SWING WESPELAAR (dag 3 – review, pics)

Swing Wespelaar (dag3)
zondag 19 augustus 2018
Verslag en fotoalbum : Frank Jacobs


Op zondagmiddag een derde festivaldag openen is niet meteen een echt cadeau. Wie reeds twee dagen beleefde op Swing Wespelaar heeft al een serieuze portie muziek achter de kiezen gekregen, en wie komt voor de gezelligheid heeft zich al ruimschoots te goed kunnen doen aan de bars en eetstanden. Maar toch, als het weer uitnodigt, is een tentje veel te klein, en het dorpsplein is met zijn gratis toegang – en wie wil brengt zijn eigen stoeltje mee – best een gezellige stek om de middag aan te vangen.

Hat Fitz & Cara (AUS)

“Een huwelijk made in heaven zal je tijdens dit optreden vaststellen. Hat Fitz komt uit Queensland, Australië en de charmante Cara Robinson is afkomstig uit Ierland. Ze hadden elk hun eigen carrière als muzikant toen ze toevallig op een festival in Ierland kennis met elkaar maakten. Ze besloten als duo samen te toeren en uiteindelijk werden ze ook privé een koppel. Hat Fitz is een ruwe bolster met doorleefde stem en zeer handig op slidegitaar. Cara haar muzikale voorkeuren zijn eerder te situeren in oude folk en bluegrass en op het podium is ze buiten een uitstekende zangeres, ook deskundig op drums, wasboard en diverse toeters en bellen. Het is de synergie tussen die twee die hun tot één van de meest geliefde acts uit Down Under maakt en ook in Wespelaar zullen ze hartjes veroveren.”

En dan is er geen betere opener dan Hat Fitz & Cara. Megapodia zal dit duo misschien niet ten deel vallen, maar ze komen dan ook best tot hun recht op de iets kleinere festivals of in gezellige clubs. Want dat is hun kenmerk. Gezelligheid, sfeer en meestal voortkabbelende songs, soms in een ruwe bolster, soms gevoelig en hartverwarmend. Een mooie combinatie, met old school blues gitaarwerk van gedegen gitarist Hat Fitz, onder begeleiding van gedreven drumster Cara. Welbespraakt als zij is, brengt zij het publiek in de juiste mood voor hun set. Zij is een fijne muzikante met swingend drum- en percussiewerk, niet vermoeiend maar toch steeds weer boeiend en afwisselend. Als zangeres kan zij luisteraars heel goed boeien. Geen zware uithalen of krachtige kreten, maar mooie zanglijnen die de songs veel meer inhoud geven dan een eenvoudige rechttoe/rechtaan bluessong. Hat Fitz is een fijne gitarist/zanger, die zich misschien wat meer op de achtergrond houdt, maar dit duo voelt zich goed in zijn rollenspel, en de saus pakt, zoals men zegt. Met veel belangstelling, appreciatie en applaus geniet het publiek met volle teugen van zowel nieuwe als oude songs. Missie geslaagd, de derde festivaldag is met glans op gang getrokken, de sfeer is gezet, en we hebben echt genoten van dit optreden. Een aanrader om mee te maken, deze miniband verdient een pluim. Gaan kijken als je kan !


Nick Dittmeyer & The Sawdusters (USA)

“Het buitenbeentje voor vandaag is Nick Dittmeier & The Sawdusters. Geen traditionele blues, maar (h)eerlijke americana brengt deze band uit Louisville, Kentucky. De formatie ontstond in 2013 en is een echte ‘roadband’ die niets anders doet dan bijna dagelijks optreden in de Midwest van de US. Haal uw ruitjeshemd uit de kast en laat uw baard groeien en geniet van de doorleefde songs over gebroken harten, Jezus en verlaten steenkooldorpen. Muzikaal doen ze denken aan The Band en Little Feat, dus dat zit al goed.”

Nick Dittmeier & The Sawdusters is niet meteen een ronkende naam in de europese blueswereld. Hun stijl kan je gerust americana noemen, en dat is dus een puur Amerikaans product. Vlotte popsongs met veel gitaarwerk, bijwijlen erg melodieus, en steeds met een knipoog naar moderne country. Licht verteerbaar dus, en grote uitspattingen moet je niet direct verwachten. Nu zijn de heren wel erg thuis in de Amerikaanse scene, waar dit genre heel populair is, maar hier bij ons is het even wennen. Songs zitten allemaal goed en de uitvoering en balans is perfect, maar verder is er op het podium niet zo heel veel te beleven. Ik had soms de indruk dat de band zo geroutineerd is, dat er wat energie en dynamiek ontbrak, zowel on stage als in de muziek. Een verdienstelijk concert als kennismaking, maar net wat te weinig animo om als grote topper te bestempelen. Swing Wespelaar heeft echter een ruimdenkend publiek, dus deze programmatie valt niet te betreuren. We vinden het leuk om hier met bands als deze kennis te maken.


