* Review HOOKROCK 2014

Hookrock – zaterdag 5 juli 2014

Na de voltreffer van vorig jaar wilden Yvan Jacobs en zijn ploeg dit jaar nog beter doen. De affiche van de 11de editie van Hookrock was inderdaad opnieuw veelbelovend, maar er kwamen dit jaar toch wel enkele kapers op de kust. Het zonnige weer van vorig jaar werd ingeruild voor nu en dan opklaringen maar ook enkele felle buien en alsof dit nog niet voldoende was vond ook nog de halve finalematch van de wereldbeker voetbal plaats tussen Argentinië en de Rode Duivels. Die match kon op het festivalterrein worden gevolgd op een groot scherm en dat had zo zijn gevolgen voor de publieksdichtheid in de grote tent.


SMOKIN’ STU’S BLUESTRAFFIC

De echte bluesfans kozen echter om alle activiteiten, die zich op het podium afspeelden, op de voet te blijven volgen. Om het in voetbaltermen te zeggen: de jongens van Smokin’ Stu’s Bluestraffic, die een thuismatch speelden, mochten de aftrap geven.
Stu is de zanger van de groep en gesteund door gitarist Wil deed hij het publiek onmiddellijk opveren met rockers als ‘My Babe’ (origineel van Ron Holden, maar vooral gekend van The Fabulous Thunderbirds), Slow Down (van Larry Williams) en de Jim Suhler klassiekers ‘I Ain’t Comin’ Home Tonight’ en ‘Don’t You Hang Around My Door’. Geef toe, er zijn slechtere manieren om een festival te openen.


BOOGIE BEASTS

Ook de tweede act van de middag was er een van vaderlandse bodem. De Limburg-Luikse formatie Boogie Beasts drukte het gaspedaal nog wat harder in met ‘The Game’ en ‘Soul On Fire’. Lord Bernardo blies zich op zijn harmonica de ziel uit het lijf en The Goon Mat en Jan Jaspers puurden om beurten vettige gitaarklanken uit hun instrument.
Op het podium lichtten daarbij twee mooie letters ‘B’ op. Dit geeft toch wel aan dat de Boogie Beasts de zaken nogal professioneel aanpakken.


EARL JACKSON

Persoonlijk heb ik nogal genoten van de zwarte Brit Earl Jackson. Hij liet zich begeleiden door de Nederlandse band CC Jerome & The Jet Setters en zij zorgden voor een lekker potje fifties rock-‘n-roll met klassiekers als ‘Flip, Flop & Fly’ en ‘Rockin’ Daddy (van Sonny Fisher). Maar het was vooral de manier waarop Earl Jackson een bijna perfecte imitatie van Chuck Berry weggaf die er bij het publiek gretig inging. Earl Jackson had zich in een soortgelijk pak met scheepsklak gestoken als Chuck Berry, trok net dezelfde grimassen achter zijn microfoon als Chuck Berry en duckwalkte van links naar rechts over het podium als Chuck Berry… in zijn gloriejaren, wel te verstaan. Daarbij graaide Earl Jackson met de linkerhand in een vat vol Berry klassiekers zoals ‘Back In The USA’, You Never Can Tell’, ‘Little Queenie’ om dan bijna vanzelfsprekend af te sluiten met ‘Johnny B. Goode’ als bisnummer.


RITA ENGEDALEN

Intussen was de toss gegooid op de voetbalmatch Argentinië – België en dat zal de Noorse Rita Engedalen geweten hebben. Ze nodigde de overgebleven bluesfans uit om vooraan dichter bij het podium te gaan staan. Rita liet verder niets blijken en werkte haar set met een grote dosis professionaliteit af. Enkel haar groene stage outfit kon beter.
Rita Engedalen was uitstekend bij stem en deed soms aan Janis Joplin denken. Dit vertaalde zich in mooie versies van ‘He Walked Away’, ‘I Smell Trouble’ en de rocker ‘Mean, Mean, Man’.

