REVIEW: THE MAVERICKS, ZATERDAG 17 FEBRUARI 2018 HET DEPOT, LEUVEN (B)

Er zijn zo van die concertzalen waar het gezellig vertoeven is en waar muziekliefhebbers met heel veel plezier terugkeren. Eentje daarvan is met grote voorsprong toch wel Het Depot, rechtover het station in Leuven.  De programmatie is top, de sound is uitstekend en de ontvangst is er steeds allervriendelijkst. Als superbands als The Mavericks in het land zijn, willen wij van Liveacts Belgium daar uiteraard graag bijzijn. Deze legendarische Amerikaanse countryband combineert moeiteloos Tex-Mex, western swing en Americana. Voeg daar nog een flinke scheut rockabilly aan toe en de party kan beginnen. En zo geschiede ook in Het Depot.

IMG_0212

The Mavericks komen uit Miami, Florida. De familie van zanger/gitarist Raul Malo ontvlucht Mexico tijdens het regime van Fidel Castro. Tijdens tienerjaren ontmoette hij toevallig bassist Robert Reynolds in een platenwinkel in Florida. Al snel werd duidelijk dat beiden dezelfde muzikale interesses hadden. Het duo stelde aan drummer Paul Deakin voor een band te vormen. The Mavericks waren een feit. Begin jaren ’90 waren ze vrijwel meteen succesvol met een zelf titelend album en volgde een lucratief contract bij MCA Nashville. Het ging gestaag met de band en ze scoorden hit na hit. Na een stilte van vier jaar, kwamen de bandleden opnieuw samen in 2003 en werd gitarist Eddie Perez het nieuwe bandlid. Maar na de tegenvallende verkoop van de release ‘The Mavericks’ ging de band wederom uit elkaar. Tot ze in 2012 een contract tekenden bij het label Valory Music Co. Een jaar later werd het album ‘In Time’ uitgegeven. In 2015 werd dan de release ‘Momo’ een succesverhaal, net zoals het vorig jaar verschenen ‘Brand New Day’. Een band met een lange geschiedenis dus.

IMG_0266

In Het Depot dwarrelde de gouden stem van Raul Malo van bij aanvang door de coulissen. Samen met bassist Ed Friendland, drummer Paul Deakin, gitarist Eddie Perez,  Jerry Dale McFadden op keyboard en de steeds aanwezige accordeon van Michael Guerra en blazerssectie met Juloi Diaz (trompet) en saxofonist Max Abrams werd een overvolle en uitverkochte Depot omgetoverd tot een balzaal. De neo-traditionele countrymuziek, die barstenvol zit met overheerlijke Tex-Mex en Latin invloeden, heeft met zijn opzwepende maximale hit kwaliteit een wel heel hoge aaibaarheidsfactor. Met routineuze undercut sentimentaliteit met no-nonsense urgentie waren de rocker ‘Easy As It Seems’ en ‘Damned’ (If You Do) meteen knallers van openingssongs. Malo’s innemende tenorvocalen zijn uiteraard diep verankerd in de sound en het speelse ‘Back In Your Arms Again’ en ‘What You Do To Me’ waren dan ook eerste meezingers.

IMG_0341

Het poëtische en sociaal-bewuste ‘Stories We Could Tell’ neemt je vrijwel meteen bij je strot, net zoals Bruce Springsteen’s ‘All That Heaven Will Allow’, de country twang gitaren uit de titeltrack van het Platinum bekroonde album ‘What a Crying Shame’ en het uiterst dansbare chapiter ‘Dance In The Moonlight’. Raul Malo is een goedlachs en weinig communicerende, maar enigszins flegmatici persoonlijkheid, en dat siert hem uiteraard. En dat staat in antithese met de vaak gek bekkende en rockin’ moves van Eddie Perez. De ballade ‘I Wish You Well’, schreef Malo speciaal voor zijn vader. Maar je kan The Mavericks niet in een eenzijdige muzikale doos stoppen. Het ene moment zijn ze een mariachi-band, het andere moment zijn een swing groep.

IMG_0379

En op verschillende solo’s kan accordeonist Michael Guerra een uitbundige Mardi Grass of  polka  dansen. En dat deden wij ook, of wat dacht je. ‘Abre El Corason’, ‘La Mucara’ en ‘Every Little Thing’ waren zo’n speelse goose bumps chapiters. Eddie Perez flirt met ons, knipoogt naar het vrouwelijk schoon, zoekt verleidelijk oogcontacten en spreid meedogenloos zijn overweldigende gitaarriffs. En plots komt een minzame Malo ons een eerste keer benaderen. Hij heeft het over de talloze schietpartijen in zijn land, over de vele onschuldige slachtoffer en vooral over de schietpartij in een school afgelopen week in Florida, zijn thuisstaat. Tijdens het emotionele en weemoedige ‘How Can You Mend A Broken Heart’ kon je haast een speld horen vallen in Het Depot. Wat een respect beleefden we hier….van een tot in tranen toe bewogen fanbase .

IMG_0274

Malo neemt zijn half afgeblakerde akoestische gitaar voor het eerst in handen bij fraaie ‘I Wish You Well’ en het hemels mooi opgebouwde ‘Amsterdam Moon’. Bij sommige groepen kunnen sidemens dienen als etalage waar je ze amper kunt horen. Dat is niet het geval bij The Mavericks waar hoorns, accordeon en alle anderen instrumentatie bijdragen tot het geheel van de sound. Van het knarsende blues nummer ‘Ride With Me’, met Malo aan de toetsen, gaat het haast naadloos naar de boogiewoogie song ‘As Long As There’s Loving Tonight’ -waar Jerry Dale McFadden dan weer in sartoriale pracht met een brandend rood Schots ruitenpak, sokken en hoed zijn vingerzettingen in beweging houdt op zijn toetsenborden- net zoals in het stemming wisselende ‘I Said I Love You’. Geen stilistisch limieten en ritmes voor The Mavericks.

IMG_0293

Na een zeer korte break wandelt Raul Malo solo het podium op voor Bob Dylan’s ‘The Times They Are A-Changin’ en het nummer ‘Brand New Day’. Dichter bij Roy Orbison dan dit zullen we waarschijnlijk niet meer raken. De kenmerkende Pink Floyd intro uit ‘Us And Them’ leidt ons naar Neil Young’s ‘Harvest Moon’, het dans caput ‘All Night Long’ en het langverwachte ‘Dance The Night Away’….I’m Dancing!   One Of The Best Happy & Feel Good Songs Ever! Hell yeah… Tijdens hun cover van ‘You Never Can Tell’ van wijlen Chuck Berry barstte het geweld voor de zoveelste keer los. ‘C’est la vie, say the old folks, it goes to show you never can tell’. Right? Eddie Perez blijft scherp zijn op leadgitaar met enkele vindingrijke stonden, want twang gitaar is echt wel zijn ding. Dansfans zongen luid mee toen The Mavericks hun set beëindigden na dik 160 minuten…met het populaire ‘All You Ever Do Is Bring Me Down’.

IMG_0497

Met een muzikale potpourri van country, Latin, Tex-Mex, rock, blues en zelfs een kleine scheut ska werd in Het Depot alweer geschiedenis geschreven. En wie erbij was zal die beamen. Wat een band die Mavericks!

Met dank aan Het Depot

Tekst: D.B. Fotoalbum: Philip Verhaege (met dank aan Keys & Chords)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s