2017 REVIEW : BOB DYLAN TRIBUTE by Marc De Wit & Rik Ooms + SLOW BURNERS

Rijkevorsel…het lijkt zo dichtbij, maar vanuit Geraardsbergen is dat op een vrijdagavond een heuse onderneming. Gelukkig was de beruchte Antwerpse Ring me gunstig gezind en geraakte ik al bij al vlot in ‘de Singer’, een mooie concertclub met een zeer gevarieerde programmatie. Blij om er dus ook eens een paar concertjes mee te pikken, maar vooral een heel fijn weerzien met mijn goeie vriend Marc De Wit. Elkaar leren kennen in Brussel, tussen pot en pint, maar het groeide uit tot een fijne vriendschap met muziek als connecterende factor. Na al die jaren konden we dus niet anders dan starten met een leuke babbel – mét pint – aan de gezellig toog van ‘de Singer’.

img_2405-xl

In bluesmiddens is Marc De Wit zeker geen onbekende en met bands als ‘The Former Bluesband’, Swing Job’, ‘Grand Slam’ en ‘Marc and the Mondaylovers’ stond hij decennia lang op vele podia. En vergeten we zeker ook niet zijn vele  gastoptredens met Cousin’ Jo from new Orleans, Eddy Boyd, Mighty Flea Connors en vele andere. Samen met zijn compaan Rik Ooms (Deperated Company) werd het plan opgevat om het oeuvre van de legendarische Bob Dylan eens door te ploegen. Het werd een boeiende tocht die resulteerde in een fijne selectie songs waarvan ‘de Singer’ vanavond de première kreeg. Het trio ‘Blind Willie McTell’, ‘New Pony’ en ‘Senor’ (beide uit het Street Legal-album) mogen deze Dylan-hommage op gang trekken en al meteen valt op dat Marc De Wit’s stemgeluid zich wonderwel leent voor dit oeuvre. Denk Dylan, maar zonder dat nasale randje…en dat klinkt verdraaid goed! Ja, in de meeste songs zelfs béter als je ’t mij vraagt… Ook het talrijk opgekomen publiek , waaronder flink wat Dylan-fanaten, gaf hun goedkeuring en dat had een ‘bevrijdend’ effect op de band. We kregen er schitterende versies van ‘I Want You’ – uit ‘Blonde on Blonde’ – en ‘Love Sick’ voor in de plaats waarmee ook gitarist Rik Ooms zich in de kijker speelde. Wie op een louter ‘best of Dylan’ set had gerekend was er vanavond misschien aan voor de moeite, maar het bleek niemand te kunnen deren. Gestuwd door ritmesectie Dirk de Cleen en Benny Dom – en Staf Dierckx afwisselend op viool en gitaar – bleef de focus liggen op ‘hun’ gevarieerde selectie uit dat rijke arsenaal van de grootste singer-songwriter aller tijden. Zo was het fijn om nummers te (her)ontdekken als ‘When The Deal Goes Down’ en ‘Things Have Changed’ (Modern Times) en Ballad of a Thin Man’ uit ‘Highway 61 Revisited’. Ik ben persoonlijk  zeker niet de allergrootste Dylan-kenner of fan, maar dit concert heeft me toch overtuigd dat er nog heel wat te ontdekken valt. En ik denk dat dit nét de bedoeling was van Marc en Rik…er is zoveel meer dan die resem wereldhits. Het bisnummer ‘Changing of the Guards’ was dan ook méér dan terecht en een prachtige afsluiter van dit mooie concert! Dylan fans…zeker eens checken als je kans hebt, organisatoren eveneens!

img_2274-xl


SLOW BURNERS


img_2607-xl

Ook op het programma vanavond in ‘de Singer’ was de nieuwe Belgische formatie ‘Slow Burners’.  De 5 groepsleden vonden elkaar in 2016 nadat zij gedurende vele jaren menig club- en festivalpodium onveilig hadden gemaakt met diverse bands (Howlin’ Bill, Bluezilla, Hombres Amplificados, Tattoo Turkey, …) Klaar voor een nieuwe uitdaging vormden ze een band die geworteld was in de blues, maar zich niet wou laten inkapselen door het vaak erg traditionele karakter ervan.

img_2470-xl

Je concert startten met een mooi stukje Hammond – wat een sound toch – is altijd een goed idee. Zet daar nog de diepe en intrigerende stem van Johan Loisen over en je hebt meteen alle aandacht voor openingsnummers ‘Boogie Woman’ en een fraaie versie van ‘Diving Duck Blues’ (Taj Mahal).

