2017 REVIEW : GENTJAZZ – don. 14 juli

|Stadt |Ivy Falls |Jenny Hval |BRAIN//CHILD |Peter Doherty |Mount Soon |Trixie Whitley |BLOW trio |


fja8669-l

Stadt

Stadt wordt in muzikantenkringen wel eens het best bewaarde geheim van Gent genoemd. Enkele jaren en twee albums later zijn ze gepromoveerd tot de Gentse grand cru van de muziekscene met een voorliefde voor uitgewerkte rocksongs en improvisatie. Reeds tien jaar is de hoofdambitie van deze band samen muziek maken. Zo geschiedde en door de jaren creëerden ze een heel eigen geluid dat ze zelf omschrijven als ‘krautpop’. Iedereen van de groep is naast Stadt professioneel bezig met muziek. Check zo maar de bezigheden van bandleden Fulco Ottervanger (verkozen tot Gent eigenste stadcomponist), Simon Segers (die het mooie weer maakt bij o.a. De Beren Gieren en Black Flower), Frederik Segers en Joris Cool. Maar Stadt is hun geliefkoosde schaduwproject. Een delta waar al hun creativiteit en ervaring samenvloeit met een afkeer van trends en hypes en vooral zonder compromissen!

Stadt is een band die zijn naam alle eer aan doet. Met een beetje muzikale verbeelding, een goeie zetel en een ‘dark room’, en natuurlijk een leuke geluidsinstallatie, heb je een fijne combinatie om muziek op een intensieve manier te beluisteren. De muziek van Stadt levert bij zo’n experiment de bevestiging op : deze muziek inspireert tot filmbeelden, en als je dan al bv. ooit New York mocht bezoeken, dan kan je best deze muziek met een grootstad associëren. Stadt maakt grotendeels electronische muziek. Alles klinkt fris, ’t is ook divers, en uitstekende zang houdt je aandacht bij de zaak. Gent heeft talent in huis, dat is duidelijk. Een beetje spijtig dat er niet erg veel volk kwam opdagen op dit vroege uur, want hier is goede muziek te beleven. Wellicht zou deze muziek helemaal tot zijn recht komen in een club (zoals de Charlatan bv.). Ik vond persoonlijk de mixing iets minder dan we gewend zijn op Gentjazz, maar de songs zitten ook wel erg vol. Alleszins een serieuze boterham om dit ‘loud & clear’ door de p.a. te sturen. Maar da’s maar een kleine opmerking, want deze muzikanten hebben toch heel wat in hun mars. Er wordt werk gespeeld uit hun cd ‘Escalators’, plus een heleboel nieuw werk. Het geheel blijft boeiend en je blijft als luisteraar gebombardeerd worden met massa’s sounds en songs met elk hun eigen verhaal. Straffe muzikanten met een sterke set. Stadt zweeft ergens tussen Julia Holter en Steve Wilson, met hier en daar een vleugje Pink Floyd, maar wel altijd met een sterke eigenheid. Ik ben alleszins overtuigd. Mochten deze mannen ooit het podium van Den Boogie in Geraardsbergen kunnen bevolken, dan zijn ze met open armen ontvangen. Quality Time !


fja8728-l

Ivy Falls

Ivy Falls is het hart en de ziel van Fien Deman. Het is haar eerste soloproject, nadat ze met de bejubelde orkestrale pop van I will, I swear hartkamers herinrichtte en hoge toppen scheerde. Ivy Falls is de meest eerlijke versie van zichzelf, waarin ze kwijt kan wie ze is en wat ze voelt. In haar universum gaan pastelroze pop en subtiele elektronica vredig hand in hand. ‘Mean Girls’, de eerste ep van Ivy Falls, bewoont de bloemenweide die Deptford Goth, Wet en Sylvan Esso van elkaar scheidt. Tot in de driedubbele perfectie! Niet altijd even gemakkelijk voor de groepsleden Trui Amerlinck (Tsar B), Xavier De Clercq (Sleeper’s Reign) en Simon Raman (Steiger), maar ongetwijfeld een kwaliteitsgarantie voor u!
In samenwerking met het Conservatorium / School of Arts Gent.

