* Festival review, Moulin Blues (Holland) Zaterdag 03 Mei 2014

See picture album here.

Als we zeggen dat Moulin Blues in Ospel ondertussen is uitgegroeid tot het grootste bluesfestival van Moulin Blues   03-025-2014 318Nederland stampen we een open deur in. De inrichters mochten zich verheugen in een massale opkomst van de bluesfans. De eettent, waar lekkere soep en shoarma werd klaargemaakt, puilde onophoudelijk uit van het volk Aan het hoofdpodium was er geen doorkomen aan en dit vergemakkelijkte ons werk allerminst. Je raakte gewoonweg niet doorheen de massa. Velen waren ook naar Ospel afgezakt om eens bij te praten met oude kennissen en toonden blijkbaar slechts weinig interesse voor wat zich op het podium afspeelde. Het bijhorende geroezemoes moesten we er maar bijnemen. Voor de rest doen de heren organisatoren een geweldige job en hebben ze opnieuw een programma op poten gezet om veel concert organisatoren jaloers te maken. Er waren twee podia, namelijk het hoofdpodium en het toch ook nog omvangrijke Moulin Blues Café.

De zon was van de partij, maar een flinke noordenwind hield de temperaturen op een vrij laag niveau. Net zoals donderdag in Lessines hadden The Excitements afgezegd wegens familiale problemen. Daardoor werd Pokey Lafarge overgeheveld naar het hoofdpodium om daar om 16u30 op te treden. Zijn plaats werd in het Moulin Blues Café ingenomen door The Baboons uit Turnhout. Zij maakten om 16u hun opwachting voor een eerste optreden en om 17u30 voor een tweede cconcert. Layla Zoe, wiens optreden op het hoofdpodium voorzien was om 16u30 schoof dan door naar 19u45. Is iedereen nog mee?

Drippin’ Honey mocht op het hoofdpodium de lont in het kruitvat steken om 14u. Het was lang gelden dat we ze nog aan het werk hadden gezien. Ouwe getrouwe Kim Snelten nam de groep mee op sleeptouw met sterke uithalen op harmonica op ondermeer ‘Black Cat Moan’.

De Belgische Little X Monkeys hebben in het Moulin Blues Café de harten gestolen. Het is een plezier om het zangeresje Marjorie Piret aan het werk te zien. Net zoals in Lessines hadden ze ‘Come Together’ van The Beatles op hun setlist staan. Hun tweede optreden was zelfs nog een ietsje sterker met de vertolkingen van ‘My Louisiana’, ‘Blackbird’ en ‘Lone Wolf’. In ieder geval goed gedaan!

Tussendoor namen we even poolshoogte op het hoofdpodium bij My Own Holiday. Duo’s blijken tegenwoordig ‘in’ te zijn. De uit Zuid Californië afkomstige My Own Holiday hebben een mentaliteit die sterk overeenkomt met The White Stripes en andere Black Keys. Joey Chrisman (zang en gitaar) en Nick Bartolo (drums) staken ook hun bewondering voor The Rolling Stones niet weg en uitten dit in een eigenzinnige versie van ‘Get Off Of My Cloud’.Moulin Blues   03-025-2014 052

Iedereen was het er over eens dat er zich met Sugar Ray Norcia een eerste hoogtepunt voltrok op het hoofdpodium. Sugar Ray (zang, harmonica) werd hierbij geholpen door een ijzersterke bezetting met Monster Mike Welch (gitaar en nog steeds geweldig), Michaël ‘Mudcat’ Ward (bas), Neil Gouvin (drums) en de uitstekende pianist Antonio Gerachi, die er een paar keer frontaal invloog. Er werd afgetrapt met ‘I’m Having A Ball’ en ook het swingende ‘Say You Love Me’ zorgde voor danskriebels. Geweldige set!

De orkaan Katrina heeft in New Orleans in 2005 voor heel wat ellende gezorgd. Maar er gebeurden eveneens hartverwarmende feiten. Door Katrina hebben vijf vriendelijke kerels elkaar ontmoet. Ze zijn elkaar blijven zien en hebben een band opgericht met de naam ‘Honey Island Swamp Band. Hun namen: Aaron Wilkinson (zang, gitaar), Chris Mulé (zang, gitaar), Sam Price (zang, bas), Trevor Brooks (zang, keys) en Garland Paul (zang, drums).

De Honey Island Swamp Band rockte in Ospel een flinke eind door en ook bij hen kon je en zweem van The Rolling Stones waarnemen. Voor hun setlist putten ze haast volledig uit hun jongste cd met krakers als ‘Change My Ways’, ‘Cane Sugar’ (de titletrack van hun cd), ‘Cast The First Stone’ en ‘Never Saw It Comin’’. Na dit optreden ben ik even gaan waarnemen wat The Baboons in het Moulin Blues Café aan het uitrichten waren en dit mocht er best wezen. Ze bleken waardige invallers te zijn en hun versie van ‘You Can’t Catch Me’ van Chuck Berry (zou er ergens een rock of bluesfestival zijn waar er geen nummer van Berry op de playlist voorkomt?) had een tintelende rockabilly touch. Ook ‘No Way Out’, dat The Baboons op het tweede deel van hun set brachten vond ik uitstekend.

