BLUES PEER – ZONDAG 21 JULI 2019 (REVIEW & PICS)

-Blues Peer
-Zondag 21 juli 2019
-Tekst & Fotoalbum: Philip Verhaege

shqn_logo--46

Een zonovergoten Blues Peer mocht vijfendertig kaarsjes uitblazen. Robijn of Koraal, een reden om te feesten! Na een schitterende zaterdageditie beloofde ook de programmatie op zondag een muzikale hoogdag te worden. Tussen de winnares van de European Blues Challenge en hoofd-act Kenny Wayne Sheperd door, wachtte alweer heel wat moois.

Hopelijk krijgen de doemdenkers inzake de verdere ontwikkeling van Blues Peer hiermee ongelijk..!

RW3B0030

Kyla Brox en band mochten als eerste de instrumenten inpluggen op zondagmiddag. Ze is de terechte winnares van de European Blues Challenge op de Portugese Azoren. En dat bleek ook in Blues Peer meer dan gerechtvaardigd. ‘The finest female blues singer of her generation’, had als winnares van de ‘UK Blues Challenge 2018’ ook de eer om haar thuisland tijdens de  ‘2019 International Blues Challenge’ in Memphis te vertegenwoordigen. Kyla is de dochter van Victor Brox en begon met zingen in zijn destijds populaire band The Aynsley Dunbar Retaliation.

In 2016 had Kyla dan een bescheiden succes met haar debuutplaat ‘Throw Away’.
Op Blues Peer kwam Kyla vooral haar nieuwe release ‘Pain & Glory’ voorstellen. Het soepel gitaarwerk van Paul Farr, de geïnspireerd baslijnen van Danny Blomeley en de strakke drums van Mark Warburton vormden de ideale ritmesectie. Blues, een dosis funk, heel wat soul en gospel zijn haast accuraat in haar set. Het gospelgevoelige ‘If You See Him’ was meteen een schitterende opener. Met haar immens stembereik zet Kyla ook ‘Beautiful Day’ en de titeltrack van haar nieuwe plaat in de steigers. De toon was gezet voor wat een fijne dag boordevol gave muziek zou worden. Kyla heeft ook al vrij vlug een inmiddels goed volgelopen tent op haar hand.  Het werd zelfs lekker meebrullen tijdens ‘365’. De diepe baslijnen waren ook een constante in ‘Bluesman’s Child’ en met het funky ‘For So Many’ werden zelfs de eerste danspasjes van de dag gewaagd. Het emotionele ‘Hallelujah’, origineel van Leonard Cohen, is net zoals op de plaat ook hier een knappe afsluiter. Kyla Brox, the first lady of British blues, haalde het spirituele uit de ochtendmens op Blues Peer..!

RW3B0051

Lieve vrienden, kom dichterbij…keilt Rick de Leeuw, want hier staat Tim Easton.
De singer-songwriter en storyteller komt uit de streek van de Canadese grens in de staat New York. Tim reisde de wereld rond, woonde in New York City en Los Angeles én werd een echte muzikale troubadour. Momenteel heeft hij Nashville, Tennessee als thuisbasis. Als er iemand zijn plaatsje op Blues Peer heeft verdiend, dan is het Tim Easton wel. In het verleden speelde hij ook met diverse bands en bracht ergens onderweg enkele uitstekende albums uit voor het label New West. Nu zwaait hij met zijn tiende album ‘Exposition’.

Do you like my band, vraagt een laconieke Easton. Wel, in Blues Peer staat hij solo op het podium voor een intieme set country blues.Gewapend met zijn akoestische Homestead gitaar en mondharmonica spreidde een relaxte Easton heel wat songs uit zijn recente release over de Peerse weide. De tekstueel gevarieerde set omvatte songs als ‘Elmore James’, dat in een Sonny Terry & Brownie McGhee tune werd gespeeld, het handgeklap begeleide ‘Don’t Lie’, het Bluegrass begeesterde ‘The Old New Straitsville Blues’ en Gershwin’s ‘Summertime’ zijn slechts enkele chapiters uit zijn setlist.
Tim Easton heeft hier heel wat blues fans verbluft! En dat deed hij in de late namiddag nog eens fijntjes over op de ‘Mojojamsessions Stage’.

