2017 REVIEW : CANNED HEAT

Het CC René Magritte, in het Henegouwse Lessines heeft ook op onze Vlaamse muziekliefhebbers een grote aantrekkingskracht. Het ligt uiteraard net over de taalgrens met Geraardsbergen en is gelegen aan de feeërieke Dender die er langzaam doorheen het stadje kronkelt. Na twee succesvolle en uitverkochte passage van de Oostendse Brusselaar Arno was het de beurt aan Canned Heat op maandag 27 maart 2017.

IMG_0017

Maar voor deze legendarische band het podium betrad was het eerst de beurt aan TMT. En dat is synoniem voor Thierry ‘Roy’ Warnotte (bas, vocals), Marc ‘Hellcat’ Minet (gitaar, vocals) en drummer Thierry ‘Tche’. Het trio komt uit Verviers en staat garant voor stevige garage boogie. Ze opende dan maar ook al te graag met het rockabilly getinte ‘Red Hot’ om al snel hun weg te continueren met het in highspeed vertolkte ‘I Want A Rock & Roll’ en de punkrocker ‘One More Shot’. Als bassist Roy de vocale honneurs waarneemt komt de moddervette Fat Possum blues stijl in ‘Mad Man Blues’ routineus bovendrijven. Na een sterk staaltje bluesharp en een strakke drumintro komt Bo Diddley’s ‘Who Do You Love’ de ritmiek nog wat verder aanporren.

De sfeer zit haast meteen raak en de temperaturen reiken net niet tot aan het kookpunt. Maar de band TMT laat ons kennismaken met Hellcat’s bottleneck en slide gitaar in ‘Next Door Neighbor Blues’ en ‘Definit’ly Boogie’, uit de eerste demo van pakweg acht jaar geleden. Als afsluiter, en dit na amper 30 minuten, verrassen ze ons met ‘Wild About You Baby’ van Hound Dog Taylor. Na enkele succesvolle demo’s en heel wat live shows is het helaas nog steeds wachten op een allereerste full lenght release.

IMG_0086

We hadden nog maar net de ruwe sound van TMT achter de kiezen of daar was de immer sympathieke Fred Lani met zijn Healers. Hoeft Fred Lani, Céderic Cornez en Nicolas Sand nog enig betoon in Belgenland ? Ik dacht het niet… want dit bluesrock trio staat bekend om zijn adembenemende en solide live reputatie. Frédéric Lani richtte zijn toenmalige Healers op begin jaren ’90 en de band werd al vrij snel populair. Heel wat passage in plaatselijke bluesclubs volgden al even snel op gerenommeerde festivals in binnen- en buitenland. De band kreeg meteen ook heel wat media-aandacht en was bijna dagelijks te horen op Classic 21 en Radio 1.

Deze doorwinterde blues en rockartiesten openden hier vanavond met bekend werk zoals ‘Love Is A Lie’. Fred opent solo het nummer tot de band invalt en naadloos hun weg vervolgt met ‘Now Boogie’ en de aandrijvende  blues shuffle  van ‘Thank You For The Snack’. De hypnotiserende ritmiek van ‘How You Do This’ brengt ons naar de schitterende blues ballade ‘Same Old Blues’ van Freddie King. Het nummer is ingekleurd met knappe ingetogen gitaarsolo’s en brengt ons naar het stemming wisselende ’All You Love’ en ‘Messin’ With The Kid’, een nummer van Mel London uit 1959, dat naast Fred’s opwindend gitaarwerk ook ons eens overgoten werd met groovy baslijnen en strakke drumpartijen. Als afsluiter kwam het onvermijdelijke ‘Lovers Boogie’ uit het album ‘Hammerbeatmusic’. Het nummer begint heel zedig om plots te ontploffen tot een schitterend geheel. Frederic Lani  kreeg dan ook moeiteloos zijn fans aan het jumpen!

