* Festival review (ge)Varenwinkel Blues & Roots Festival, Belgium Zaterdag 30 Augustus 2014

1980494_10152956281190898_218720520342049623_oMet (ge)Varenwinkel mogen we traditioneel voor wat betreft de Blues een punt zetten achter het zomerfestival seizoen. We vinden het altijd een tikkeltje spijtig dat de zomer daarmee opnieuw voorbij is.Ook het weer liet het afweten en we werden getrakteerd op enkele verfrissende plensbuien. De echte bluesfans lieten het niet aan hun hart komen en waren nog talrijk opgekomen om van het voortreffelijke programma te genieten.

(ge)Varenwinkel  30-08-2014 005 De uit Herselt afkomstige Jetpack Pilots mochten als thuisspelende band het festival op het hoofdpodium in gang schieten. De band is samengesteld uit Nand Ooms (zang, gitaar), Sander De Bruyne (lead gitaar), Jens Vranckx (bas) en Wies Ooms (drums).

The Jetpack Pilots hebben een ep uit die ‘Manic Prixie Dream Girl’ heet en daaruit werden, naast de titeltrack, ook nog nummers uit de kast gehaald zoals ‘I’m A Sucker’, ‘Treasure Hunt’ en ‘Lose Your Mind’.

De jongens leverden een uitstekende prestatie af met de drummer als opvallende figuur. Het toen reeds talrijk opgekomen publiek vroeg om een bisnummer en die wens werd ingewilligd met ’59 Sound’.

 

(ge)Varenwinkel  30-08-2014 018In de Rootstent waren inmiddels de Franse Shaggy Dogs aan hun eerste set begonnen.

Een flink uit de kluiten gewassen regenbui weerhield mij er echter van om de oversteek naar de Rootsstage te wagen en ik ging dan maar om 18u10 poolshoogte nemen.

The Shaggy Dogs verrasten mij met enkele fraaie covers zoals ‘The Nighttime’ (van The Strangeloves) en de alom gekende afsluiter ‘Rout 66’.

 

 

 

(ge)Varenwinkel  30-08-2014 048Op het hoofdpodium was het tijd voor een duo uit Gent dat zich Scrappy Tapes noemt. Jochen Degrijse (zang, gitaar) en drummer Matthias Van Snick keken niet op een decibel meer of minder. Veel bluesliefhebbers vonden hen zelfs een beetje te luidruchig. Ik heb zo de indruk dat dergelijke duo’s stilletjes aan in de mode raken, zie maar naar The White Stripes of The Black Keys. ‘I Need A Woman Now’ zongen Scrappy Tapes en ze deden dit in een onvervalste Fat Possum Stijl.

Half oktober zal hun cd in de platenbakken zitten.

 

(ge)Varenwinkel  30-08-2014 102 We moeten Jimmy Johnson niet meer voorstellen, maar hij was op (ge)Varenwinkel één van de drie acts uit Chicago, die de verwachtingen inlosten en zelfs overschreden.
Jimmy Johnson werd voor de gelegenheid begeleid door een Belgische band. Het is echter de typische stem die het handelsmerk van Jimmy Johnson uitmaakt. Hij werd in Holly Springs, Mississippi geboren op 25 november 1928 en is nog steeds een kwieke tachtiger.  Zijn stem heeft echter nauwelijks aan kracht ingeboet en hij sloeg het publiek met verstomming door middel van uitstekende songs als ‘Little By Little’ (van Junior Wells), ‘Cold Cold Feeling’ en ‘You Don’t Know What Love Is’. Schitterende onvervalste Chicago blues!

