HOOKROCK – retro 2013- 2018

Geen festivals deze zomer.. ! Het OC Rooierheide in Diepenbeek was in 2018 voor het tweede jaar op rij de thuishaven voor het gezellige Hookrock Festival. Voor deze vijftiende editie werden de zaal en aangrenzende grasveld als een gezellige festivalruimte opgesmukt. Let’s go…met een beknopte ‘flashback’….!

image019

Zaterdag 30 juni 2018…. de knappe verschijning Elles Bailey komt uit Bristol, UK. Vorig jaar werd Elles samen met Beth Hart en Sari Schorr genomineerd voor ‘Best Female Vocalist’ voor de European Blues AwardsMen een mixture van rootsy blues, soul en countryrock presenteerde ze vorig jaar haar debuutalbum ‘Wildfire’.

IMG_0055

De rode draad doorheen haar concert op Hookrock. Met haar ruwe  Joplin-achtige stem begeesterde ze nummers als ‘Let Me Hear You Scream’, dat naadloos een overgang vond in de slow blues ‘Same Flame’. Met het emotionele ‘Perfect Storm’ komt Elles ons enthousiasmeren, net zoals met excellente ‘When I Go Away’, een fijn uitgekiende coverversie van Levon Helm. ‘Angel From Montgomery’ werd dan weer geïnstrumenteerd door een knappe gospel-getinte orgelsound. En ook het afsluitende ‘Mercedes Benz’ werd een gesmaakte ode aan Janis Joplin.


Jeff Jensen kennen we nu ook al een tijdje. Het album ‘Wisdom & Decay’ is een volgende mijlpaal voor Jeff Jensen. Hij ontdekte de blues via de rock-’n-roll sound van The Stones, Led Zeppelin en Eric Clapton. Via deze sound vond hij, zoals zovelen onder ons, de weg naar de blues van Muddy Waters, Buddy Guy en B.B. King. De nacht is nog jong voor Jensen het podium betreed. De duisternis is ingetreden en de meeste hitte heeft inmiddels heel wat slachtoffers geëist.

IMG_0158

Jeff Jensen en band (bassist Bill Ruffino en drummer David Green) staan garant voor een excentrieke mix van soul, rock en Amerikaanse roots muziek. En dit kruid hij uiteraard met wel heel diepe blues invloeden. Hij is een ongelooflijke gitarist en een geweldige expressieve zanger. Jeff betoverd van noot één een uitgelaten menigte. Met het instrumentale ‘JJ Boogie’ warmen de heren niet allen hun vingers op. Het is ‘hot’ in het OC Rooierheide. Het duurt dan ook niet lang of een dynamische Jensen barst in het zweet uit. Met de funky blues rocker ‘Make It Through’ plaveit hij zijn weg verder door zijn showcase. Jeff speelt heel wat songs uit recentste plaat. En wij waren onder de indruk van nummers als ‘2000 Days’, ‘Downtown’ en ‘Can’t Believe We’re Trough’, met zijn lang uitgesponnen jazzy outro. En Jensen werd haast zelf emotioneel bij het mooi geconstrueerde ‘I’m Living Off The Love You Give’ en het afsluitende bisnummer ‘Burning Love’. Elvis zou het graag gehoord hebben…


Iets na middernacht mogen Ghalia & Mama’s Boys het festival op een meer dan waardige manier afsluiten. Ghalia Vauthier startte haar muzikale carrière in en rond de straten van haar eigenste Brussel. Haar repertoire bestaat hoofdzakelijk uit blues, R&B en opwindende rock’-n-roll.

IMG_0235

Ghalia reisde de wereld rond en ontmoette de jongens van de Mama’s Boys in New Orleans. Al heel snel ontstond er een ware chemie tussen Ghalia en Johnny Mastro (harmonica, vocals),  Smokehouse Brown (gitaar), Dean Zucchero (bas) en drummer Rob Lee. Het project ‘Let The Demons Out’ is dan ook heel toepasselijk voor een diepdronken Hookrock. Na een instrumentale binnenkomer onthaalde Ghalia ons meteen met ‘Press That Trigger’ en ‘4AM Fried Chicken’.

IMG_0263

De jive zat overduidelijk ook in de titeltrack van de release ‘Let The Demons Out’. En dan ging het gezwind naar nummers als ‘Waiting’ en ‘Addiction’. Johnny Maestro kwam nog even in de spotlight met een paar instrumental harpbeats, tot Ghalia het tempo naar ongekende latitude katapulteerde met de swingende chapiters ‘I’m Shaking’, van Little Willie John en ‘Hiccup Boogie’. Hell yeah…!



