Concert review: Studebaker John, zaterdag 17 december – Zingem

Studebaker John, zaterdag 17 oktober 2022 –  Zaal De Korenbloem, Zingem

John Grimaldi is een groover. En wat voor eentje! Hij is de zoon van een Italiaanse loodgieter die opgroeide tussen gangsters gangs in het noordwesten van Chicago genaamd ‘The Patch’. Hij werd er geboren op 5 november 1952 en begon op zevenjarige leeftijd stiekem te rommelen met de grote chromatische harp van zijn vader.

Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege


John Grimaldi a.k.a. Studebaker John, scheurt muzikaal door bochten, terwijl hij in luttele seconden het maximale puurt in vijfde versnelling. Zijn belangrijkste invloeden zijn een eenarmige mondharmonicaspeler (John Wrencher) en een gitarist met zes vingers aan één hand (Hound Dog Taylor). Eén van zijn platen werd ooit afgewezen door wijlen Bob Koester, labeleigenaar van Delmark Records, omdat het minder bluesy klonk en meer ‘Old School Rockin’ was. Niet dat Bob’s vrouw Susan de broek droeg bij het label, maar voor een keer had ze gelijk. Ze vroeg Bob om Studebaker John aan boord te nemen. Een wijze beslissing van een al even wijze vrouw. En wij kunnen het weten, want we kennen mevrouw Koester al een tijdje persoonlijk.

Het begon allemaal voor John Grimaldi op Windy City’s Maxwell St., de ‘after after hours hang bang’ voor heel wat blues legenden, van Hound Dog Taylor tot Taildragger. John noemde zijn band in de jaren zeventig The Hawks, naar de schitterende automobile Studebaker Hawk en Chicago bluesartiest JB Hutto & The Hawks. In 1978 registreerde hij zijn eerste langspeler ‘Straight No Chaser’, uitgebracht op Retread Records. Het begin van iets moois…

Zijn band The Hawks waren nu achtergebleven over de grote plas en John laat zich voor deze Europese tourneeluik escorteren door The European Bluesbuddies. De ritmesectie rond gitarist Tim Ielegems, drummer Koen Van Petegem en bassist Chris Forget. Studebaker John is een alchemist. Hij verandert gruis in goud. Hallucinogenen en heel wat swampy tunes omarmen de songs. ‘Sell My Soul To The Devil’ wordt plots een vingervlugge vette boogie, net zoals ‘Dirty Lie’ en de rocker ‘Ride, Ride, Ride’ uitnodigden tot considerabel soldeerwerk van Tim. Het feestje ging verder met het Chicago slidegitaar begeesterde ‘Fine Cadillac’, een van Johns trademark songs én dat klonk ook hier zo betrouwbaar als de wind uit Lake Michigan. Om een eerste set af te sluiten met het fijn besnaarde ‘She’s Alright’.

Na een korte break knalde John met ‘When You’re Mule Won’t Ride’ en was ‘Son Of The Seventh Son’ zowaar de eerste slowblues op de setlist uit de langspeler ‘St. John’s Maxwell Street Kings’ uit 2010. Om al even snel te divergeren met die kenmerkende Bo Diddley beat van ‘She’s A Rocker’ en het boogieblues-ding genaamd ‘Freightrain’. All on board! Met een (h)eerlijke eenvoud en het projecteren van de energie die de essentie is van rock-‘n-roll knallen ook ‘Howlin’ In The Moonlight’ door de woofer. Om ons finaal een koude nacht in te sturen met ‘I’m A Houserocker’. En dat hebben ze in Zingem wel geweten.

Studebaker John mag dan met het kruim van de Chicago blues hebben gespeeld, een purist is hij nooit geweest. Old school, rockin’ that boogie….Hell yeah!

Tekst en Pictures: Philip Verhaege                                             Met dank aan BluesNight 2020


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.