RW3B0114

De zeer kordate en straffe backingband The Southern Aces zijn de begeleiders van Malford Milligan. Hij werd als albino geboren in Taylor, Texas en ondanks zijn aangeboren gezichtsstoornis studeerde hij in 1981 sociologie aan de Texas Tech University, om dan naar Austin te verhuizen om te studeren aan de Universiteit van Texas. Zijn wekelijkse blues jams op maandagavond in Antone’s zijn haast legendarisch. De grote doorbraak kwam er in 1994 als frontman van de succesvolle rockformatie Storyville. Malford reist wel vaker tussen zijn thuisbasis en Nederland, en net daar vond hij met de ‘allstar band’ The Southern Aces zijn ideale soulmates. Jack Hustinx (akoestische gitaar & backing vocals), Roel Spanjers (piano, Hammond, accordeon & backing vocals), Eric van Dijsseldonk (elektrische gitaar), Fokke De Jong (drums & percussie) en bassist Roelof Klijn vormen de ritmesectie. De song ‘The Man I Used To Be’ was een leuke binnenkomer. Maar ook de swingende  rocker ‘I Don’t Mind At All’ ging er vlotjes in. We smulden ook van soulchapiters als ‘River Runs Deep’, de hard spijkerende bluesrocker ‘Good Day For The Blues’ en het funky ‘I Won’t Surrender’, dat werd ingekleurd door Roel  Spanjers’ accordeon. Milligan overdonderde ons ook met enkele hemelse coverversies zoals Sam Cooke’s ‘Change Is Gonna Come’ en ‘I’ve Got Dreams To Remember’, origineel van Otis Redding. Als uitsmijter verraste Milligan met een harde versie van J.B. Lenoir’s ‘Talk To Your Daughter’.
Heel wat Muscle Shoals en Stax Records beïnvloede soul, blues, rock en zelfs een scheut Tex-Mex waren ons aandeel…!

RW3B0158.jpg

De Britse gitaarvituoos Matt Schofield heeft met Johnny Henderson (Hammond B3) en drummer Evan Jenkins een strakke ritmesectie rond zich verzameld. Hij werd verkozen door ‘Guitar & Bass Magazine’ in de ‘One of Top Ten Britisch Guitarist Of Al Time’. Matt prijkt zo naast Eric Clapton en Peter Green. Schofield komt uit Manchester én is professioneel aan de slag sinds zijn achttiende. Van soul naar heavy gitaarriffs. Het moet kunnen hebben de organisatoren van Blues Peer gedacht. En inderdaad, de moireer sloeg aan van bij de start. Dertien jaar gelden stond Matt Schofield hier voor het eerst op het podium. Met dit trio is hij al twee decennia ‘on the route’ en wordt algemeen aanschouwd als een van de meest onderscheidene en innovatieve gitarist van een uitzonderlijke generatie Als een geoliede machine raast het trio door de setlist. Snedig gitaarwerk is haast zijn handelsmerk geworden. Technisch perfecte jazzy gitaarlicks werden ingeweven in zijn bluesrock beïnvloede songs. ‘What I Wanna Hear’ en ‘Live Wire’ zijn hiervan de perfecte voorbeelden.

RW3B0180

Maar vooral de bloedmooie zangers Christine Tambakis zorgde voor enige lafenis in de set. Nummers als ‘I Don’t Want Nobody’ en vooral Junior Wells’ ‘Little By Little’, uit 1968 kregen zo nog meer dieptegang. Matt Schofield soleerwerk is haast gerelateerd aan zijn helden en mentors. Een gitaar-eminentie met flikoogjes naar de sound van Wes Montgomery. Op excellerende wijze wordt zijn publiek helemaal koud ingepakt.
Matt Schofield is dan ook een welgekomen addendum in het hedendaagse bluesrock wereldje.

RW3B0195

The Allman Betts Band, de band rond Devon Allman en Duane Betts. De respectievelijke kids van de oprichters van de iconische band  The Allman Brothers, Gregg Allman en Dickey Betts. Op basgitaar vinden we met Berry Oakley Jr., nog een eerste graad aanverwante Allman Bros. Bandlid. Zijn vader Berry beroerde de baslijnen in de meest Southern Rocker band aller tijden. Allman en Betts zetten niet alleen de erfenis van The Allman Brothers voort, ze creëren ook hun eigen muzikaal erfgoed. Sinds eind juni promoten ze volop de debuutplaat ‘Down To The River’.