In de kleine tent treffen we Ivy Falls. Alweer een jong project uit Gent. Het duurt niet lang of we kunnen al een idee vormen : Wie ‘Cornflake Girl’ of ‘Crucify’ kent, zal zich hier bijwijlen op een concert van Tori Amos wanen, maar dan muzikaal heel electronisch gericht. De muziek van Yvy Falls is heel goed uitgebalanceerd, verrassend hoe volwassen deze muziek klinkt. Veel synthesizerklanken, veel breaks in de songs, gedegen baswerk. De visueel aantrekkelijke band speelt sterk, het geheel klinkt en zit als gegoten, en er is al heel vroeg een massa volk in de kleine tent van Gentjazz. Yvy Falls is een project van zangeres Fien Deman, die eerder ook ‘I Will, I Swear’ leidde. Muziek zit duidelijk in haar genen, we kunnen haar met deze band alleen maar het beste toewensen.


fja8800-xl

Jenny Hval

De Noorse Jenny Hval vuurt maar al te graag vragen op u af. Niet de doorsnee vragen, maar vragen om te provoceren. “What is…soft…dick…rock?” Wie dieper graaft, ziet en hoort een dame die het over gender politics en seksualiteit heeft zoals op “Innoncence Is Kinky”, waarvoor ze samenwerkte met John Parish, de gevierde muzikant die graag samenwerkt met andere grand dame PJ Harvey en “Apocalypse Girl”. In het najaar van 2016 voegde ze een zesde telg, “Blood Bitch” toe aan de familie op het befaamde Sacred Bones label. Haar zang zigzagt voortdurend tussen Olympisch hoge uithalen en nadrukkelijk spoken word. Zelf omschrijft ze het als ‘my most fictional and most personal album’, dat handelt over: menstruatie. Bereid u voor op een unieke ervaring, inclusief een onvergetelijke performance waarbij opblaaszwembadjes en watermeloenen eerder regel dan uitzondering zijn. Welkom in de wondere wereld van Jenny Hval!

De Noorse Jenny Hvall is een buitenbeentje op Gentjazz. Op het podium zien we enkel een tafel, een muzikant/dj die de knoppen/toetsen bedient, en de zangeres zelf. Het tweetal is gekleed in een outfit die je nergens kan plaatsen : een zwaan, een hagedis, een joker of harlekijn, … Wie haar werk niet kent staat hier voor een heel verrassend maar boeiend concept. ‘Spoken word’ is haar zangstijl, soms wat vergelijkbaar met een gedreven Patti Smith, maar de muziek is heel modern, minimalistisch, ijl, maar verdomd doordringend. Wat een intrigerende figuur is deze vrouw. Al snel zet ze een zwarte pruik op, alsof na een lange intro het concert dan eigenlijk begint. Via haar samenwerking met John Parish kan je hier en daar een vleugje PJ Harvey opsnuiven, maar toch is dit verder nauwelijks vergelijkbaar. De act van Jenny Hval kan je ook beleven als een kunstzinnig muzikaal toneelstuk, waar elke song een act op zichzelf is. Steeds nieuwe en verrassende klanken tussen haar teksten, het lijkt of je haar boodschap begrijpt zonder de woorden te kennen. Heel ingeleefd ook, steeds wisselende costumage, in dit optreden zit je al snel zelf gevangen. Op een bepaald ogenblik zit ze luidop wenend ineengekrompen op het podium. Zo pakkend, de helft van de zaal weent mee. Zo teergevoelig, zo mooi … Kap over haar hoofd, vinnen op haar rug, op haar knieën alsof boetedoening, surreal spacy soundscapes, kunst. Dit optreden laat een heel diepe indruk na. Wellicht de meest vernieuwende act op Gentjazz. Dit is een performance apart, zeker en vast een aanrader om ooit mee te maken.