Dat dit heerschap al vele blueswatertjes doorzwommen heeft is meteen duidelijk. Deze band ‘staat’ er en illustreert dat met een  groovy ‘I’ll be your .44’ (Carey & Lurrie Bell).

De pret kon niet op bij de bluesfanaten want de ‘Slow Burners’ haalden deze avond nog meer klassiekers uit de kast. Of wat had je gedacht van ‘Bite The Dust’ (Ronnie Earl), ‘Big Boss Man’ (Jimmy Reed) of het schitterende ‘The Way It Is’ (Chicken Shack) waarin gitarist Paul Van den Berg uitpakt met subliem gitaarwerk. En uiteraard was er ook ‘Ain’t No Love In The Heart Of The City’ (Bobby ‘Blue’ Band)…wat blijft dat een prachtsong. De Whitesnake-versie blijft mijn persoonlijke voorkeur wegdragen, maar de Slow Burners-versie is eveneens om duimen en vingers bij af te likken.

img_2563-xl

Maar ook met eigen composities als ‘Bad Luck’ en ‘Woman Next Door’ en ‘Doctor Love’ kon ‘Slow Burners’ me bekoren. Ze slagen er in om, over de diverse bluesstijlen heen, ook de nodige soul & funkinvloeden subtiel te versmelten in hun werk. En met een solide ritmetandem als Frank Pauwels (drums) – die een 2-tal knappe solomomenten toebedeeld kreeg – en bassist Chris Van Leuven kan je dat gerust doen. Luister maar eens naar ‘Slowburning’ – een nummer dat het eigenlijk perfect omvat en waarin Stefan Verbeek zijn Hammond-kunsten nog eens uitgebreid etaleert. In het slot kregen we nog een beklijvend en emotioneel moment wanneer zanger Johan Loisen in de song ‘Carcinoma’ vertelt over zijn strijd tegen darmkanker. De intensiteit waarmee dit nummer werd gespeeld liet niemand onberoerd…

Ik kan alleen maar besluiten dat deze band een mooie toekomst tegemoet gaat en kan me niet voorstellen dat deze band in 2018 niet op de affiches zou prijken van menig groot bluesfestival. Ze bewezen vanavond die stek probleemloos te verdienen en ik kijk alvast uit naar nieuw materiaal! Organisatoren ter lande…check ‘em out!

Alsof het nog niet genoeg was had ‘Slow Burners’ als bisnummer nog een stomende versie van ‘Packin’ Up’ (Lil’Ed & The Blues Imperials) achter de hand waarin gitarist Paul Van den Berg zich solerend een weg baande tussen het enthousiaste publiek. De overige ‘Slow Burners’ genoten zichtbaar mee vanop het podium en realiseerden zich, net als ik, wat een fijne avond dit was geweest…

img_2222-xl

Mijn dank aan de organisatoren en medewerkers van ‘de Singer’ voor de hartelijke ontvangst en de beide bands voor twee uiterst genietbare concerten. Hoewel ik binnen Liveacts Belgium de bluesconcerten normaliter over laat aan onze expert Philip Verhaege, maar die zat even in de Kroatische zon, voor een avond als deze wil ik in de toekomst met plezier nog eens naar Rijkevorsel rijden!

Bob Dylan tribute by :

Ric Ooms (zang en gitaar)
Marc De Wit (zang en gitaar)
Staf Dierckx (viool en gitaar)
Dirk De Cleen (bas)
Benny Dom (drums)

Slow Burners is :

Johan Loisen (zang en gitaar)
Stefan Verbeek (toetsen)
Frank Pauwels (drums)
Chris Van Leuven (bas)
Paul Van den Berg (gitaar)


Bob Dylan Tribute by Marc De Wit & Rik Ooms (B) + Slow Burners (B)
de Singer – Rijkevorsel
15 september 2017
Tekst en fotoalbum : Jo De Boeck

One comment

  1. Sorry Jo, “Things have changed” staat niet op Modern times. Is uitgebracht op een verzamelplaat van Dylan. Trouwens ook een pluim voor de zangeressen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s