Roots & Roses, Lessines woensdag 01 mei 2013

FESTIVALINFOPICTURES

Roots & Roses Lessen  01 mei 2013 044Het festival Roots & Roses was aan zijn vierde editie toe en je ziet het zo groeien. De organisatie is voorbeeldig, er wordt heerlijk voedsel opgediend en de biertjes van Brasserie Dupont smaken naar meer. Bovendien waren de weergoden het festival gunstig gezind en hielden ze de nattigheid achter de hand tot iedere festivalganger goed en wel huiswaarts was teruggekeerd. Verder was het in de namiddag lekker zonnen in het gras en op die manier de muziek op te vangen. Nog een kleine inspanning en Roots & Roses behoort tot de top van de vaderlandse muziekfestivals, zoveel is zeker.

In Lessines houden ze er aan het tijdsschema strikt te volgen en daarom mocht de eerste act reeds om 11u stipt in de roots tent opdraven. Neen, het was niet The Hillbilly Moon Explosion, want die hadden hun volledige Europese tour geannuleerd. In de plaats daarvan mocht een rockabilly trio uit Doornik, dat zich Rockin’ and Beer Drinkin’ Guys noemt, de spits afbijten. Bertrand Lani, die aanvankelijk om 11u stond geprogrammeerd verhuisde op datzelfde podium naar 12u30.
Maar niet getreurd want ons Doornikse trio had blijkbaar de catalogi van Sun Records, Starday, Mercury, Columbia, King en andere labels van buiten geleerd. Dit resulteerde in zeer authentiek aandoende rockabilly interpretaties van nummers als ‘Linda Lu’, ‘Highway Bles’ en ‘Chunky Town’. Als openingsact met verve geslaagd.

‘Shake Some Ass’ riepen de gebroeders Jamin en Jesse Marshall richting publiek in de roses tent. Samen met Ian Cook, Dallin Bulkley, Kirk Skatvold en Andrew Carew vormen ze Larry and His Flask , een kwintet uit Oregon (Larry is echter in geen velden te bespeuren).
Zij brachten een mengelmoes van punk en bluegrass en lanceerden aldus een welgerichte aanval op ‘What’s Going On?’ van Marvin Gaye.

Zoals eerder vermeld klauterde Bertrand Lami and Band om 12u30 het podium van de roots tent op. Bertrand Lami kreeg de steun van broer Fred op gitaar en zij stelden hun nieuwste album ‘It Gets Bluer In A While’ voor. Het publiek kreeg aldus een verrassende mix van blues en americana.

Tijd nu voor een portie onversneden gekheid in de vorm van The Urban Voodoo Machine uit Londen. Deze band telt twaalf leden van allerlei pluimage en daarmee was het roses podium dan ook helemaal gevuld. Het was even schrikken toen ik de drummer met zijn totaal in het groen geschminkte hoofd op de pottenwinkel zag kloppen.
The Urban Voodoo Machine probeert zowat iedere muziekstijl uit, van rock-‘n’-roll naar Latijnse tango ritmen en terug met opzwepende songs als ‘Allways Out’ en ‘I’m Ready Shot You Down’. Hun boegbeeld Paul-Ronney Angel had toen reeds uitgebreid kennis gemaakt met een fles J & B.
Toen ik na afloop van hun optreden gitarist Nick Marsh interpelleerde naar de diversieit van hun muziek antwoordde hij simpelweg ‘Muziek is muziek’.

In de roots tent was inmiddels Madé J aan zijn set begonnen en ook hij bracht een mix aan muziekstijlen zoals Detroit garagerock en blues. Dit komt omdat Madé J geboren werd in Bali, opgroeide in Australië en tenslotte hier in België belandde. Dit alles resulteert dan in een playlist waarop nummers als ‘Lonesome Road’ en ‘St.James Infirmary’ op voorkomen. Het publiek wist dit blijkbaar te appreciëren

Wanneer je de naam Aramak Iab omdraait bekom je de echte naam van de artiest die om 15u het roses podium beklom, namelijk Bai Kamara en persoonlijk vind ik dit laatste beter klinken.
Aramak Iab werd in 1966 in Sierra Leone geboren. Hij heeft een prachtige stem en bracht een set die heel sterk bij de blues aanleunde met sterke songs als ‘Woman, I Love Your Children’ en ‘On My Knees’.

En Lessines zou Lessines niet zijn indien er geen enkele one man band op het programma stond. Daar werd voor gezorgd onder de vorm van de uit Niongua, Missouri afkomstige John Schooley. Hij bracht ondermeer een versie van ‘Look Out Maybel’ van G.L. Crockett. De zang in de microfoon was niet al te zuiver afgesteld en er moest enige moeite worden opgebracht om te weten welke song hij nu eigenlijk aan het zingen was. Na ieder nummer nam hij en linke slok whisky tot zich en dit resulteerde, net zoals vorig jaar bij Dan Satain, in een voortijdige aftocht om 16u25, daar waar zijn optreden op het roots podium had moeten duren tot 16u50. Tijd dus om nog een pilsje en een overheerlijke beafburger te nuttigen.

