Concert Review Ten Years After, CC René Magritte Lessines Woensdag 27 januari 2016

tekst : Ivan Van Belleghem – Foto’s @Philip Verhaege


De regen viel met bakken uit de lucht maar dit nam niet weg dat de liefhebbers massaal op post waren voor het dubbelconcert Ten Years After en Dr. Voy op woensdag 27 januari in het Centre Culturel René Magritte.

Laatstgenoemde band mocht om 20 u. de debatten openen en vervulde die job met volle overtuiging. Soms schoten de geluidsmeters in het rood en konden we wegens een opstoot van decibels moeilijk uitmaken in welke taal frontman Jeff aan het zingen was. Voor de rest stond Dr. Voy garant voor een niet te versmaden portie amusement. Dr. Voy is afkomstig uit de streek van La Louvière. Buiten Jeff werd de band verder bevolkt door drummer Reg, bassist Rod en tweede gitarist Vince.
Dr. Voy heeft inmiddels al vier cd’s uitgebracht en woensdagavond werd vooral de jongste, ‘Crazy’ over de knie gelegd. Openingstrack ‘Johnny’,de single ‘Foxy’, de psychedelische rocker ‘Still The Same’ en de afsluiter Black Shadow’ (allemaal eigen nummers) lieten ons in de overtuiging dat er in de rangen van Dr. Voy wel enig potentieel schuil gaat.

Na de pauze beklommen de leden van het legendarische Ten Years After onder het geloei van sirenes het podium. Joe Cooch en Leo Lyons zijn andere luchten gaan opsnuiven (Hundred Seventy Split) en werden vervangen door Marcus Bonfanti (zang, gitaar en mondharmonica) en Colin Hodgkinson (bas). Verder zijn nog steeds de levende Woodstock legenden Chick Churchill (keyboards) en Ric Lee (drums) aan boord. Er wordt afgetrapt met ‘Sugar The Road’ en verder wordt in grote trekken de playlist van hun schitterende cd ‘The Name Remains The Same’ in het oog gehouden, aangevuld met krakers als ‘Colin’s Thing’, waarbij Colin Hudgkinson, door iedereen verlaten, zijn ding op het podium deed. De aloude drumsolo ‘The Hobbit’ behoort ook nog steeds tot het patrimonium van Ten Years After. Net zoals op de cd ‘The Name Remains The Same’ wordt
‘Standing At The Station’ aangekondigd door een aanrollende trein. Natuurlijk mocht hun legendarische interventie op Woodstock met ‘I’m Going Home’, hier als luidkeels aangevraagd bisbummer, niet vergeten worden. Net zo min als dat andere bisnummer ‘Love Like A Man’ en Choo Choo Mama’. Het kennerspubliek was heel de tijd lekker aan het smullen.
De avond was voorbijgevlogen, maar ’s anderendaags konden we opnieuw genieten, namelijk toen we hun cd in de gleuf schoven.

tekst : Ivan Van Belleghem – Foto’s @Philip Verhaege