Andy J Forest Swamp Crawlers (USA)

“De koning van Frenchmen Street, het muzikale hart van New Orleans, is ongetwijfeld Andy J Forest. Deze harpvirtuoos treedt dagelijks op in deze buurt en vaak in meerdere clubs per dag. New Orleans staat bekend als melting pot van culturen en muziekstijlen (jazz, soul, blues, zydeco en funk) en deze zijn allemaal te horen in de sound van Andy. De 63 jarige veteraan heeft al 20 albums uit en toerde in de jaren 90 vaak in Europa. Het is echter 20 jaar geleden dat hij nog eens in België speelde, dus wij zijn trots om deze rasartiest op ons podium te kunnen aanbieden.”

Andy J Forest Swamp Crawlers, da’s uit ander hout gesneden dan de vorige band. Hier staat een frontman, een entertainer, iemand met een fijne humor en veel zelfrelativering ook. Wie van mondharmonica houdt komt hier aan zijn trekken. Dit is echter geen oeverloos gesoleer van 1 instrument, hier staat een technisch sterke band met héél goede nummers die je onderdompelen in een sfeer die typisch is aan New Orleans. Bijwijlen dansend in de straat, bijwijlen dreigend en duister als voodoo, bijwijlen heel verfrissend technisch gitaarwerk. Zonder echt dramatisch te worden. Deze set is uitgebalanceerd en staat als een huis. Andy J Forest wist ook Philip Morre, Zottegem en de Banana Peel in het zonnetje te zetten, na een passage aldaar van toch al een twintigtal jaren geleden, volgens zijn zeggen. Iemand die zijn wereld kent dus. De combinatie van aanwezigheid op het podium, direct contact met het publiek en een uitermate boeiende set maakt van dit optreden een eerste topper van de dag. Heel erg gesmaakt. Dit is een uitstalraam van de sfeer van New Orleans. Inclusief washboard, slidegitaar en zeker boeiend mondharmonica-spel. Bovendien klinkt dit alles niet gedateerd en is deze band misschien wel op àlle podia thuis.Niet te missen als je de kans krijgt, en erg sympa.


Catfish (UK)

“In Engeland heeft Catfish al een ijzersterke live reputatie en werden ze vorig jaar bekroond als ‘best live act’ bij de British Blues Awards. De hoofdrol binnen deze band is voor het 22 jarige gitaarfenomeen Matt Long. De intensiteit die hij in zijn vocalen en gitaar legt zorgt voor kippenvel. Ook 2018 lijkt een uitzonderlijk jaar te zijn voor deze bluesrockband want in maar liefst vier categorieën van de British Blues Awards zijn ze genomineerd: beste bluesband, beste jonge bluesartiest (Matt), beste blues album en beste regionale blues act. En als toetje mogen ze op ons festival hun Belgische debuut maken!”

Wie van gitaren en soleerwerk houdt, dient zich aan te melden voor Catfish. Een premiere voor België, en verder nog niet zo erg goed te ontdekken op sociale media zoals bv Youtube. Verwachtingen staan dus gespannen, want wie houdt van bands als Gary Moore en King King krijgt hier misschien de nieuwste belofte van Engelse bodem te zien. Het publiek is nieuwsgierig en vult het marktplein van Wespelaar. En wie dat wil krijgt inderdaad gitaren te horen. Matt Long leeft zich heel erg in in zijn rol. En dat is gitaar spelen. Met heel veel drive. Met een bezetting van drums, bas, piano, samenzang en heel veel gitaarwerk ligt de lijn een beetje in de richting van KingKing inderdaad, maar de stijl leunt dan weer meer aan bij Gary Moore. Progrock is misschien de juiste naam. Toch moet dit alles niet gedateerd klinken, daarvoor is de drive van Matt veel te groot. Hij eigent zich direct het podium toe, als showbeest, als beest op de gitaar, als handshaker van het publiek, kortom als overweldigende enthousiasteling. Met beheersing toch, hij is geen losgeslagen beest, de muziek blijft op de voorgrond. Geef deze band nog wat tijd en maturiteit, en we mogen ons verwachten aan bv een nieuwe Heinrich Freischlader en consoorten. Er is misschien nog een beetje werk aan arrangementen, maar alle ingredienten zijn aanwezig om hier iets groots van te maken. En heb ik het al gezegd, wat kan die man gitaar spelen. Make It Rain (gekend van Ed Sheeran, maar origineel van Foy Vance) als afsluiter van 16 minuten, da’s op het lijf geschreven van deze band, en kan je misschien beschouwen als een mooi visitekaartje. Wij houden van gitaarwerk met een stevige kick, wel dit was een reusachtige boost.