IMG_0218

Na een korte pauze dito podiumombouw was het tijd voor wat levendige legendes op het publiek los te laten. De blues- en boogieband Canned Heat werd opgericht in 1966 door Bob ’The Bear’ Hite en gitarist Al ’Blind Owl’ Wilson. Samen met Larry ’The Mole’ Taylor op bas, Henri Vestine (gitaar) en drummer Adolf ’Fito’ de la Para vormden ze jarenlang één van de beste boogie bands. In 1967 stonden ze samen met ondermeer Jimi Hendrickx, Janis Joplin en The Who op het Monterey Pop Festival. Twee jaar later waren ze een caput op het uit de hand gelopen en wereldvermaard ’Woodstock’ Festival. De grote doorbraak  kwam er met de officieuze hit ‘Going Up The Country’, uit de Woodstock film. Vooral de lp’s ‘Canned Heat & John Lee Hooker’ (Live en Hooker’n Heat), ‘Memphis Heat’- samen met Memphis Slim- en de ’The Boogie House Tapes’, Vol.1-2 en 3, zijn meer dan een ontdekking waard. Ze hebben dan ook een discografie om U tegen te zeggen. Canned Heat staat nog steeds bekend een groot podium act te zijn. De beste boogieband uit de muziekgeschiedenis heeft door de jaren heen  uiteraard heel wat personeelswisselingen gekend. Maar drummer Fito de la Parra en bassist Larry Taylor zijn inmiddels de enig overgebleven originele oudgedienden. Nu behoren de New Orleans inheemse Dale Spalding (harp, vocals) en John Paulus (gitaar) tot de recentste reïncarnatie van de band. Dale Spalding vervangt Harvey ‘The Snake’ Mandel die nog steeds herstellende is van een zware en slepende ziekte. Vorig jaar vierde Canned Heat hun ’50 Years Anniversary Tour’. En ook dat ging uiteraard niet onopgemerkt voorbij. Op het label Ruf Records is er zelfs een CD/DVD opname uit zaal Harmonie, in het Duitse Bonn. Die dateerd van 16 maart 2015.

IMG_0297

Nu waren ze in het CC René Magritte voor een exclusieve Belgische showcase. Fito de la Parra laat het zingen voor wat het is en laat de openingssong ‘On The Road Again’ vocaal voor gitarist John Paulus. Larry Taylor is ook hier van de partij, net zoals Dave Spalding. Dave neemt zoals gebruikelijk hoofdzakelijke de zangpartijen voor zijn rekening. Met de song ‘Time Was’, uit het album ‘Hallelujah’ uit 1969, en met ‘Sugar Bee’ werd de toon gezet voor wat alweer een opmerkelijk concert zou worden. Na een klein dispuut met Fito komt ‘Shake It And Break’ -een waar eerbetoon aan Alan Wilson die op 27-jarige leeftijd overleed- ons aangenaam verheugen. Na dit postuum eerbetoon ruilde Larry Taylor zijn basgitaar voor zijn elektrische tegenhanger voor het jazzy ‘Nighthawk’ . Taylor geeft haast ongecomplexeerd les in West Coast jump en puurt enkele hoogstaande riffs uit zijn snaren. Na deze ‘goosebumps’ traktatie komt ‘Going Up The Country’ de fans wegblazen. Paulus neemt het vocale deel voor zijn rekening en krijg hulp van een overvol CC.

IMG_0276

De nacht is reeds gevallen als de gitaarboogie ‘Same All Over’ en het bluesy ‘Future Blues’ ons vergasten. De song ‘Crying Slow Blues’ was dan weer een zeldzame ballade en stond in aangename antithese met het aanwakkerende ‘Rollin’ And Tumblin’, een van de eerste song die Canned Heat registreerde in 1968. Uiteraard mocht ook ‘Let’s Work Togheter’ van Wilbert Harrison niet ontbreken op de setlist. Larry Taylor puurde nog enkele considerabele riffs uit zijn snaren en na deze uitgesponnen versie kwam de band ons uitgeleide doen met het nummer ‘Euro Boogie’. Fito keek, zag dat het goed zat en verzette nog een allerlaatste keer de bakens met zijn drumsticks tijdens ‘Let The Good Time Roll’. Canned Heat liet ons alweer kennis maken met hun rijke songbook.

Merci beaucoup, Peace & Love To You All! Bye, Bye gierde Dave Spalding and ….Don’t Forget To Boogie!

Met deze triptiek van concerten was het haast een minifestival. We hebben opnieuw genoten van Canned Heat, Fred & The Healers bevestigen alweer het goede van wat we ooit van hen mochten aanschouwen en TMT was een deugddoende verrassing!

Met dank aan CC René Magritte, Fred & Myriam…


TMT – Fred & The Healers – Canned Heat
CC René Magritte – Lessines (B)
27 maart 2017

Review en Fotoalbum : Philip Verhaege