Na het Duvel Blues Festival zag ook Hookrock anno 2017 zich genoodzaakt om van terrein te veranderen. Het OC Rooierheide in Diepenbeek wordt dus de nieuwe thuishaven de komende jaren. En zoals we van Hookrock gewoon zijn werd de zaal en aangrenzende weide als een gezellige festival ruimte opgesmukt.Op

Op zaterdag 02 juli 2017 mocht de Belgische Limburgse band Helix Electrix als eerste flirten met de decibelmeters. Bezieler Karel Phlix aka Helix is al jaren een bekende snoet binnen de blues scene. Hij maakte jaren het mooie weer bij Guttlin Guitars en Blues Lee, en heeft nu met de sterke ritmesectie van Guy Engelen (bas) en drummer Carlo Smeyers de ideale soulmates rond zich verzamelt.

IMG_0023

Wegens het drukke verkeer op de Brusselse ring waren net op tijd om de blues trage ‘St. James Infirmary’ te aanschouwen. Maar al snel werd onze aandacht gemodificeerd door het swingende ‘She’s Tuff’ van The Fabulous Thunderbirds. Na een kleine worsteling met zijn gitaarkabels ontpopt Karel zich tot de ideale frontman en leidt zijn band door het toepasselijke ‘I Don’t Care’ van Buddy Guy.


Tijdens twee breaks mochten Phil Haley & His Commets ons vermaken met enkele knappe en opmerkelijk Bill Haley songs.

IMG_0101

De ‘Rock Around The Clocks’ en vele andere klassiekers vielen duidelijk in de smaak en de beentjes werden uitgestrekt op het overdekte buitenterras!


Met Toronzo Cannon kregen we een onvervalst amalgama van knappe en opwindende Chicago Blues. Toronzo Cannon groeide op in de schaduw van de Chicago Bluesmekka. Theresa’s Lounge had hierdoor een blijvend effect op Toronzo. Als kind absorbeerde hij de rauwe en soulvolle klanken van legendes zoals Junior Wells, Buddy Guy en Muddy Waters. Het was niet alleen de sound die hem zo overdonderde, maar ook het effect dat dit alles teweegbracht bij veel uitzinnige blues fans.

IMG_0244

Al deze leerrijke ervaringen leidde naar zijn eerste vingerzettingen op gitaar. Sterk geïnspireerd door de drie Kings (Albert, B.B. en Freddie) en vooral door Jimi Hendrix creëerde Toronzo al snel een eigen sound. In die periode ontwikkelde hij naast zijn powervolle en gospel getinte vocale stijl ook een uitermate opwindende podium présence. Al van bij de soundcheck stonden heel wat fans te drummen voor het podium. Hey, Hey zegt Toronzo, This is only a soundcheck…. We come back with some more..! Na een korte aankondiging van Chilly Willy’s ‘Den Huibbe’ warmt Toronzo Cannon de vingers op met Buddy Guy’s ‘Let Me Love You Baby’. De toon is gezet, Toronzo is in bloedvorm en gaat op zijn elan verder met ‘Midlife Crisis’, ‘Bad Contract’ en ‘Fine Seasoned Woman’ uit zijn recentste album ‘The Chicago Way’ op Alligator Records.

IMG_0255 (2)

De titeltrack ‘John The Conquer Root’ werd ingekleurd met heavy en Hendrixianse gitaarriffs. Melvin ‘Pookie Stix’ Carlise (drums), David Forte (basgitaar) en keys virtuoos Sonny Edwards zijn de perfect bandleden voor Toronzo’s Chicago blues riffs. En zeldzame cover was dan toch ‘Hardest Thing’ van wijlen Otis Clay. Met het uitgesponnen nummer ‘Boogie’ neemt Toronzo ons nog een laatste keer mee voor een heuse rit rond The Loop. Toronzo Cannon is meer dan ooit klaar om een van dé vaandeldrager te worden van de immens populaire Chicago blues. Hij is een van de meest populaire en innovatieve blues muzikanten in The Windy City!


Vocalist en harmonica virtuoos Jimmie Wood werd jarenlang bestempeld als het sekssymbool binnen de rock en blues scéne. Samen met gitarist J.J. Holiday, Mr. Avilla (bas) en drummer Billy ‘Champagne’ Sullivan staat de Los Angeles gebaseerde band Imperial Crows bekend om hun energieke, levendige en dynamische liveshows. Met hun zelf titelend album in 1997 rollende ze als een ware sensatie de blues wereld in. Nu hebben we met release ‘The Calling’ liefst negen jaar gewacht op een volger voor het succesrijke ‘Sleeping Beauty’.