Diunna Greenleaf and Blue Mercy (USA)

“Een festival is nooit compleet zonder een heerlijke ‘big mama’. De in Houston, Texas geboren en getogen Diunna Greenleaf voldoet volledig aan dit plaatje. Diunna’s ouders waren beide gospelzangers en vormde de basis van Diunna’s muzikale voorkeur. Later ontdekte ze de muziek van Aretha Franklin, Sam Cooke en Koko Taylor en kon ze haar eigen ‘Diunna’s style of blues’ creëren. Naast haar eigen succesvolle carrière als zangeres was ze 3 jaar voorzitter van de Houston Blues Society en ook vandaag zet ze zich nog in voor projecten zoals ‘Blues in Schools Program’. Houston kampt geregeld met orkanen, maar ook in Wespelaar moet u oppassen als Diunna haar keel open zet !”

Blues blijft natuurlijk de grote brok muziek op Swing Wespelaar. Diunna Greenleaf and Blue Mercy brengen vandaag uitgebreid dit verhaal. Echte zwarte Amerikaanse blues van de bovenste plank. Om naar te luisteren, om naar te kijken, om te beleven. Diunna zingt over de vrouw die haar man kiest, terechtwijst, bemint. Het publiek hangt aan haar lippen. Intensiteit druipt van het podium. Deze vrouw vertelt de blues van het leven zoals iedereen dit meemaakt op zijn manier. Doorleefd en puur, gevoelig en toch zonder franjes. Een imposante figuur is ze op het podium, en haar verhaalstijl is pakkend verslavend, dit is méér dan muziek beluisteren, dit is een belevenis. Een ijzersterke begeleidingsband vertaalt echte bluesmuziek waar verveling niet bestaat. Om dan weer te verrassen met prachtige flarden dansbare soul. Wellicht de topper van vandaag. Toegegeven, hier krijg je niet genoeg van.


Sugaray Rayford (USA)

“De afsluiter van onze 31ste editie is Sugaray Rayford.  Deze imposante teddybeer werd in onze contreien bekend als frontman van The Mannish Boys en is nu ook onder eigen naam een first class performer die op de grootste festivals in Amerika speelt. Dit jaar sleepte de in San Diego, California wonende zanger 4 nominaties van de Blues Music Awards in de wacht. De belangrijkste voor ons is de BB King Entertainer prijs: deze is voor de beste live performer. En dat komt hij met zijn uitgebreide topband en knappe soul blues bewijzen. Een topper die na zijn optreden ook in België geknuffeld zal worden.”

Swing Wespelaar afsluiten in grote stijl, dat was de taak van Sugaray Rayford. Hij is momenteel in Amerika zowat de nummer één in zijn vakgebied. Gedreven performer, talent met bakken, dirigent van zijn band. Energie en stielkennis. Mét een begeleidingsband waar iedereen moet van dromen : zowat de beste drummer die ik ooit zag, de topbassist van New York, keys die nog met Deep Purple speelden, en de blazers van het orkest van Amy Winehouse. Gitarist ? Onmenselijk sterk. Een band als deze kan maar op 1 manier inzetten : funk met een staalkaart van wat ze elk in huis hebben. Weggeblazen, zo voelen we ons. Wordt dit een heuse Prince-party ? Toch niet, dit gaat over blues en soul. In een modern kleedje. Muzikanten in het publiek verwonderen zich over de topklasse, bluesliefhebbers genieten van de blues. Nummers worden lang uitgesponnen en de muzikanten krijgen veel speelruimte. Misschien is er van alles net iets te veel. Soms is er wat gemis aan samenhang, en ondanks de energie van Sugaray Rayford geraakt de massa niet in extase. Guitar Slim Jr. krijgt onverwachts een gastrol, en Diunna Greenleaf, op dat ogenblik luisteraar in het publiek, komt ook een toegift zingen. Dat is natuurlijk een leuke jam-party op het podium, maar het breekt de dynamiek van het concert toch ietwat. Nu ben ik misschien ietwat te kritisch, maar dit is wat ik ook hoorde in de wandelgangen tussen het publiek. Niet dat dit een minder goed optreden was, verre van, maar een strakke orchestratie was wat zoek geraakt en met zo’n intelligente massa muzikanten én muziek was de balans een beetje zoek geraakt. Maar op dit uur en na een alweer uiterst geslaagd Swing Wespelaar kunnen we alleen maar heel erg tevreden zijn. Bedankt voor de schitterende organisatie en hoed af, dit festival is waarachtig nog steeds gratis toegankelijk. Cheers en tot volgend jaar !


Tekst en fotografie : Frank Jacobs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.