Gent Jazz Festival – Steven De Bruyn, Tony Gyselinck & Roland, Mavis Staples en B.B. King

Gent Jazz Festival       Zaterdag  09 juli 2011
‘Special Night’ with Steven De Bruyn, Tony Gyselinck & Roland,
Mavis Staples en B.B. King

In de 13e eeuw werd op deze locatie het Bijloke hospitaal ingericht, later werd er zelfs ook een abdij opgetrokken. Gelukkig werd de hele site nu een beschermd stadsgezicht en monument. Het Gent Jazz Festival viert dit jaar zijn 10e verjaardag en is inmiddels uitgegroeid tot een vaste waarde, al is het wel de eerste editie op de vernieuwde Bijloke site. Van 07 tot 17 juli kunnen heel wat jazzliefhebbers hun hartje ophalen op de meest historische plek van Gent voor een heus muziekfestival. Wij reisden naar Gent voor de ‘Special  Night’, gewijd aan de blues -waar na Prince op het St-Pietersplein en Sonny Rollins eerder op Gent Jazz- heel wat muzikale legenden de Gentse randstad in evenveel dagen zullen aandoen. Op een uitverkocht festivalterrein waren 5000 concertgangers getuige van deze memorabele avond !

De weergoden waren Gent alvast heel goed gezind en op een zonovergoten site mochten Steven De Bruyn, Tony Gyselinck & Roland het festival meteen openen. Met een sterk geëxperimenteerde instrumentale song gooide het trio meteen hoge ogen. Steven blaast terstond een immens grote harp. Naadloos gaat het naar een door jazzy licks begeesterde ’Round and Round, Up and Down’. Tony Gyselinck kenmerkt zich vanavond opnieuw tot Belgisch meest gegeerde jazzdrummer, al legt hij toch wel enige bluesbeats in zijn drumsticks. Roland hoeft allang geen betoog meer. De stevig uit de klei gewassen zanger/gitarist met zijn typerende karakterkop uit Boom, heeft vocaal nog niets ingeboet van zijn  rauw -met whisky doorspekt- stemtimbre. Het trio tast improviserend en moeiteloos de grenzen  af tussen blues en jazz, en produceert zo magische klanken. Een oude track uit 1928, maar overbekend van Nina Simone, is ‘My Baby Just Care For Me’, met een eigen interpretatie die door Steven’s elektronische omnichord met creatieve loopjes werd ingekleurd. Dobro, diverse mondharmonica’s, stevige percussie, ja … zelfs beatbox en Roland’s afgeblakerde gitaar was ‘Driving Me’, origineel van John Lee Hooker een perfecte afsluiter en eindelijk een perfect uitgesponnen vettige en moerassige Mississippi song.
Wij konden het zelf niet beter verwoorden dan Roland himself, “See you later alligator”!

Na een korte pauze en wat gerstenat tijd voor de Rhythm & Blues, soul en gospel lady Mavis Staples. Deze legendarische zangeres (72 inmiddels) trad reeds in 1999 toe tot de Rock ‘n Roll Hall Of Fame en voor VH1 behoord Mavis zelfs tot de Top100 Greatest Woman of Rock and Roll Het gerenommeerde vakblad Rolling Stones rekent deze dame tot de honderd grootste vocalisten aller tijden. De twee Top500 Songs of All Time,‘I’ll Take You There’ en ‘Respect Yourself’ van de familieband The Staple Singers waren heuse wereldhits en zelfs cross-overs in de popcharts. In februari jongstleden won Mavis een allereerste Grammy in de categorie ‘Best American Album’, voor haar recentste release ‘You Are Not Alone’, geproduceerd door Jeff Tweedy van Wilco. Er vloeiden dan ook heel wat gospel getinte nummers uit dit album die perfect werden afgewisseld met opmerkelijke coverversies. Samen met Stephen Hodge (drums), Rick Holmstrom (gitaar), Jeff Turmes (bas, gitaar) en Yvonne Staples, Donny Gerrard en Vicki Randle met backing vocals was ‘Wonderful Savior’ een perfecte opener. Al was ‘Wrote A Song for Everyone’, een krachtige vertolking van John Fogerty. Met Mavis bezittend stemtimbre komt ook ‘Losing You’, speciaal door Randy Newman bij elkaar gepend, volledig tot zijn recht. Zelfs het gewaagde ‘The Weight’ van The Band wordt in een souljasje gedropt. Van Little Milton was ‘We’re  Gone Make It’ samen met ‘Too Close Anyhow’ -met een glinsterende Rick  Holmstrom- absolute hoogtepunten. Om niet in tijdsnood te raken kregen wij jammerlijk geen toegiften na ‘I’ll Take You There’. Mavis Staples enkel opletten dat de sterke backing vocals je niet gaat overstemmen.

