* Festival review Blues Peer, zondag 20 juli 2014

Peer 2014BLUES PEER viert zijn 30ste verjaardag en doet dat met stijl. Een heel verzorgde festivallocatie, een nieuwe huisstijl (logo, website) en bovendien een ijzersterke reeks bands op het programma maken van dit bluesfestival de absolute bluesheadliner van ons land. Op zondag is het weer schitterend ondanks regenachtige voorspellingen. Een klein buitje hier en daar kon de pret niet bederven. Wij zagen zonder uitzondering heel sterk gemotiveerde groepen die hun muziek uitmuntend brachten op hoogkwalitatief niveau. Een ‘backstage’ toegangskaart is een interessante formule, met aangename opvang in een als bluesclub ingerichte tent, inclusief ‘zonneterras’, dining room, toiletten en gratis dichtbijzijnde parking. Top organisatie dus, en onze geliefde bluesdag verliep volgens een feilloos parcours.


THE BLUESBONES

Spijtig genoeg verliep onze 2 uur durende rit naar het verre Peer niet feilloos. Het ongeplande oponthoud maakte dat we arriveerden op het ogenblik dat de Bluesbones net hun set beëindigd hadden. We zagen deze band echter reeds aan het werk op het More Bluesfestival en zijn er van overtuigd dat deze Belgische blues/rock groep nog heel hoge ogen zal gooien in de komende jaren.


THE HIGHTONES

THE HIGHTONES

Een potpourri van verschillende bluesstijlen, vakkundig samengesteld en gebracht door een band uit het verre Zweden. Boogieritmes, gitaarsolo’s, swing, het passeert allemaal keurig de revue. Er is dus weinig of niets op te merken bij dit concert, behalve misschien dat een echte leidraad nog een beetje gissen is. Een afgewerkt ruim concept door vakkundige muzikanten, die met nog maar 1 cd nog ruim de tijd hebben om een duidelijke richting in hun muziek te kiezen. Het publiek kon de volledige festivaltent nog niet vullen, maar er was absoluut geen reden tot klagen. De namiddag is nog jong en de teneur is gezet : quality music tijdens een top bluesdag, in een heel ontspannen sfeer. Een perfecte zomerdag.


NIKKI HILL

NIKKI HILL

Waarschijnlijk de eerste grote publiekstrekker op de affiche van Peer is Nikki Hill. Vrij nieuw in het Roots- en Bluescircuit, en met 1 cd sinds vorig jaar, is deze relatief jonge band met charismatische frontvrouw aan een onstuitbare wereldwijde opmars bezig. Niet in het minst is dit te danken aan de podiumpresence van Nikki Hill met haar pretty looks, uitbundig showtalent en energieke stemgeluid. Al vanaf het eerste nummer druipt de energie van het podium, en het publiek verdringt zich algauw tot zo dicht mogelijk vooraan. Rootsrock blijkt de beste omschrijving van het muzikaal programma. Niet bombastisch, eerder zelfs aan de minimalistische kant, waar de muzikale begeleiding veel ruimte laat voor de vokale talenten van de vrouw. Met veel schuurpapier in haar stem geeft ze de muziek weinig eerder gehoorde energie, maar ook in de kalmere nummers etaleert ze haar zangtalent dat ze oorspronkelijk ontwikkelde in gospelkoortjes. Hier en daar klinken flarden van de herkenbare sound van Motown of meer nog Stax. Haar begeleidingsband, met o.a. haar man op gitaar, zit strak en efficient, zonder overbodige franjes. Gitaar en zang bepalen de sound van de groep, maar de energieke podiumact en verschijning van Nikki Hill zelf blijven de drijvende kracht. Op haar cd wordt de muziek hier en daar aangevuld met blazers, wat de songs een meer swingend gevoel geeft. Persoonlijk denk ik dat de geslaagde combinatie van podiumact/verschijning en rootsmuziek samen het succes van de groep vormen. Nog net geen kippenvelmomenten beleefd, maar deze groep is nog vrij jong en belooft ons nog veel goeds in de toekomst. Het zijn alvast nieuwe talenten als Nikki Hill die gezond voer zijn voor festivals als Peer Blues. Na het concert kunnen we heel tevreden een pintje gaan pakken aan de toog.