Rasmuzikant Pokey LaFarge had twee dagen eerder Lessines ingepalmd en hij deed dit in Ospel nog eens flink over. Hij wil beletten dat de muziek zoals ze in de jaren 30 ten gehore werd gebracht in South Carolina in de vergetelheid zou belanden, maar geeft er toch ook een hedendaagse look aan. Ragtime, Hillbilly en Blues, ‘you name it, he’ll play it’. Pokey Lafarge kreeg het publiek voor het hoofdpodium aan het dansen met tracks als ‘Central Time’, ‘What The Rain Will Bring’ en ‘Close The Door’. Ook voor de uitstekende tweede gitarist Adam Hoskins was er een hoofdrol weggelegd.

Twee optredens van dertig minuten van het Belgische Boogie Beats sloten de activiteiten in het Moulin Blues Café af. Boogie Beats is een uitstekende groep die op de ruïnes van Stinky Lou And The Goon Mat is herrezen. Jan Jaspers (zang, gitaar), ‘The Goon’ Mathias (zang, gitaar), Lord Bernardo (harmonica), Gert Servaes (drums) richten zich vooral op de sixties garagerock, vermengd met een goede scheut Fat Possum. Ze kijken daarbij op geen decibel meer of minder. Een nummer als ‘Going Down South’ van RL Burnside zit hun dan ook als gegoten. Van dit optreden heb ik een deel gemist omdat iemand mij met een frisse pint trakteerde. Moulin Blues   03-025-2014 175

De Canadese Layla Zoe brengt sinds haar platendebuut in 2006 jaarlijks, zonder enige onderbreking, een cd uit. Haar jongste telg heet ‘The Lily’ en daar grasduint ze hoofdzakelijk uit voor haar play list met tracks als ‘Singing My Blues’ en ‘Father’. Layla Zoe laat meermaals merken dat zij een fan is van Janis Joplin en brengt een uitstekende, geheel op Janis geënte versie van James Brown’s ‘It’s A Man’s World’. De laatste twee optredens van de dag gebeuren beide op het hoofdpodium.

Hier en daar hoorde ik en opmerking dat er dit jaar minder echte blues was op Moulin Blues, maar daar hebben de afsluitende acts voor heel wat compensatie gezorgd. Kenny Wayne Sheperd zingt zelf nooit en laat dit wijselijk aan de rest van de band over. Ook hij deed voor zijn play list beroep op zijn uitstekende nieuwe cd ‘Goin’ Home’. Kenny Wayne Sheperd rijgt echter de laaiende gitaarsolo’s aan elkaar op songs als ‘Cut Your Love’, met op de plaat niemand minder dan Ringo Starr op drums en in Ospel was het ook niemand minder, maar dan wel Chris Layton (ex-Stevie Ray Vaughan) aan de drums. Kenny Wayne Shepard bracht ook nog een vlijmscherpe versie van Jimi Hendrix’s ‘Voodoo Chile’.

Maar vooMoulin Blues   03-025-2014 370r de échte, hartverwarmende blues moest je bij de afsluiter Sugaray Rayford zijn. Dit is grote klasse. Ieder bluesadept zou ‘s mans nieuwste cd ‘Dangerous’ in huis moeten halen. Niettegenstaande zijn volumineus lichaam stond Sugaray Rayford geen ogenblik stil op het podium. Dit was een heerlijke afsluiter met blikvangers als ‘Country Boy’ en ‘Stuck For A Buck’. Op ‘Pretty Fine Mama’ kwam Delta Groove label boss Randy Chortkoff meedoen op harmonica. Met artiesten zoals de uit Texas afkomstige Sugaray Rayford moeten we niet bang zijn dat de blues ten dode opgeschreven is, wel integendeel… Dit was de afsluiter die we allen wilden horen. Grote klasse! Alles bij elkaar was Moulin Blues Ospel dit jaar zeker qua organisatie, een voltreffer waar de organisatoren terecht fier mogen op zijn. See you next year!

Tekst: Ivan Van Belleghem

Foto’s @Philip Verhaege (more pictures at PICTUREBOOK)

2 comments

  1. iedereen mag gelukkig zijn eigen mening geven….
    de afsluiter van de zaterdag sugaray rayford was geen afsluiter waardig.
    zelf vond ik het helemaal niks en ook zo omstanders om mij heen die deze mening deelden.
    de voor laatste band van de zaterdag had deze eer zeker wel verdiend…..

Reacties zijn gesloten.