2013 Review : Gentjazz

|Eric Legnini |Bobby Womack |The Brian Ferry Orchestra |Gary Clack Jr. |


“Gezelligheid Troef” is zowat het uithangbord van het Gent Jazz Festival. Maar meer nog dan dat mag “Top Quality” de affiche sieren. Maandag 15 juli waren wij met oren en ogen present op een opgefriste concertlocatie, met -prachtige- nieuwe tent, en een uitgelezen licht- en klankinstallatie. Op het programma absolute klasbakken van hoog wereldniveau. Een sympathieke Eric Legnini verkent de uithoeken van de wereldmuziek, Bobby Womack maakt zijn afwezigheid van vorig jaar (wegens ziekte) meer dan goed, en Brian Ferry verrast iedereen met een supersterke hit revue. Zowat ‘de hemel’ voor fotografen en audiofielen. Quality Time !

Eric Legnini

Als ons belgenlandje op de wereldkaart mag staan, dan is het niet in het minste omwille van de alomtegenwoordige aanwezigheid van muzikaal talent. Eric Legnini opereert vanuit het Waalse Luik, en verraste menig aanwezige met een ijzersterke set van virtuoze maar toch verteerbare jazz, gewikkeld in een deken van wereldmuziek. Normaal gezien een trio met piano, bas en drums, maar voor zijn nieuwste project Sing Twice uitgebreid met vocals, blazers en percussie (The Afro Jazz Beat). Zomerse sferen op en naast het podium. Het grote publiek was nog niet echt aanwezig, maar da’s tot spijt van wie het benijdt. Meer dan woorden spreekt dit videofragment. De sfeer van de dag was vlug gezet, leve de zomer ! Hoewel het geluidsniveau misschien net iets té stil was, waren een prachtig uitgelichte scene met een enthousiaste band mee de sfeermakers. Een aanrader om opnieuw te beleven. By the way, I always love the sound of Fender Rhodes !

Bobby Womack

Bobby Womack moest vorig jaar verstek geven wegens een zware longinfectie. De man is ondertussen opgeknapt maar lijdt sinds enige tijd aan alzheimer. Toen hij letterlijk aan de hand op het podium gebracht werd (hij deed me denken aan een oude Ray Charles) vreesde ik voor een korte set waarna de begeleidende band één en ander zou overnemen (zoals James Brown in zijn laatste periode). De geest op scherp dus, in de frontlinie van fotografen, ook al omdat we slechts 3 nummers mochten fotograferen. Hop, skip & jump echter, swingende funk en een gepaste entree voor deze legende (die trouwens zijn carrière begon als gitarist bij Sam Cooke). Meteen daarop de beste soul (met Across 110 th Street), en de richting was bepaald. Vandaag eerder veel vroeger werk van de man (die trouwens eigenlijk aan een comeback bezig is na jarenlange stilte). Hat’s off voor de begeleidingsband ook, die de prachtige muziek als een tapijt voor Bobby Womack uit streek. Op je 69 ben je natuurlijk geen superfitte hordenloper meer, maar de natuurlijke uitstraling en gedrevenheid van de man deden vlug vergeten dat hij inderdaad wat ouder wordt. Decibels in kwadraat ondertussen, maar wat een fijne mix. Een afgeladen tent genoot volop van dit concert, nu eens emotioneel dansend op pure soul, dan weer volop swingend op de beste 70’s funk. Genieten met volle teugen, want wij zijn misschien wel de laatste generatie die deze muzikale periode live kan meemaken. Een waardige topper voor Gentjazz, een festival dat jaar na jaar nog groeit met een uitgekiende programmatie. Wie tijdens zijn eerste, tweede of derde jeugd graag festivals proeft mag dit in zijn agenda boekstaven als ‘recurrent event’. Even proeven van de sfeer kan je via deze videolink.

The Brian Ferry Orchestra

Raar maar waar (of misschien net toch niet), wat doet Brian Ferry op een Jazzfestival ? Welnu eigenlijk noemt de band ‘The Brian Ferry Orchestra‘, en het meest recente werk van de man is eigenlijk een ode aan de jaren 20 en 30, met zijn grootheden (Louis Armstrong, Duke Ellington, …). Feit is echter dat de man zelf, en zijn vroegere Roxy Music, zelf volwaardige songwriters zijn, en dat hun muziek zich best vertaalt naar instrumentale muziek uit de twenties. Net zoals Roxy Music oudere songs kon coveren op een hoogsteigen en onnavolgbare manier. Wie het nieuwe werk van Brian Ferry nog niet kent verschiet zich een bult als ‘het orkest’ zich lanceert : dixieland music uit de (heel oude) doos, New Orleans is heel dichtbij. Spits maar even je oren bij dit videofragment. Perfect passend dus in de programmatie van Gentjazz, met een heel originele kijk op de (nog redelijk verse) stijl van de jaren 80. Het orkest kwijt zich heel goed van zijn taak, wij dromen van de ‘charleston’, maar dan is het natuurlijk ook wel de beurt aan Brian Ferry zelf. De man krijgt reeds een staande ovatie bij het opgaan van het podium, en vanaf dit moment is het feesten geblazen in de tent. Bijna onmerkbaar, maar toch : zonder het direct te beseffen groeit dit optreden uit tot een ‘best of …’ van het gezamenlijke werk van Brian Ferry, en de band ontpopt zich tot een meesterlijke poprockband, maar dan echt om ‘U’ tegen te zeggen. De man zelf is met zijn 68 geen rollend podiumbeest, maar wat een presence, wat een stem, wat een innemendheid. En wat een sterke songs. Deze man is muzikaal goud, wie vandaag op Gentjazz was zal dit volmondig beamen.

Gentjazz 2013 ©Frank Jacobs

Drie totaal verschillende stijlen vandaag, maar toch coherent. Goed ook om niet meer dan 3 acts te programmeren per dag, men behoudt als toeschouwer overzicht en men verdrinkt niet in een uitputtingsslag. Gentjazz is niet gratis, maar dat vertaalt zich dan wel in een zeer vlot evenement met hoge kwalitatieve kenmerken. En dat zouden wij nog jaren zo willen zien !


Tekst en FOTOALBUM : Frank Jacobs

One comment

Reacties zijn gesloten.