GUY FORSYTH

FUY FORSYTH

Er zijn zo van die groepen die je in de loop der jaren opnieuw moét programmeren, gewoon omdat ze topkwaliteit en blijvende diversiteit bieden. Guy Forsyth zie je nooit té veel, gewoon omdat je hem nooit in 1 hokje kan duwen. Bovendien barst hij van het talent, zowel met zijn band op het podium als in zijn muziek. Vandaag horen we veel blueswerk met veel aandacht voor mondharmonica en gitaar in een viermansbezetting. Een uitgelezen setlist voor deze 30ste Blues Peer, want wij weten dat Guy Forsyth ook veel andere paden kan bewandelen. Het is ook mooi dat zijn teksten inhoudelijk belang herbergen, iets wat zich onvermijdelijk vertaalt in boeiende arrangementen en muzikale verhaallijnen. Muziek van de bovenste plank dus, waar we samen met het geboeide publiek onverzadigbaar van genieten. De gespeelde set leeft en groeit en boeit, verveling krijgt geen kans. Muziek die we heel graag beleven dus, muziek ook die je ‘honger’ stilt, technisch en inhoudelijk. Podiumplaats ! Ondertussen toch ook het vermelden waard : De klank op het festival is heel verzorgd, en het podium is steeds uitermate mooi uitgelicht. Er wordt hier blijkbaar niet kritisch bespaard op kwaliteit. Wie op de grote festivals tegenwoordig een stevige ticketprijs en/of consumptieprijs betaalt ziet dat toch vertaald in een superdeluxe evenement. Mag toch even vernoemd worden dacht ik.


CHICAGO BLUES : A LIVING HISTORY

Een jubileumfestival heeft zo altijd wel iets extra in petto, en dat mogen we met dit optreden ook wel zeggen. Met ‘Chicago Blues : A Living History’ krijgen we hier een halve encyclopedie voorgeschoteld van de zuiverste Chicago blues stijl. Nu zijn we misschien een beetje in het voordeel, want wij bezoeken jaarlijks het Chicago Blues Fest, en zodoende zijn we redelijk vertrouwd met wie op dit moment allemaal het podium bestijgen :

– Billy Boy Arnold (vocals, harmonica)
– John Primer (vocals, guitar)
– Billy Branch (vocals, harmonica)
– Lurrie Bell (vocals, guitar)
– Carlos Johnson (vocals, guitar)
– Billy Flynn (guitar)
– Matthew Skoller (harmonica)
– Johnny Iguana (keyboards)
– Felton Crews (bass)
– Kenny Smith (drums)

Het moet gezegd : elke keer dat we Chicago bezoeken, is er wel iemand van de grondleggers van deze muziek die er niet meer is. Maar Chicago blues is verre van met uitsterven bedreigd, daarvoor worden we behoed door Buddy Guy, die met zijn immens populaire bluesclub in Chicago onstopbaar deze muziek blijft promoten en in het daglicht stellen. Wie deze club bezoekt kan dagelijks genieten van een praatje met de klasbakken die vandaag het podium van Blues Peer betreden. De stijl ‘Chicago Blues’ is zo herkenbaar dat je blindelings weet wat je kan verwachten. De festivaltent loopt dan ook snel vol want zo’n staalkaart en zoveel talent tesamen maak je echt niet heel veel mee in Europa. Bovendien ziet iedereen op het podium er fris en monter uit, iets wat niet zomaar vanzelfsprekend is gezien de respectabele leeftijd van sommige van deze blues giants.

Evergreens aan de lopende band vandaag, door originele vertolkers, op een podium dat hen eert. Iedereen krijgt een dik kwartier om onder andere zijn eigenste hits te spelen. Niemand valt uit de boot, en het optreden vormt een mooi geheel op zich. De sfeer in de tent én op het podium is hemels, we snoepen van de blues. Matthew Skoller speelt uitstekend presentator en verwelkomt alle muzikanten individueel met een korte inleiding on stage, terwijl hij zelf welverdiend zijn uitzonderlijke harmonicakunsten etaleert. De tijd vliegt voorbij, terwijl een kleine regenbui hier en daar een welgekomen afkoeling bezorgt. What a perfect day for blues !


