2016 Review | BLUES PEER, Zaterdag 16 juli 2016

Tekst en Fotoalbum : Philip Verhaege


blues-peer-2016

Het Bluesfestival in het landelijke Peer is sinds 1985 een begrip binnen de Europese bluesscéne. Het toenmalige Belgium Rhythm ’n Blues Festival scoorde meteen met een hele resem grote namen. Anno 2016 zijn we dus toe aan de 32ste editie. Enkele jaren geleden werd de locatie opgefrist en nu is er ook met Patrick Cuyvers een nieuwe programmator aangesteld. Patrick draait al ettelijke jaren mee binnen de organisatie van Blues Peer en heeft meteen zijn stempel op de affiche gedrukt. En die beloofde heel aandoenlijk. Of wat dacht van namen als Buddy Guy, Joe Bonamassa, Taj Mahal of Brian Setzer ? De bluesliefhebbers stipten dus al dadelijk 15, 16 & 17 juli aan op hun festivalkalender. De kaartenverkoop ging dit jaar sneller dan ooit en ook de weergoden waren eindelijk op de afspraak. Het was lichtbewolkt op zaterdag, maar gelukkig steeg de temperatuur wel boven het jaargemiddelde uit. Net zoals heel wat uitgelaten bluesfans was Liveacts Belgium twee dagen aanwezig op Blues Peer, dat als vanouds werd gekenmerkt door zijn fantastische ambiance die uiteraard overgoten was met heel wat bluesmuziek.


img_0003-mOp zaterdag mochten de Noorse Vikings Eric “Slim” Zahl & The South West Swingers als eerste hun instrumenten inpluggen. Vocalist en gitarist Eric Zahl, Øystein ‘Boogieman’ Undem (Piano), Roald Brekke (bas) en drummer Atle Helland Strᴓm komen dus uit Stavanger. Begin dit jaar wonnen ze op overtuigende wijze de 6de European Blues Challenge op 8 en 9 april in Torrita di Siena (Italië). De band heeft de traditie om de sound van de jaren ’50 in alle eer voort te zetten. Hun rockin’ tunes sluiten dan ook nauw aan bij Zahls stropdas, bretellen en glimmende schoenen. Zo hoort een echte rocker nu eenmaal op een podium te staan. Naast zijn muzikale vaardigheden verweeft Eric ook heel wat humor in zijn bindteksten. Uit het debuutalbum ‘Daddy ‘O’ uit 2011 was vooral de titeltrack een opwindend luisterstuk. Drie jaar geleden werd dan de succesvolle opvolger ‘Chances Are Slim’ boven de doopvond gehouden. Maar voetstampend en hoofdknikkend  vervolgenden ze mateloos hun weg in Peer. Van nummers als ‘Hold On’ en de opwekkende boogie ‘That Kind Of Boogie’ stonden heel wat fans met enige affectie te kijken. Om naadloos door te razen met Chuck Berry’s ‘Never Can Tell’. Eric “Slim” Zahl & The South West Swingers waren een geweldige openingsact !


img_0030-mNa een korte podiumombouw waren onze landgenoten van Otomachine aan de beurt.

De 15-muzikanten brachten ons haast tot op de rand van een funky exaltatie. In de ruime band vinden we naast vocalist/saxofonist Frank Deruytter heel wat gerenommeerde leden uit het Brussels Jazz Orchestra in de cast. De old-school funky aanporrende composities konden uiteraard het merendeel van het publiek wel bekoren. Muzikaal de perfectie nabij. Misschien was Otomachine wel het meest geschikt om de party op vrijdagavond af te sluiten. Wie zal het zeggen….

.

.


img_0044-mWel heel vroeg op de middag stond Robben Ford geprogrammeerd. Ford die werd geboren in Woodlake, Californië, in 1951 stond nu voor de derde keer geprogrammeerd op Blues Peer.