RW3B0263

Met ‘All Night’ en ‘Shinin’ zette Allman/Betts Blues Peer meteen naar hun hand. En dat smulde van hun performen. Een volgelopen festivaltent ging gretig mee in Devon’s avances. Met zijn Golden Gibson gitaar pootte Duane met ‘Blue Sky’ en ‘Ain’t Wastin’ Time No More’ twee Allman Brothers Band songs neer. En dat bleken meteen, naast enkele coverversies, ook de enige nummers uit de rijkelijke catalogi van The Allman Brothers te zijn. Heel wat nummers vloeiden dus uit de debuutplaat. Van de Southern Rocker ‘Autumn Breeze’ ging het gezwind naar een uitgesponnen ‘Dimples’ (I Got My Eyes On You), dat vocaal werd geaccordeerd door Berry Oakley Jr. Al even extraordinair, maar nog steeds op de setlist, Prince’s ‘Purple Rain’, dat werd ingekleurd met opwindende gitaarsolo’s en opvrijende Hammond B3. Het zoveelste bewijs dat Prince een muzikaal genie was. Isn’t it, Chicagoan Mike Wheeler? De vele hoho’s waren nog niet uitgedoofd of de band nam ons bij het strot met een instrumentaal caput. En als ook Devon met zijn zes-snaren nog even op wandel gaat in de tent, gaat het spreekwoordelijke dak er voor de zoveelste keer af. En dan moest het afsluitende ‘Long Gone’ nog door de woofer gejaagd worden.
The Almann Betts Band, goosebumps from start till finish…!

RW3B0313

Het is een eer, het is een voorrecht op onze Nationale Feestdag. Black Box Revelation stond terecht hoog op de affiche geprogrammeerd. Het Dilbeekse duo Paternoster (zang, gitaar) en drummer Van Dyck zijn dan ook gegroeid in hun rol als representanten van de Belgische rock-‘n-roll. Wie drie AB’s kan vullen en Werchter moeiteloos inpakt, verdiend alvast zijn stek in Peer. Nu hadden ze voor de gelegenheid multi-instrumentalist Jasper Morel meegebracht. Lekker uitgesponnen en relaxed. Openen met ‘High On A Wire’, het blijft een knaller. En ook ‘Kick The Habbit’ schalde mateloos door een dolgedraaide (feest)tent. ‘War Horse’ was een meezinger die Paternoster wel tot vier keer terug inzette. En ‘Gloria’?….Wel, dat is inmiddels een instant klassieker. Tijdens ‘Blown Away’ ging het gaspedaal er dan voor heel even af. Ja, voor heel even… ! Want ook ‘Gravity Blues’ en ‘My Perception’ spijkerde met heavy grooves.
Hypnotiserende gitaarriffs en beukende drumpartijen, het trademark van een sympathiek duo. Black Box Revelation, ook wij blijven ze hier koesteren

RW3B0453

Met Kenny Wayne Shepherd werd echt wel een grote muzikale vis aan de haak geslagen. Net zoals Matt Schofield stond Sheperd zeven jaar geleden hier ook al eens op het podium. Over zijn passage van toen wordt steeds nagepraat. Toen overdonderde hij haast iedereen, nu dribbelde hij ons meermaals. Zanger Noah Hunt  hijgt vocaal de aandacht naar zich toe. Terwijl ‘gitaar bender’ Sheperd de fulminante gitaarsolo’s aan elkaar rijgt. Ze openen strak met de rocksong ‘Woman Like You’. Haast naadloos knallen ‘Mr.Soul’, origineel van Buffalo Springfield, ‘Long Time Running’ en ‘I Want You’. We kregen meteen een voorsmaakje, want al deze songs komen uit zijn nieuwbakken album ‘The Traveler’.

RW3B0340

Het funky ‘Diamonds & Gold’ entameerde voor de gelegenheid uit de release ‘Lay It Down’ uit 2017. Bij Elmore James leende Sheperd hier voor de gelegenheid het slidegitaar geënthousiasmeerde ‘Talk To Me Baby’. Shepherd vocaliteit leende zich wonderwel voor het nummer. Tijdens de semi-akoestische slow blues ‘Heat Of The Sun’ ging voor het eerst de voet even van het gaspedaal. Voor de liefhebbers van de twin-gitaartunes was er dan ‘Down For Love’ en de moirerende gitaarriffs uit ‘Turn To Stone’, een nummer van Joe Walsh uit 1972.  Kenny Wayne Shepard bracht als uitsmijters ‘Blue On Black’, Slim Harpo’s ‘I’m A King Bee’ en  een vlijmscherpe versie van Jimi Hendrix’s ‘Voodoo Chile’ (Slight Return).

Blues Peer slaat met een eclectische en een vernieuwde programmatie een nieuwe muzikale wind aan… And we like it!

* Blues Peer, see you next year: 17 / 18 & 19 Juli 2020 *

Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege                                                 Met dank aan Blues Peer

Fotoalbum Frank Jacobs

One comment

  1. Niet akkoord met de laatste paragraaf ! Ofwel moet men de naam “Blues Peer” veranderen. Ik blijf Swing Wespelaar koesteren. 3 dagen blues en nog gratis er bovenop !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.