JIMMY VAUGHAN

JIMMY VAUGHAN

Jimmie Vaughan heeft zijn sterrenstatus al vele jaren geleden behaald. The Fabulous Thunderbirds, Texas Blues, ’t zijn begrippen die elke bluesliefhebber met de paplepel ingelepeld krijgt. De man behoeft dus nauwelijks introductie en heeft zo hier en daar zelfs die-hard fans, wat men in ’t vrouwelijk ‘groupies’ zou noemen. Nu ben ik zelf niet zo overtuigd van de ultieme zangkunsten van de man, maar wat hij in zijn 35-jarige carrière en tientallen cd’s bij elkaar geschreven heeft, daar mag je gerust U tegen zeggen.  Respect dus, en benieuwd ook naar de prestaties van vandaag. Het publiek is alvast enthousiast en geeft de band een warm welkom. Jimmy Vaughan loodst zijn band door een niet verrassend maar wel heel gedegen setlist waar de grote nummers (vb. Boom Bapa Boom) voor herkenbaarheid zorgen, terwijl Lou Ann Barton de ‘female vocals’ meer dan recht doet. Een optreden met veel routine en zonder valkuilen is wellicht het resultaat van bakken ervaring en vakkennis. Het volledige optreden staat als een huis en wie kwam om Jimmy Vaughan in goede doen mee te maken, was vandaag aan het goede adres. Best leuk voor de organisators ook, want volgens ‘de wandelgangen’ is het budget voor deze band niet van de poes. Tot dusver, dus vlak voor de grote finale, stelt geen enkele groep teleur. Of beter gezegd : is de dag één groot succes. Blues Peer 2014 is wellicht vandaag niet volledig uitverkocht, maar wie nu aanwezig is kan alleen spreken van uitermate kwalitatieve blues music op hoog niveau.


SEASICK STEVE

SEASICK STEVE

Het zou een ultieme finale worden en wellicht enkele honderden toeschouwers méér opleveren, maar het mocht niet zijn. Jeff Beck geeft jammer genoeg forfait voor de finale (wegens gezondheidsredenen) van deze jubileum-editie. We gaan er niet te veel bij stilstaan, want vervangend, maar vanuit een heel andere hoek staat Seasick Steve ons op te wachten. Zijn naam is bij iedereen gekend, maar naar ik hoor op de weide denken velen dat het hier gaat om een ietwat oudere zonderling die op zelfgemaakte gitaren tokkelt. Nu is dat geen onwaarheid, maar met die omschrijving verdien je natuurlijk nog geen diploma om zomaar Jeff Beck te vervangen, of te headlinen op Blues Peer (of al die andere Europese festivals waar hij al te gast was). Terwijl de rangen zich in de frontlinies sluiten begeeft Seasick Steve zich samen met drummer Dan Magnusson op het podium. Explosief en rauw en als duiveltje-uit-een-doos barst alle feestvreugde hier los. Hell broke loose lijkt het wel, zowel op het podium als in de tent. Een prille zeventiger is hij weliswaar, maar met de energie van een jonge twintiger dan toch. Seasick Stevie heeft alvast geen last van zeeziekte op het podium, en de eerste paar nummers rocken er op los. Op het eerste zicht kramiekige gitaren, en drums, en een krachtige stem. Dat zijn de ingredienten waarmee deze cocktail bereid wordt. Uitbundige reacties van het publiek zijn terecht. Geleidelijk aan sluipt hier en daar ook een gevoeliger nummer in de setlist, en als een juffrouw op het podium geroepen wordt om een lieflijke ballade van de man cadeau te krijgen, is het hek helemaal van de dam. ‘Rauw, hees en teder’ schrijft men op de nieuwe website van Peer Blues. Perfecte omschrijving van deze verrassende zondagfinale. Ikzelf was een beetje op zoek naar Jeff Beck vandaag, maar met een cadeautje als dit is mijn honger best wel gestild. Chapeau Seasick Steve !


blues peer 2014

Met 30 jaar ervaring en strijdvaardigheid is Blues Peer vandaag nog steeds één van de beste themafestivals van ons land. In tegenstelling tot de USA, waar de blues welig tiert, is Europa niet opgegroeid met deze muziekstijl. Een themafestival van deze omvang is miljoenenbusiness, en dus moet de organisator de nodige toeschouwers lokken om dit mee te bekostigen. Daarom ook is de programmatie toch ietwat breder dan pure blues, maar da’s een punt waar we graag mee leven, ten bate van het voortbestaan van het festival. Deze zondag gaf alleszins geen enkele reden tot klagen, wij zijn gelukkig met één van de beste bluesfestivals van heel Europa. Zo mag het nog eeuwigdurend blijven. Men zegge het voort !

tekst en fotografie : Frank Jacobs

picture album Frank Jacobs : click here

picture album Philip Verhaege : click here