Na enkele knappe albums verwierf hij in 1986 wereldfaam door Miles Davis te vergezellen op diens wereldtournee. Zijn gitaarspel is uiteraard zijn ‘signature sound’. Zijn bluessound is rijk aan harmonische complexen en samen met Brian Allen (bas) en drummer Wes Little komt haast het bucolische bovendrijven. Robben Ford beukte er op los met het trendy ‘Rainbow Cover’, uit zijn jongste album ‘Into The Sun’, op de voet gevolgd door ‘Midnight Comes To Soon’. Hij puurde uiteraard voor de grote majoriteit uit dat album. Net zoals de songs ‘Rose Of Sharon’ en ‘Same Train’. Van zijn oudere werk onthouden we vooral kleppers zoals ‘Cut You Lose’ uit het album ‘A Day In Nashville’, dat werd ingekleurd door knappe gitaarriffs. Hoogtepunten bij de vleet dus. We bewonderen ook de goddelijk en inventieve instrumental ‘Cannonball Shuffle’ die is opgedragen aan de ‘Texas Cannonball’ Freddie King, en ‘High Heels And Throwing Things’ waar zowel bassist Brian Allen als drummer Wes Little de ruimte kregen om volop te soleren.


De Americana-img_0129-m en countrytunes van Lucinda Williams lijken bijwijlen wel vergroeid met de blues. De 63-jarige Williams wordt net daarom The Cosmic Queen of Americana genoemd. Een titel die ze niet gestolen heeft, want een echte vaste stijl zal ze wel nooit hebben. Haar bandleden Stuart Mathis (gitaar), David Sutton (bas) en drummer Butch Norton spelen al ettelijke jaren bij Miss Williams. De wisselwerking is dan ook zo commensurabel. Een oogwenk is vaak voldoende om de volgende song in te zetten. Het onverwoestbare en realistische ‘Drunken Angel’ en het knappe ‘Doors Of Heaven’ uit het album ‘The Ghost of Highway 20’ blijken haast tijdloos te klinken. Maar Lucinda schakelde al even snel een increment hoger met ‘Are You Down’, het innemende ‘Essence’ en het nummer ‘Unsuffer Me’. Lucinda Williams besloot met het luid meegekeilde ‘Rockin’ In The Fee World’… And that’s what we did in Blues Peer with countrychick Lucinda Williams !


img_0151-mWat hebben supergroepen als Ace, Squeeze en Mike & The Mechanics met elkaar gemeen?

Wel, dat is eigenlijk maar een naam. En dat is die van Paul Carrack ! En toch heeft hij altijd zijn nederigheid behouden. En dat siert nu eenmaal de mens Carrack, en ja… dit ook na bijna 5 decennia ‘on the road’. In de band zat wel een opvallende verschijning, want Paul’s zoon Jack hanteerde namelijk de drumsticks. En hij vond zijn soulmates in Steve Beighton (keyboard) en Jeremy Meek met de baslijnen. Het nummer ‘Too Good To Be True’, is net zoals ook hier in Peer, de openingstrack van het nieuwe album ‘Soul Shadows’. Een flink stuk van de setlist is dus gewijd aan deze release. ‘Sleep On It’ en ‘Keep On Loving You’ zijn dan ook onvoorwaardelijk knappe en aanwakkerende songs. Met zijn nieuwe single ‘Let Me Love Again’ blijkt dat Carrack nog steeds brandend actueel is. Wie op zijn klassieke nummers wachtte werd zeker niet teleurgesteld. ‘Eyes Of Blue’, ‘Tempted’, ‘Living Years’ en zijn eerste Ace hit ‘How Long’ zijn nummers die we allemaal kennen. Kippenvel dus vanaf minuut één. Tijdens het nummer ‘Better Than Nothing’ soleerde Paul zelfs vlotjes gitaar, om daarna zijn pianoklavier en orgel te bespelen. En dit alles in een en hetzelfde nummer. En dan moest het afsluitende ‘You Will Keep Us Alive’ nog de revue nog passeren. Een schitterende hommage aan zijn vriend Glenn Frey van The Eagles, van een al even fonkelend performen.


img_0258-mBassist/vocalist Larry Graham is de ouderdomsdeken op zaterdag en heeft een prachtige staat van dienst. Hij wordt volgende maand 70-jaar en zong, en verzorgde de baslijnen bij Sly & The Family Stone tussen 1966 en ‘72. De aanstekelijke basriffs op ‘Dance To The Music’ zijn trouwens van zijn hand, en dat nummer prijkt ook in Peer op zijn setlist. Larry wordt ook algemeen beschouwd als de uitvinder van de ‘slap-pop bassound’. Hij was zelf enkele jaren lid van Prince’s begeleidingsband The New Power Generation.