IMG_0358

Woods is nog steeds in bloedvorm en bruist van eeuwige geestkracht. En nu heeft hij ook zijn bloedmooie dochter Miss Rachel C. Woods aan zijn vocale zijde. ‘I Gotta Right’, de openingssong uit het nieuwe album is hier vrijwel meteen een blues rocker van formaat. Woods krachtige vocalen en opwindende harp tunes lopen recht evenredig met J.J’s heavy gitaarriffs. De genoeglijke amalgama tussen blues en psychedelische rock is nog steeds een rode draad doorheen de setlist. Jimmie’s krachtig stemtimbre fiscaliseert met J.J.’s gitaararrangementen in nummers als ‘Lil’ Death’, uit het album ‘Hymn Book’.

IMG_0457 (2)

Now we have gas in the tank… keilde een bruisende Woods en dat zullen we geweten hebben. Het harp begeesterde ‘Alter Of Love’, ‘The Calling’ en ‘Praise His Name’ waren geloofsovertuigende acteringen. ‘Miz Aphrodite’ is stevige rock-‘n-roll met enige blues testikels en ‘Liberate’ is een knappe blues ballade die haast even hoog reikt als Woods rockfirmament. Het psychedelische ‘Ramblin Woman Blues’ was helaas alweer de voorbode voor een bisronde. En deze werd gekruid met ‘Preachin’ The Blues’ en ‘Soul Deep Freak’.  Imperial Crows are back in town…. Merci Hookrock…!



Net als in de rest van het land hadden de inrichters van Hookrock op zaterdag 04 juli 2015 af te rekenen met een dijk van een hittegolf. Dit feit heeft misschien wel menig bluesliefhebber afgeschrikt om zich zaterdag richting Diepenbeek te begeven. Maar niet getreurd, de aanwezige liefhebbers kregen een programma voorgeschoteld om ‘U’ tegen te zeggen.

Hoockrock 2015 016

Guy Verlinde en Tiny Legs Tim mochten de aftrap geven. Dit Gents duo liet daarbij niet na om reclame te maken voor de komende Gentse Feesten en de club ‘Missy Sippy’. Maar verder was dit een geslaagde opener met enkele veelzeggende nummers zoals ‘Going Down to Missy Sippy’, ‘The Persuit Of Happiness’, het aan John Lee Hooker verwante ‘Winter Blues’ (en dat bij dergelijke hitte…) en ‘Hardcore Blues’ waarbij het duo nogal van vocale steun vanuit het  publiek mocht genieten. Er werd dan ook onmiddellijk een bisnummer toegekend aan Guy Verlinde en Tiny Legs Tim, met name ‘Can’t Be Satisfied’. Tot ziens op de Gentse Feesten.


De uit Birmingham afkomstige Laurence Jones hadden we in de maand mei reeds in Zottegem aan het werk gezien en hij bevestigde hij het goede dat we toen over hem noteerden. Hij heeft alles mee om het te maken : goede looks, een goede stem en flitsend gitaarwerk.

Hoockrock 2015 081

In de ritmesectie viel vooral de aanwezigheid van bassist Roger Inness op. Laurence Jones liet het publiek uit zijn hand eten met songs als ‘Evil’, ‘Fall From The Sky’ en als bisnummer een stomende versie van ‘Bullfrog Blues’.


Nog meer heb ik genoten van het optreden van Mud Morganfield, zoon van Muddy Waters, die sterke rugdekking kreeg van zijn begeleiders, waarbij contrabassist Ian Jennings (van The Nightporters) regelmatig zijn duivels ontbond. Net als Shawn Holt & The Theardrops hadden we Mud Morganfield een paar weken eerder aan het werk gezien op het Chicago Bluesfest en toen had Mud Morganfield een glinsterend blauw pak aan. Dit had hij nu ingeruild voor een hel oranje pak. Mud Morgenfield houdt blijkbaar nogal van fel in de ogen springende kleuren.

Hoockrock 2015 314
Gelukkig was zijn show al even schitterend, met klassiekers als ‘I Want To Be Loved’, ‘Blow Wind, Blow’ en ‘The Same Thing’. Mud was in topconditie en het publiek schreeuwde om een bisnummer. Wat kun je dan anders doen dan de grote hit van daddy Muddy Waters ‘Mannish Boy’ van stal halen.



