Review 2016 | ROCK OP HET PLEIN – Wervik

Tekst en fotoalbum : Jo De Boeck


img_1254-l

Wervik, één van de oudste steden van België, vermaard om zijn Romeinse verleden en de ‘Wervikschen Toebak’, de ideale uitvalsbasis voor een bezoek aan de Westhoek én de Leiestreek, de heimat van stand-upcomedian Wouter Deprez en beeldend kunstenaar Wim Delvoye, het prachtige natuurgebied ‘De Balotten’ en nog zoveel méér… Maar wat mij deze keer naar Wervik brengt, is de 34ste editie van het stadsfestival ‘Rock op het Plein’.

Bij aankomst op het gezellige Sint Maartensplein, in het hart van de stad en in de schaduw van het stadhuis, werd me meteen duidelijk waarom het festival zo bekend staat om zijn gezellige sfeer. Het samenwerkingsverband tussen de organisatoren/lokale jeugd, horeca en stadsbestuur heeft hier – met hulp van vele sponsors – zijn vruchten afgeworpen. Er werd dan ook niets aan het toeval overgelaten om het hier voor het publiek en de artiesten zo aangenaam mogelijk te maken.
Ook nog leuk om te vermelden : vandaag deel ik de frontstage zone met een sympathieke bende ‘concertfotografen van morgen’. In nauwe samenwerking met de plaatselijke Fotoclub Kiknu werd een meerdaagse workshop concertfotografie georganiseerd – met mijn goede vriend Wim Vandenbussche als docent – en alle deelnemers mogen hun opgedane kennis vandaag omzetten in de praktijk.

img_9820-l

Om 17u mocht het jonge kwartet Momma Said So het festival openen. Sinds hun oprichting in 2012, in het nabije Avelgem, heeft deze band zeker niet stilgezeten. Hun mix van eclectische pop en alternatieve rock ontlokte bij Channel Zero’s Franky De Smet-Van Damme al in 2013 de verwijzing naar de ‘nieuwe’ Balthazar. Met een resem optredens achter de kiezen, een EP op zak en laureaat van talrijke concours, had Momma Said So mijn nieuwsgierigheid alleen maar aangewakkerd…
Ik was dan ook aangenaam verrast om alle positieve reviews en commentaren, in de gespecialiseerde pers, bevestigd te zien op het podium. Ze zijn er niet alleen in geslaagd om een knappe eigen sound te creëren, vooral de kwaliteit/maturiteit van de songs is wat mij meteen opvalt. Ook op vocaal vlak zijn de 3-stemmige partijen zeker een meerwaarde. Nummers als  ‘Never sure’, het fonkelnieuwe ‘This evening shows’, en ‘You Might As Well’ gaan er zeker nog deuren openen en het zou me niet verbazen als ze volgende zomer al eens  in de marquee van een groter festival mogen uitpakken. Een band om in de gaten te houden dus en in het najaar toch maar eens gaan luisteren naar die nieuwe EP!

img_9887-l

Volgende band die zijn opwachting mag maken is ZwartWerk, een band die moeiteloos de finale haalde van StuBru’s ‘De Nieuwe Lichting 2015’ en met Linde Merckpoel ook het Dance With The Devils-lied opnam in het kader van het EK Voetbal 2016. En alhoewel het nooit ‘mijn’ ding zal worden, hun aanstekelijke mix van hiphop/Afrohouse/zouk met Vlaamse raps leverde wel een zeer energieke podiumact op.
Ik betwijfel niet dat ZwartWerk, binnen het genre, één van de betere bands is. Niet iedereen kan o.a. de Lotto Arena, De Antilliaanse Feesten, Rock Zottegem en Pukkelpop 2016 op zijn artistiek cv zetten. Maar in Wervik was het waarschijnlijk nog een beetje te vroeg om het ‘ZwartWerk-feestje’ geheel te doen slagen.

img_0173-l

Met Manoeuvres op de affiche heeft Rock op het Plein trouwens nog een band die dit jaar aan de bak mocht op Pukkelpop. Manoeuvres is het nieuwe project van Sean Dhondt, die na een succesvolle periode met Nailpin, een beetje van de muziekradar was verdwenen. Geheel uit de spotlights was hij echter nooit, maar dat was dan vooral door zijn televisiewerk bij o.a. JIM, TMF en VTM en als radiopresentator bij Qmusic. Hij bleef tussendoor echter nummers schrijven, ook voor andere artiesten. Een aantal ervan werden onder de projectnaam Manoeuvres gereleased en groeide inmiddels uit tot een volwaardige band met o.a. drummer Ace Zec en gitarist Lukas Somers in de gelederen.
Hoe knap er ook gemusiceerd werd, van meet af aan is het duidelijk dat het toch Sean Dhondt is die met alle aandacht zal gaan lopen. Opvallend veel (jonge)dames op eerste de rijen dus… De setlist is vooral opgebouwd rond de singles: ‘Give in to me’, het fraaie ‘And we keep waiting’, ‘Live a little’, ‘Mad world’ en een wervelend ‘My Love’ werden goed onthaald. Tussendoor kregen we er nog een fijne versie van Mark Ronson’s ‘Daffodils’ bovenop, met een stukje ‘Sledgehammer’ (Peter Gabriël), om met ‘Never back down’ in schoonheid af te sluiten.

