2016 REVIEW : NICK LOWE

Tekst: JOD   Pictures: Philip Verhaege


Support act: The Kingdom of Dillian

Het Depot, rechtover het station in hartje Leuven, is nog zo’n plek waar het steeds gezellig vertoeven is. En als Nick Lowe daar ook nog eens concerteert willen wij daar met grote absolutie bijzijn. Als juveniele teenager ging er haast geen week voorbij of ik draaide Nick Lowe’s album ‘Labour of Lust’. Deze draaischijf was misschien wel een van de leidraden voor heel wat jeugdige muzikale ontdekkingen.

img_0040

De Britse singer-songwriter en producer Nicholas Drain ‘Nick’ Lowe werd geboren in Walton-on-Thames op 24 maart 1949. In zijn rijk gevulde muzikale carrière speelde en werkte hij samen met ondermeer Dave Edmunds, Elvis Costello, Graham Parker, Paul Carrack, The Pretenders, Ry Cooder, John Hiatt en zelfs met Johnny Cash. Lowe was trouwens enkele jaren getrouwd met Carlene Carter, de stiefdochter van Johnny Cash. Nick Lowe definieerde als het ware de Britse pub rock, power pop en new wave. Alles begon in 1967 bij de band Kippington Lodge. Samen met zijn schoolvriend Brinsley Schwarz had hij twee jaar later een eerste EP ‘I Can See Her Face’ en een concert in Fillmore East in New York. Na dit avontuur speelde Nick in 1975 samen met Dave Edmunds bij de band Rockpile, en hadden ze de succesvolle release ‘Second of Pleasure’. Sindsdien ging het hard met Lowe’s muzikaliteit en is hij inmiddels ook een zeer gekoketteerde producer. Op 29 oktober 2013 bracht hij zijn eerste kerst album ‘Quality Street’ (A Seasonal Selection For All The Family) uit op het label Yep Roc Records, en dat zullen ze in Leuven geweten hebben!

img_0008

Maar eerst konden we kennis maken en genieten van The Kingdom Of Dillian. Het project van Dillian Fevry. Na vijf jaar favorabel het solopad te hebben doorklieft heeft hij een geëlektrificeerde band rond zich verzameld. Maar die had Dillian voor deze gelegenheid vanavond thuis gelaten. Sinds oktober promoten ze ook volop hun ‘self titled full-lenghte’ debuutalbum, dat werd geproducet door Koen Gisen. De eerste single ‘Ground Rules’ stond vanavond uiteraard op de setlist en Dillian opende met deze pracht song zijn mini-concert. Het nummer ‘Sidewalk People’ werd ook hier alweer opgefleurd door zijn considerabele gitaar tune en aangename stem. De tweede single van de release ‘Old Oak Three’ mocht ook niet ontbreken en was dan ook slechts een simplistisch voorbeeld van zijn Americana beïnvloede -met blues en roots- doorspekte sound. Het nummer ‘Only When You’re Here’ groeide langzaam uit tot een zeer volwassen klankkleur. Het traag tergende ‘My Town’ kwam moeizaam op snelheid, maar walste haast uit tot een spectaculair slotakkoord.

Nick Lowe toert al een tijdje met de instrumentale rock band Los Straitjackets uit Nashville, Tennessee. Deze band heeft inmiddels dertien studio albums en drie live releases op hun palmares en staan geroemd voor hun gemaskerd en keurig in het pak gegoten performen. Persoonlijk was ik sterk onder de indruk van het genomineerde project ‘Rock ‘N’ Roll City’ met de legendarische Eddy ‘The Chief’ Clearwater uit 2003.Eddie Angel en Greg Townson (gitaren), Pete Curry (bas), drummer Chris Sprague vormen nu de perfecte backing band voor een opgewekte en goedgehumeurde Nick Lowe.