De affiche van de 11de editie van Hookrock was op zaterdag 05 juli 2014 inderdaad opnieuw veelbelovend, maar er kwamen dit jaar toch wel enkele kapers op de kust. Het zonnige weer van vorig jaar werd ingeruild voor nu en dan opklaringen maar ook enkele felle buien en alsof dit nog niet voldoende was vond ook nog de halve finalematch van de wereldbeker voetbal plaats tussen Argentinië en de Rode Duivels.

Hook Rock 05-06-2014 113

Persoonlijk heb ik nogal genoten van de zwarte Brit Earl Jackson. Hij liet zich begeleiden door de Nederlandse band CC Jerome & The Jet Setters en zij zorgden voor een lekker potje fifties rock-‘n-roll met klassiekers als ‘Flip, Flop & Fly’ en ‘Rockin’ Daddy (van Sonny Fisher). Maar het was vooral de manier waarop Earl Jackson een bijna perfecte imitatie van Chuck Berry weggaf die er bij het publiek gretig inging. Earl Jackson had zich in een soortgelijk pak met scheepsklak gestoken als Chuck Berry, trok net dezelfde grimassen achter zijn microfoon als Chuck Berry en duckwalkte van links naar rechts over het podium als Chuck Berry… in zijn gloriejaren, wel te verstaan. Daarbij graaide Earl Jackson met de linkerhand in een vat vol Berry klassiekers zoals ‘Back In The USA’, You Never Can Tell’, ‘Little Queenie’ om dan bijna vanzelfsprekend af te sluiten met ‘Johnny B. Goode’ als bisnummer.


Big Pete Pearson gaf op zaterdag 16 mei 2006 één van de meest memorabele concerten uit de geschiedenis van Spring Blues in Ecauussines weg. Hij werd toen begeleid door de Rhythm All-Stars met Bob Corritore, Chris James, Patrick Rynn en Brian Fahey. Nu was hij vergezeld van de Italiaanse band Guitar Ray & The Gamblers.

Hook Rock 05-06-2014 183

We mogen van de stilaan ouder wordende (geboren in 1936) Big Pete Pearson niet verlangen dat hij dezelfde krachttoer nog eens overdoet. En toch heeft Big Pete allerminst ontgoocheld. Met zijn schuurpapieren stem baande hij zich een weg doorheen nummers als ‘Shake, Rattle & Roll’, ‘Worried About My Baby’, ‘Somebody’s Gotta Choose’ en ‘Caldonia’.


Bij de gitaarvirtuoos uit New York, met name Ted Horowitz alias Popa Chubby, kun je eveneens nog een dosis blues waarnemen maar het zijn vooral de gitaarsolo’s die centraal staan. Songs zoals ‘I Don’t Want Nobody’ en ‘I Ain’t Giving Up’ (uit zijn jongste uitstekende cd ‘Universal Breakdown Blues’) zijn perfecte kapstokken om een gitaarsolo aan op te hangen.

Bij sommige van Popa Chubby’s kunstjes werd er in het publiek naar adem gehapt en vielen vele monden open van verbazing. Al zijn nummers werden op een stormachtig applaus onthaald. Hoogtepunt was de uitgesponnen instrumentale versie van ‘Hey, Joe’. Het valt wel op dat Popa Chubby een deel van zijn set al zittend afwerkt, maar dit is niet te horen in zijn flitsende gitaarspel.



De tiende editie van Hookrock op zaterdag 06 juli 2013, in een zonovergoten Diepenbeek, was alweer een grandioos succes. Niet alleen was er het mooie weer, maar Yvan Jacobs en zijn ploeg hadden voor een prima affiche gezorgd. Het optreden van Johnny Winter op vrijdagavond riep naar verluid gemengde gevoelens op, maar op zaterdag kon het niet mis gaan.

Hook Rock 06 -07-2013 113

Zaterdag 06 juli 2013Sean Carney was jarenlang het boegbeeld van de bluesscène van Columbus, Ohio en in 2008 was zijn optreden een van de hoogtepunten op Springblues in Ecaussinnes. Momenteel trekt hij op met Joey Gilmore, een zwarte bluesreus met een schuurpapieren stem uit Fort Lauderdale, Florida. Deze combinatie bleek dan ook nog eens te kloppen en we kregen, naast de goed geïnspireerde gitaarsolo’s van Sean Carney uitstekende vertolkingen van ‘Four Seasons In The Blues’ en ‘Dust My Broom’. ‘Sweet Home Chicago’ werd door Sean Carney en Joey Gilmore op een speelse manier verplaatst naar Memphis, Tennessee.