.

.


BIG PETE PEARSON

Big Pete Pearson gaf op zaterdag 16 mei 2006 één van de meest memorabele concerten uit de geschiedenis van Spring Blues in Ecauussines weg. Hij werd toen begeleid door de Rhythm All-Stars met Bob Corritore, Chris James, Patrick Rynn en Brian Fahey. Nu was hij vergezeld van de Italiaanse band Guitar Ray & The Gamblers. We mogen van de stilaan ouder wordende (geboren in 1936) Big Pete Pearson niet verlangen dat hij dezelfde krachttoer nog eens overdoet. En toch heeft Big Pete allerminst ontgoocheld. Met zijn schuurpapieren stem baande hij zich een weg doorheen nummers als ‘Shake, Rattle & Roll’, ‘Worried About My Baby’, ‘Somebody’s Gotta Choose’ en Caldonia’


RAMBLIN’ ELLIE & THE BASHTONES

Voor de Zweedse rockabillyband Ramblin’ Ellie & The Bashtones was er in vergelijking met de andere acts een ietwat mager applaus vanuit het publiek weggelegd. Intussen was ook de eindstand van Argentinië – België gekend en misschien heeft dit meegespeeld.
Ramblin’ Ellie zag er met de strik in het haar een beetje kostschoolmeisjesachtig uit.
Toch bewezen Ramblin’ Ellie & The Bashtones dat ze goed op de hoogte zijn van de zeldzame rockabilly collector’s items want ze brachten klassiekers als ‘Cool It, Baby’ (Eddie Fontaine), Stop Whisteling Wolf ‘ (The Maddox Brothers And Sister Rose), ‘My Boy Elvis’ (Janis Martin), ‘en Bigelow 6-2000’ (Brenda Lee).


UMBERTO PARCARO & THE SHUFFLE KINGS

Umberto Parcaro & The Shuffle Kings startten hun set met enkele stevige tracks uit hun nieuwe cd ‘Pleasure Is My Business’ zoals ‘Mambo Jumbo’ en ‘I Wanna Love’. Vervolgens werd de legendarische harmonicaspeler Jerry Portnoy (ex-Muddy Waters en ex-Eric Clapton) op het podium geroepen en van dan af waren we vertrokken voor een ongemeen sterke beurt met krakers als ‘Scratch My Back’, Bad Boy’, Softly Drunk’ en Rock This House’.
Dit moest wel eindigen op een bisnummer en daarvoor paste ‘Dust My Broom’ uitstekend.
Dit was blues van de bovenste plank!


POPA CHUBBY

Bij de gitaarvirtuoos uit New York, met name Ted Horowitz alias Popa Chubby, kun je eveneens nog een dosis blues waarnemen maar het zijn vooral de gitaarsolo’s die centraal staan. Songs zoals ‘I Don’t Want Nobody’ en ‘I Ain’t Giving Up’ (uit zijn jongste uitstekende cd ‘Universal Breakdown Blues’) zijn perfecte kapstokken om een gitaarsolo aan op te hangen. Bij sommige van Popa Chubby’s kunstjes werd er in het publiek naar adem gehapt en vielen vele monden open van verbazing. Al zijn nummers werden op een stormachtig applaus onthaald. Hoogtepunt was de uitgesponnen instrumentale versie van ‘Hey, Joe’. Het valt wel op dat Popa Chubby een deel van zijn set al zittend afwerkt, maar dit is niet te horen in zijn flitsende gitaarspel.


Popa Chubby was in ieder geval een uitstekende afsluiter van een alweer eens hoogstaand Hookrock festival. Voor volgend jaar is er enkel wat beter weer nodig en geen Rode Duivels en de tent is opnieuw uitverkocht. Een dikke proficiat voor de organisatoren.

Tekst : Ivan Van Belleghem

Pictures Album Philip Verhaege

One comment

Reacties zijn gesloten.