Na een klein technisch probleem met de keyboard kwam Larry, gehuld in een wit maatpak, het podium opgewandeld. In het goed doordachte ‘All About That Bass’, origineel van Meghan Trainor, excelleert Graham doelbewust naar zijn publiek dat meteen door het dolle heen is. Meestal staan bassisten wat op de achtergrond in een band, maar eenmaal Larry zijn vingers over zijn basfrets aandrukt, ontstaan er funky duivelskunstenarijen op het podium. Het vocale werk liet hij meestal over aan zijn begeleidingsband, maar het funky feestje zetten aan tot heel wat animo en beweeglijkheid. Graham mist zijn vriend en buur Prince en eert hem op passende wijze met een schitterende vertolking van ‘Purple Rain’, dat minutenlang werd meegezongen door een uitgelaten  menigte.

Larry Graham triomfeert, kijk emotioneel toe en steekt tenslotte de hem toegeworpen ruiker bloemen trots in de hoogte.


img_0358-m‘Headliner’ vanavond was de grote Amerikaanse publiekslieveling Joe Bonamassa. Met zijn ‘mind blowing gitaar virtuositeit’ heeft hij  nog steeds een indrukkende schare fans. De in 1977 in Utica, New York geboren Joe Bonamassa wordt steeds meer beschouwd als één van de beste gitaristen van zijn generatie. In 2007 en ‘08 werd hij zelfs door het Amerikaanse vakblad Guitar Player, verkozen tot ‘Beste Bluesgitarist’. Met ‘So It’s Like That’ uit 2002 en ‘You and Me’ uit‘06 belandde Joe terecht op de eerste plek in de “Billboard Blues Charts”. Joe was pas vier toen hij al een grote bewondering had voor Stevie Ray Vaughan. Op zijn 10de  begon hij  reeds professioneel op te treden en hij was pas 12 toen hij het voorprogramma van B.B. King verzorgde. Twee jaar later vormde Joe een eerste jeugdbandje ‘Bloodline’ waar hij samen met Erin Davis (zoon van Miles) en Waylon Krieger (zoon van Robby Krieger, The Doors) een eerste opname had. Bonamassa heeft de reputatie één van de grootste gitaarspelers in de hedendaagse bluesscéne te zijn. Hij concerteert en toert nu met een exclusieve show waarin hij zijn grote mentors eert zoals Eric Clapton, Jef Beck en Jimmy Page van Led Zeppelin.

De muzikale emoties verdwalen hier vanavond  haast in zijn doorkneedde obsessies van zijn soleerwerk. Zijn fysiognomieën zijn veelzeggend. En dat combineert hij perfect met zijn soulvolle stem. Er was zelfs ruimte voor enkele prachtige solopartijen van drummer Anton Fig, keyboardspeler Reese Wynans en bassist Michael Rhodes.  Zelfs twee korte stroomonderbrekingen konden Bonamassa’s goed humeur blijkbaar niet verstoren. Het hoogtepunt van de avond was misschien toch wel het minder bekende nummer ‘SWLABR ‘ van Cream die ons kippenvel bezorgde. Net zoals het epische ‘Motherless Child’ van die andere opperheer Clapton en het bluesy ‘I Can’t Quit You Baby’ van Willie Dixon. Of het dwepende ‘Boogie With Stu’ van Led Zeppelin. Maar alles begon met de goddelijke en grandioze introductie song ‘Beck’s Bolero’ van Jeff Beck. De opdis was gegeven en wat volgde was een onvoorstelbaar schouwspel van gitaarlicks en opvrijende riffs. En dan hebben we het nog niet gehad over het afsluitende ‘Sloe Gin’. Joe Bonamassa maakte alweer een verpletterende indruk.

De 32ste editie van Blues Peer behoort tot de meest succesvolle edities van de afgelopen decennia. Wij duiken een kille nacht in, maar genieten eerst nog van een lekkere pint samen met de collega’s van Back To The Roots, Swing Wespelaar en Hoockrock uit het nabijgelegen Diepenbeek.


Tekst en Fotoalbum : Philip Verhaege

One comment

Reacties zijn gesloten.