img_0056

Lowe opende hier de avond met enkele akoestische solonummers. In de songs ‘People Change’ en ‘A Dollar Short Of Happy’, origineel van Ry Cooder, bewijst Nick meteen dat hij werkelijk een schitterende gitarist is en hoe goed hij bij stem wel is. Vlotjes spreekt hij ons aan met ‘dank u wel’ en ‘goedenavond’. In haast perfect Nederlands, maar vooral met zijn droge maar typerende Engelse humor, zet hij meteen de zaal naar zijn hand. Van bij de song ‘Walking In A Winter Wonderland’ komen de Los Straitjackets Lowe vervoegen. Het akoestische tempo groeide meteen uit tot een elektrische performance. Het gastvrije en humoristische ‘Christmas At The Airport’ was meteen geënthousiasmeerd met zonnige gitaarriffs. Het country gekleurde ‘Without Love’ uit het album ‘Labor Of Lust’ uit 1979 zet meteen aan tot de eerste publiekelijke moves.Vol affectie was ook de emotionele ballade ‘You Inspire Me’ een degelijk culminatiepunt. De nummers ‘Not To Long Ago’ en vooral ‘Let It Snow’ werden aangevuld met activerende en rock overgoten gitaarriffs.

Nick Lowe verdwijnt dan even van het podium en Los Straitjackets bewijzen meteen waarom ze een van de beste rock- en surfbands van de laatste decennia zijn. De songs ‘Sleigh Ride’, ‘Casbah’ en vooral ‘Run Chicken Run’ werden gesmaakte instrumentals. Na een clowneske outro van de overweldigende instrumentale ‘I Love The Sound Of Breaking Glass’ komt Lowe opnieuw het podium op en zingt nog een laatste annotatie mee.

img_0078

‘Heb ik iet gemist op het podium’ grapt Lowe ons nog toe, maar al even snel verbijstert hij ons alweer met een innemende versie van ‘Sensitive Man’. Eigenlijk blijkt hij wel een gevoelige man te zijn, en is misschien wel de ideale schoonzoon voor enkele aanwezige vrouwelijke enthousiastelingen. Maar Lowe laat het niet aan zijn hart komen en borduurt gezellig verder met ‘Somebody Cares For Me’ uit het album ‘The Old Magic’ en het geestige ‘North Pole Express’. Los Traitjackets sixties surf en garagerock stijl sluit ook nauw voor nummers als ‘Half a Boy and Half a Man’. Mijn enige nummer één hit in België, dolt Lowe alweer. Ik speelde toen voor zes man… hilariteit alom en deze voelbare energie strooide hij gezwind uit in ‘Cruel To Be Kind’ en de rock arrangementen van Dave Edmunds’ ‘You Knew The Bride’ (When She Used To rock ’n Roll). Voordien werd het wel heel beangstigend stil tijdens het wondermooie ‘I’m A Mess’.

img_0013

Met het afsluitende ‘I Wish It Could Be Christmas Every Day’ werd de overheerlijke country tunes nog eens aangejaagd. ‘Merry Christmas Everybody’ keilde een goed lachse Lowe ons nog toe en weg was hij. Maar hij zou ons niet verlaten zonder enkele encores. Eerst trakteerde Los Straitjackets ons nog op een rondje instrumentale surf rocks waar vooral ‘Sing Sing Sing’ van Louis Prima indruk maakte. Nick Lowe kwam uiteindelijk terug met het heupwiegende ‘When I Write The Book About My Love’, de emotionele ballade ‘’What’s So Funny’ (Peace, Love & Understanding) en het rockabilly twang gedreven ‘I Was Born In Bethlehem’. Nick Lowe werd een tweede keer teruggeroepen en onthaalde ons op het sublieme ‘Alison’ van zijn buddy John Hiatt. Een beter afsluiter konden wij ons vanavond niet wensen. Nick Lowe is een verdomd sympathieke klasbak! Gelukkig hadden de Leuvense strooidiensten hun werk al meer dan behoorlijk gedaan, zodat we veilig uit deze studentenstad ons weg konden vervolgen.


Tekst: JOD.    Foto’s: Philip Verhaege