 

(ge)Varenwinkel  30-08-2014 131 Om 20u20 heb ik me dan naar de Rootstent begeven om een en ander mee te pikken van de punk-bluegrassband uit Oregon, Larry & His Flask. Er is in die groep in de verste verte ook maar niemand die Larry heet, maar wel Dallin Bulkley (accordeon), Andrew Carew (banjo, trombone), Ian Cook (zang, gitaar), Jeshua Marshall (double bass) en Jamin Marshall (drums).
Zij sleurden er hun repertoire met songs als ‘All That We Know’ aan een ijltempo door, maar dit scheen het publiek nu net te bevallen.
Pikant detail: in juni jongstleden werd tijdens een tournee in South Carolina hun materiaal gestolen, voor een waarde van §24.000.

 

 

(ge)Varenwinkel  30-08-2014 185 Het meeste applaus was echter weggelegd voor The Steepwater Band. De groep heeft zijn naam van een boot die zanger, gitarist Jeff Massey in de yachthaven van Lake Michigan zag liggen. De verdere bezetting: Eric Saylors (tweede gitarist die in 2012 de groep kwam vervoegen), Tod Bowers (bas) en Joe Winters (drums). Wij zagen The Steepwater Band al eerder aan het werk op 10 juni 2011, ter gelegenheid van het Chicago Bluesfest. Toen leken ze mij iets minder hard dan op (Ge)Varenwinkel. Dit neemt niet weg dat de muziek van The Steepwater Band voldoende subtiliteit inhield en dat er voor elke song voortreffelijke arrangementen waren voorgeschreven. Voor mij was de ovatie vanuit het publiek aan hun adres volledig terecht. Ze openden met ‘Crossroads’ en daarna volgde de ene ijzersterke song de andere op: ‘Come On Down’, ‘High And Humble’, ‘Meet Me In The Aftermath’ en ‘Off The Rails’ om enkele titels mee te geven.

Het hoogtepunt was echter hun versie van ‘Boom Boom’ (van John Lee Hooker), die werd gekoppeld aan ‘How Many More Times’ (van Led Zeppelin). ‘Road Bloc’ en ‘Hard As Stone’ werden als bisnummers weerhouden.
Na hun optreden onderging de stand van ‘Back To The Roots’ bluesmagazine een bestorming van fans die cd’s kochten, een handtekening vroegen of op de foto wilden….

(ge)Varenwinkel  30-08-2014 257 Lucky Peterson moest wegens gezondheidsredenen zijn optreden afzeggen en de inrichters moesten aldus een waardige vervanger vinden.

Daar zijn ze met de keuze van Mud Morganfield met glans in geslaagd. Iedereen zal ondertussen wel weten wie de vader van Mud Morganfield is…Mud Morganfield werd op (Ge)Varenwinkel begeleid door een Britse band waarin ondermeer Mickey Moody (ex- Whitesnake en The Marsden Moody Band) als blikvanger fungeerde.

Mud Morganfield heeft een stem als een klok en hij opende met ‘Blow Wind Blow’ om te vervolgen met klassiekers als ‘Baby, Please Don’t Go’, ‘I Just want To Make Love To You’, ‘I Want To Be Loved’, ‘She’s 19 Years Old’ en een prachtig eigen nummer dat simpelweg ‘Health’ heet.
Mud Morganfield had er blijkbaar zin in want hij riep twee plaatselijke schoonheden, die Melissa en Josephine heten, op het podium om enkele danspassen uit te voeren en amuseerde zich daarbij te pletter.
Als bisnummer had Mud Morganfield gekozen voor ‘Mannish Boy’, een van de grootste hits van zijn vader. Ook na zijn optreden was het massaal aanschuiven voor een cd, handtekening of een foto. Een mooi einde van een prachtig festival.
Voor volgend jaar zien de organisatoren zich waarschijnlijk genoodzaakt om uit te wijken naar een andere locatie, maar ik ben er nu al van overtuigd dat ze daar met de nodige medewerking zullen in slagen. Tot augustus 2015 !

 

 

 

Tekst: Ivan Van Belleghem

Pictures@ Philip Verhaege

More pictures at PICTUREBOOK

 

One comment

Reacties zijn gesloten.