img_0778-l

In West-Vlaanderen Filip Kowlier programmeren is eigenlijk success gegarandeerd en met zijn nieuwe geesteskind, Ertebrekers, zou dat niet anders aflopen. Samen met Jeffrey Jefferson en Peter Lesage nam Kowlier het album ‘Otel’ op, wat ze zelf omschrijven als : een plaat met een vrolijke inborst, charmante verhalen met een verpletterende alledaagsheid die iedereen omver blaast…
Terwijl Maaike Cafmeyer – tijdens de gesproken intro – over het Sint-Maartensplein schalt, zag ik nog net hoe vele toeschouwers hun pint laten voor wat ze is. We krijgen vanavond quasi het ganse album geserveerd  en na, o.a. ‘Ik loate los’ en ’In theorie’, krijgen de Ertebrekers er een indrukwekkend achtergrondkoor bij tijdens hun radiohit ‘De Zji’.
Kowlier en companen waren nu echt op dreef: ‘Gin Goeste’ en ‘Miss America’ zullen muzikaal misschien niet meteen de originaliteitsprijs  halen, maar hun concept ‘80’s/soul/funk/hiphop/Westvlaams’ klopt wel.
In combinatie met een goed uitgekiende setlist komt elke Ertebreker regelmatig eens in de spotlights te staan en laat er geen twijfel over bestaan: Kowlier (bass en gitaar) en Lesage (keyboards) zijn uitstekende muzikanten. Na de nieuwe single ‘Party too much’, mocht zanger Jeffrey Jefferson dan weer schitteren in de ode aan ‘Eva Mendes’.
Maar hét nummer, waar echt alles op zijn plaats valt, hadden de Ertebrekers bewaard tot het einde: het soulvolle ‘Verliefd’ was voor mij dé  beste song van het concert en ging recht naar het ‘erte’ van het ganse Sint-Maartensplein…

img_1097-l

De zeer geslaagde ‘unplugged’ theatertour van Channel Zero was ook het organisatiecomité in Wervik niet ontgaan en ze waren dan ook -met recht en reden – trots om hen als headliner te mogen aankondigen. Compleet met strijkerskwartet en Michel Bisceglia (die we al kennen van samenwerkingen met o.a. Ozark Henry, Hooverphonic en Toots Thielemans) aan de vleugelpiano, was het voor de metalliefhebbers aftellen naar 22.45u…
Zijn er nog mensen die vinden dat unplugged songs of concerten per definitie ‘te braafjes’ zijn, soms ietwat te ‘gelikt en gepolijst’ ? Met een overweldigend ‘Black Fuel’, ‘Ego’ en ‘Electronic Cocaine’ verwees Channel Zero dit vooroordeel meteen naar het rijk der fabelen!
Staat Channel Zero bekend om zijn zeer krachtige en energieke optredens, ook in dit concept blijft dat gegeven perfect overeind. Franky Desmet-Vandamme, uitstekend bij stem overigens, heeft letterlijk elke vierkante centimeter van het podium aangedaan. ‘The Hill’, ‘Ocean’ en ‘As A Boy’…allemaal klonken ze even overtuigend door de speakerkasten en de klassieke arrangementen waren tot in de perfectie uitgewerkt. De verwoestende versie van ‘Suck My Energy’ bewees trouwens  dat het ook voor Mikey en Tino geen probleem was om, met akoestisch instrumentarium, ook stevig van leer trekken. Magistrale uitvoering en kippevelmoment!
Zeker het vermelden waard is ook de intense band tussen Channel Zero en zijn fans.
Die is uiteraard alom gekend en vanavond werd dat, door beide partijen, nog maar eens bekrachtigd. Zo mocht een dolgelukkige fan, eerder tijdens het concert, het podium op om zijn zwangere vriendin ten huwelijk te vragen. En toen het  nummer ‘Angel’ door Channel Zero werd opgedragen aan hun – veel te vroeg overleden – drummer Phil Baheux en manager Dirk Van Den Auwele, steeg er een hartverwarmend en oprecht applaus op…
Channel Zero bedankte Wervik met een aangrijpend mooi ‘Angel’ om vervolgens, een topeditie van Rock op het Plein, af te ronden met ‘Call On Me’ en ‘Help’! Klasse en 75 minuten genieten !!

img_1265-l

Twee jonge locale DJ’s, Shaman en DJ Snes, krijgen van de organisatie de eer om het Sint-Maartensplein nog wat verder te entertainen, ik vat echter de terugreis richting Geraardsbergen aan…goed wetend dat ik er op ‘editie 35’ graag weer bij zou zijn.


Tekst en fotoalbum : Jo De Boeck