John Lee Hooker Jr. was backstage aan het pronken met zijn botten in krokodillenleer en wilde ze zelfs verkopen voor € 1000,-. Voor zijn hoed vroeg hij € 500,- en voor zijn broeksriem kon er ook een prijsje worden afgesproken. Hilariteit alom in de tent!
Het strekt John Lee Hooker Jr. in ieder geval tot eer dat hij zijn beroemde vader niet klakkeloos imiteert.

Hook Rock 06 -07-2013 195

Wanneer hij dan toch songs van John Lee Hooker Sr. brengt zoals ‘Dimples’ en ‘I’m In The Mood’ doet hij dit op een geheel eigen manier. Zijn begeleidingsgroep wordt enigszins gedomineerd door de keyboards, maar voor de rest was dit grote klasse. John Lee Hooker Jr. zorgde voor uitstekende vertolkingen van ‘They Call It Stormy Monday’ en vooral het ijzersterke ‘She’s Tired Of Beïng Your Housewife.


De Britse Chantel McGregor is een frisse, jeugdige en uiterst sympathieke verschijning, die het op het podium helemaal waar maakte. Voor de aanvang van haar optreden hadden we een kort gesprek met Chantel. Ik vroeg haar of ze haar muziek kon definiëren. Ze antwoordde ‘blues en bluesrock’. Ze verheugde er zich over dat de blues danig in de lift zit in Groot-Brittannië. ‘Het lijkt er wel op of de jaren zestig terug zijn’ lachte Chantel McGregor.

Hook Rock   06 -07-2013 370
Op haar playlist stond ‘Free Falling’ en ik dacht aan de Tom Petty hit. ‘Iedereen stelt mij die vraag kirde ze, ‘maar ‘Free Falling’ is helemaal mijn song’.
Buiten ‘Free Falling’ bracht ze nog enkele uitstekende eigen nummers zoals de opener ‘Fabulous’, de titeltrack van haar cd ‘Like No Other’, Disco Lover Suicide’, ‘Caught Out’ en enkele goed gekozen covers zoals ‘New Day Yesterday’ (Jethro Tull), Voodoo Chile en ‘Red House’ (Jimi Hendrix) en Lenny (Stevie Ray Vaughan).
Chantel McGregor is een naam die we in ons notaboekje moeten bijschrijven.


Anson Funderburgh is reeds van in de jaren tachtig één van mijn idolen en het was lang geleden dat ik hem nog eens aan het werk had gezien. Dit was voor mij alleen al de verplaatsing naar Diepenbeek waard. Hij opende met het onweerstaanbare‘Something You Got’. Drummer Big Joe Maher bleek ook nog eens een uitstekende zanger te zijn (‘Not bad for an old man’ zegde hij zelf) en de twee toetsenmannen Kevin McKendree en Christian Dozzler gingen met elkaar geregeld muzikaal in de clinch.

Hook Rock 06 -07-2013 407
Bij ‘Don’t Lie To Me’ en ‘Sick And Tired’ hanteerde Christian Dozzler de accordeon.
Het speelplezier rolde zo van het podium af en ook Anson Funderburgh had er zichtbaar plezier in.Dit was echt genieten en een song als ‘Your Turn To Cry’ bezorgde me kippenvel. Net als Anson Funderburgh komt Memo Gonzalez uit Dallas, Texas en ze zijn geen vreemden voor elkaar. Bij The Bluescasters zitten ook nog die geweldige saxspeler Thomas Feldman en de sympathieke bassist Erkan Özdemir. Zijn zoon, de piepjonge Levent Özdemir heeft achter de drums plaatsgenomen.


Memo Gonzalez vergaste ons op een enkele ‘oldtime favourites’ zoals het meeslepende ‘Make Up Your Mind’. Het verwonderde ons in het geheel niet dat hij Anson Funderburgh terug op het podium riep om nog enkele nummers mee te doen.

Hook Rock 06 -07-2013 472

Zoals ik eerder al zei, die twee kennen elkaar. Memo Gonzalez & The Bluescasters waren een waardige afsluiter van een schitterende festivaldag.
Een dikke proficiat aan de inrichters en het ligt nu al vast dat er zeker een elfde editie van Hookrock komt.



Tekst: Ivan Van Belleghem, Philip Verhaege
Foto’s: Philip Verhaege

Met dank aan Hookrock

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.