2017 REVIEW : MATT SCHOFIELD

De Liveacts Belgium kalender voor deze zomer bulkt van de mooie namen en een schitterend artiest als Matt Schofield past uiteraard perfect in dat rijtje. Ik prijs me dan ook gelukkig dat ik opnieuw naar Verviers mag rijden om deze ‘grootmeester op gitaar’ aan het werk te kunnen zien in de Spirit of 66. Een venue die ik persoonlijk een warm hart toedraag, maar waar ook de artiesten met plezier naar terugkeren en dat gaf Matt Schofield recent ook aan op zijn Facebookpagina. Ik kan het niet genoeg zeggen, maar we beseffen niet half de waarde en kwaliteit van de muzikanten die er ooit op de planken stonden!

IMG_30575

Geboren op 21 augustus 1977 te Manchester (UK) begon Matt gitaar te spelen rond zijn 12de levensjaar. Zijn interesse in het instrument werd echter al op jongere leeftijd opgewekt toen hij van zijn vader een videotape kreeg met enkele BB King tracks. Matt bekeek de video dagdagelijks voor hij naar school trok… Pas op het moment dat hij ook een video van zijn grote held zag, jammend met Albert Collins en vooral Stevie Ray Vaughan, groeide het besef dat het misschien toch niet onmogelijk was om ook gitaar te leren spelen. Hij verdiepte zich in de uitgebreide bluescollectie van zijn vader en gaf, na een intense periode van zelfstudie, zijn eerste concert weg toen hij dertien was… Een vijftal jaar later verhuisde hij richting London waar hij ervaring op deed door met vele Engelse, maar ook andere internationale acts, samen te werken en te touren. Rond zijn 25ste was de tijd rijp om zich dan meer te focussen op zijn eigen projecten, ‘zijn’ muziek waarin hij ook zijn passie voor jazz, funk en soul kwijt kon. En dat deed Matt met verve want inmiddels prijken 4 live- en 5 studioalbums op zijn palmares. Maar wat nog impressionanter is…hij werd ook laureaat van de ‘British Blues Awards Guitarist of the Year’ in 2010, 2011 en 2012, wat hem tevens een stek opleverde in de ‘British Blues Hall of Fame’! Geen klein bier dus, als je het mij vraagt, en meteen ook de reden waarom hij nu al beschouwd wordt als één van de beste Britse bluesgitaristen aller tijden.

IMG_30691

Klokslag 20.30 betrad een zichtbaar ontspannen Matt Schofield het podium en aanschouwde aangenaam verrast het talrijk opgekomen publiek. Tot een kwartier voor het optreden was de Spirit of 66 eerder matig gevuld, maar blijkbaar hadden vele fans beslist om tot het allerlaatste moment te genieten van de zonovergoten terrasjes op Place du Martyr. Daar dit het enige concert op Belgische bodem was tijdens deze tour – en de meeste buurlanden zelfs niet op lijst stonden – lokte trouwens ook weer flink wat volk van over de landsgrenzen. Waren de ‘die hard’ fans een beetje ongerust over de afwezigheid van Matt’s trouwe metgezel, organist Jonny Henderson, dan verdween dat gevoel als sneeuw voor de zon na een zinderende opening met ‘What I Wanna Hear’ en ‘Live Wire’. Met Dan Moore op organ had Matt Schofield een uitstekende vervanger meegebracht naar Verviers! Mijn complimenten aan Francis Geron trouwens, want qua sound zat het vanavond van de eerste tot de laatste noot perfect.

IMG_30963

Hoewel Matt Schofield’s gitaarwerk de ganse avond van wereldklasse zou getuigen, in het fraai opgebouwde ‘See Me Through’ overtrof hij die die term nog eens. Zijn die vele awards en opgebouwde reputatie al een indicatie van Matt’s skills…in dit nummer speelde hij zich bij mij definitief in het rijtje van de allergrootste bluesgitaristen! Wat vooral boeit is het feit dat hij zijn brede interesse in andere muziekgenres naadloos weet te verweven in zijn composities. Zo hebben ‘Shipwrecked’ en ‘Siftin’ Thru Ashes’ een meer dan aanstekelijke funky inslag, hetgeen de globale flow van het concert zeker ten goede kwam. En niet toevallig waren dit ook de songs waarin drummer Alessandro Cinelli en bassist Carl Stanbridge – uitstekende ritmesectie trouwens – wat prominenter op de voorgrond kwamen. Na swingend ‘On My Way’, met een mooie wisselwerking tussen organ- en gitaarsoli, gooide Matt Schoffield er het meeslepende ‘Where Do I Have To Stand’ tegenaan. Voor mij persoonlijk het beste nummer van de avond waarin Alessandro Cinelli, met zijn stuwende drumpartijen, er mee voor zorgde dat Matt Schofield’s grandioze – en bijwijlen psychedelisch – gitaarwerk nog wat extra uit de verf kwam!
De reguliere setlist werd beëindigd met het bloedmooie ‘Hindsight’ van zijn laatste album ‘Far As I Can See’ (2014) en een onderhoudende instrumentale improvisatie waarin alle muzikanten nogmaals hun technisch vakmanschap konden etaleren. Hier was het bassist Carl Stanbridge die, wat mij betreft, het laken naar zich toe trok op zijn Fender Jazz Bass.

IMG_29994

Uiteraard kwamen Matt Schofield en companen niet weg zonder een bisronde en dat maakte een enthousiaste Spirit of 66 dan ook meteen duidelijk na die welverdiende staande ovatie. En Verviers werd op zijn wenken bediend want we kregen nog 2 fenomenale toegiften geserveerd met het ijzersterke versies van ‘Dreaming of You’ en ‘Stranger Blues’ (Elmore James). En finale die kon tellen en maakte dat over Matt Schofield’s doortocht in België zeker na lang nagepraat zal worden. Namen als Eric Clapton, Peter Green, Jimmy Page, Jeff Beck en Paul Kossof mogen dan internationaal meer weerklank hebben, Matt Schofield bewees vanavond dat hij terecht zijn plaats mag opeisen in dit lijstje!

IMG_2993-X2


Matt Schofield
05 juli 2017
Spirit of 66 – Verviers (B)

Tekst & Fotoalbum: Jo De Boeck

Met dank aan Spirit of 66

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s