In de allereerste editie van ‘Roots & Roses’ in 2010 hadden we reeds kennis gemaakt met de gekke toeren, de Country muziek, de Jezus Christus rock-‘n’-roll (Children Of The Lord) en de gitaar met daarop Onze Lieve Vrouw van Lourdes geschilderd van de uit Denver, Colorado afkomstige Slim Chessna’s Auto Club. Hun compilatie cd/lp ‘An Introduction For Young And Old Europe’ kreeg ondermeer in Humo lovende kritieken mee. Uit die plaat brachten ze trouwens een paar nummers zoals ‘This Is How We Do Things In The Country’ en het brutale ‘Mark Of Vaccination’. Hun theatrale act sloeg duidelijk en terecht aan bij het roses publiek.

Op het roots podium maakte inmiddels de eerste supergroep van de avond onder de tonen van ‘Goldfinger’ zijn opwachting. We hebben het hier over de Londense punkband The Godfathers. De broers Peter en Chris Coyne, Del Bartle en Grant Nicolas zien er een pak bezadigder uit dan tijdens de hoogdagen van 1988 en 1989, maar toch slaat de vonk nu en dan nog naar het publiek over, zeker wanneer The Godfathers uitpakken met hun grote hit van februari 1988, ‘Birth, School, Work, Death’. Maar ook ‘If Only Had Time’, ‘Back Into The Future en ‘Walking, Talking, Johnny Cash Blues’ mochten er best zijn. De fans schreeuwden zelfs om een bisnummer en dit werd dan ‘Cold Tukey’ van John Lennon.
Ondertussen was de frontman van The Urban Voodoo Machine, die behoorlijk met whisky was volgelopen, backstage slaags geraakt met een bandlid van The Jim Jones Revue, echter onder al te veel erg.

Het onverwachte, maar toch wel absolute hoogtepunt kregen we in de roses tent in de gedaante van The Reverend Peyton’s Damn Band, een trio uit Brown County, Indiana.
‘Roots & Roses’ is nu niet bepaald een bluesfestival maar The Reverend Peyton serveerde een portie van de zuiverste blues die we in jaren mochten horen. The Reverend Peyton steekt het niet weg at hij en grote fans is van Charley Patton. Getuige van die devotie is de cd ‘Peyton On Patton’, waarop dertien Patton songs een oppoetsbeurt krijgen.
Met de medewerking van Breezy Payton op washboard en Aaron ‘Cuz’ Persinger op percussie serveert The Reverend Payton stomende versies van ‘Easy Come, Easy Go’, ‘Devils Look Like Angels’ en ‘Some Of These Days I’ll Be Gone’. Ronduit schitterend en ik heb nog nooit een uur zo vlug weten voobijvliegen.
Een oorverdovende ovatie was Peyton’s meer dan terechte deel.

Twee jaar terug was The Jim Jones Revue al eens te gast op ‘Roots & Roses’. Zijn optreden op het roots podium verschilde haast niets van zijn vorige doortocht. Het was uitstekend, heel energiek en een snellere versie van echte fifties rock-‘n’-roll. Het publiek lustte nummers zoals ‘Burning Your House Down’ en ‘Never Let You Go’.

The Stranglers mochten de lichten van het vierde ‘Roots & Roses’ festival doven en ze deden dit met veel waardigheid. Toegegeven, een dergelijk semi akoestisch optreden heeft meer impact in een kleine club omdat in een grote tent de achterste rijen moeilijker bij het gebeuren te betrekken zijn.
En toch was dit een goed concert met uitstekende zangpartijen tussen bassist Jean-Jacques Burnel, die wegens gescheurde ligamenten, met een kruk liep, en gitarist Baz Warne.
Op hun playlist prijken parels zoals ‘The Long Black Veil’, ‘Dutch Moon’, ‘In The End’, ‘I Hate You’, ‘Never To Look Back’, ‘English Towns’, ‘Old Codger’ en de grote hits ‘Strange Little Girl’, en ‘Always The Sun’ dat door het publiek heel mooi werd meegezongen.

We zijn er haast zeker van dat ‘Roots & Roses’ volgend jaar zijn eerste lustrum viert. Dit kan ook niet anders met dergelijk mooi festival, dat een steile vlucht aan het nemen is.
Bovendien waren de meeste aanwezigen het er over eens dat er dit jaar meer van fantastische muziek te genieten viel dan van bruut lawaai. De inrichters mogen de ingeslagen weg gerust vervolgen. Een dikke proficiat is hier op zijn plaats.

IVB

FESTIVALINFOPICTURES

One comment

Reacties zijn gesloten.