B.B. King, op dit icoon had iedereen vanavond lang gewacht, want ik had sterk de indruk dat heel wat bezoekers ongeïnteresseerd de overige groepen stonden te aanschouwen.  Riley King werd geboren op 19 september 1925 in Itta Bena, Mississippi en kondigt nu – officieus – zijn Europese afscheidstournee aan. Waar hadden wij dit nog gehoord ? Oh, ja … vijf jaar geleden in een uitverkocht Vorst Nationaal kondigde King al eens zijn afscheid aan, maar op 8 juli 2009 stond “Blues Boy” King op hetzelfde podium in de Bijloke. Wel, voor ons mag de brave man blijven toeren en zijn fans wereldwijd in (ont)roering brengen. Je kon je klok gelijk zetten met het aangekondigde aanvangsuur van 22u30. De gebruikelijke revue werd ingespeeld door Charles Dennis (gitaar), Toney Coleman (drums), Reginald Richards (bas) en de ijzersterke blazerssectie van James Bolden & Stanley Aberratie (trompet) en neef Walt King, Melvin Jackson & Ernste Vantrease op saxofoon. Met een stevige sound soleerde ieder bandlid naar hartelust, tot een goed geluimde B.B. King, met een minutenlange staande ovatie, op de bühne werd ingeleid. De blueslegende strooide gretig met heel wat plectrums en stelde nog eens uitgebreid alle bandleden voor. De grootmeester kreeg zijn Lucille aangereikt en ‘I Need You So’ werd uiteindelijk de openingstrack. King staat nog steeds bekend om zijn expressieve zangstijl, al heeft ook zijn gitaarspel weinig aan vingersnelheid ingeboet. Op zijn onnavolgbare gitaarstijl speelt hij nog steeds de noten even zuiver als weleer en ‘Everyday I Had The Blues’ en het snedige ‘Key To The Highway’ waren zowaar heuse kippenvelmomenten. Net als het bluestrage ‘Guess Who’, waar King zelfs enige danspasjes van op zijn zitje tentoon spreidt. Na een innige omhelzing halverwege de set met Mavis en Yvonne Staples, hadden wij zelfs stiekem op een duet gehoopt. Maar met ‘The Thrill Is Gone’ beseffen wij plots hoe vlug de tijd is verstreken en alweer het laatste nummer – na amper 50 minuten – is aangebroken. Overduidelijk één van zijn grootste successen. De smachtende fans hopen dat ‘The Thrill’ nog lang blijft nazinderen en jawel hoor, ‘The Thrill is nog lang niet Gone’. Tijdens ‘The Saints Go Marchin In’ gooit B.B. King nog heel wat prularia in het rond en blaast triomfantelijk en zichtbaar genietend de aftocht.  B.B. King blijft absoluut de koning van de blues!

Phil.

– enkele sfeerfoto’s – (Philip Verhaege)

 Playlist Mavis Staples                                          Playlist B.B. King

Wonderful Savior                                                       Strung Out
Wrote A Song for Everyone                                      Two I shout
Creep Along Moses                                                     I Need You So
The Wheight                                                                Everyday I Have The Blues
Freedom Highway                                                      Key To The Highway
Losing You                                                                   Travelling Man
Only The Lord Knows                                               Guess Who
Too Close Anyhow                                                     All Over Again
We’re Gonna Make It                                                Rock Me Baby
I Belong To The Band                                               The Thrill Is Gone

FESTIVALINFO & PICTURES