fja8825-l

BRAIN//CHILD

Steven Delannoye (tenorsaxofoon), Artan Buleshkaj (gitaar, effecten), Daan Demeyer (fender rhodes, effecten), Alessandro Fongaro (elektrische bas, effecten), Raf Vertessen (drums) + Bo Van der Werf (saxofoon)

Het is vaak door de combinatie van elementen dat iets echt boeiend wordt. Zo ook het geval met Brain//Child. Aan het roer een uitgesproken internationale bende, opgericht in Amsterdam in september 2015, met erg uiteenlopende muzikale profielen en voorkeuren. Samen brengen ze een mengelmoes van rock met doorgecomponeerde passages, gestructureerde free jazz-momenten en grooves in vreemde maatsoorten.  Resultaat? Een fascinerende auditieve trip die doet denken aan Flying Lotus, Yussef Kamaal en The Comet is Coming. Als kers op de taart is er de special guest, saxofonist Bo van Der Werf, met wie ze eerder al op tournee gingen.

Voor Brain/child is de tweede tent volledig gevuld. Blijkbaar zijn de verwachtingen hoog gespannen voor dit internationale ensemble van jonge muzikanten. Vanaf het eerste nummer ‘Intro + S.T.E.P.H’ brengt de band pure jazz, met bas, drums, keys, gitaar, saxofoons. In deze vrij experimentele vorm van muziek ben ik niet heel erg thuis. Ik kan verkeerd zijn natuurlijk, maar ik had een beetje de indruk dat de band zichzelf niet onmiddellijk vond, en wat op zoek was naar de juiste kadans. (Hier en daar meen ik wat raakpunten te horen met het veel te vroeg ter ziele gegane ‘Wizards Of Ooze – Zambeezy’). Maar zoals gezegd, dit is niet eenvoudig, ik hoor filmmuziek, in mijn hoofd zie ik beelden van de hel. Heel moeilijke en steeds wisselende ritmes, voor mij persoonlijk ging het soms allemaal wat de mist in. Er zitten enorm veel stijlwisselingen ook in de muziek. Met wat meer voorkennis en luisterende voorbereiding zou het misschien wat gemakkelijker verteerbaar klinken, maar toch chapeau voor deze muzikanten, ook voor hen is deze muziek waarschijnlijk bloed, zweet en tranen. Ondertussen moet ik iets te snel terug naar het hoofdpodium (wij mogen als fotografen enkel de eerste paar nummers fotograferen). Ik geef hen ten gepaste tijde later wel nog een volledige beluistering.


fja8910-l

Peter Doherty

De befaamde Britse muzikant, songwriter, acteur, dichter, schrijver en artiest Peter Doherty behoeft geen introductie meer. Gekend als oprichter van The Libertines en als frontman van Babyshambles, maar vooral als het enfant terrible van de rock-’n-roll. De tijd dat Peter Doherty voornamelijk vanwege zijn bacchanale nevenactiviteiten en afgelaste optredens in het nieuws kwam, ligt toch alweer een klein decennium achter ons. Sinds zijn debuut ‘Grace/Wastelands’ –uit 2009- was het wachten op nieuw solowerk. Maar het Engelse enfant terrible maakte vorig jaar zijn comeback met ‘Hamburg Demonstrations’! Als Doherty het op zijn eentje doet, neemt hij afstand van de punk van de Libertines en de gecontroleerde chaos van de Babyshambles, en brengt hij de diepste zielenroerselen uit zijn poëtische universum naar boven. De gekwelde artiest zingt zoals hij gebekt is!

Pete Doherty is stoned, of zat, of gewoon gek. ’t Wordt overal gezegd en geschreven, en misschien zit er wel een beetje waarheid tussen. Alleszins, de man staat op Gentjazz, dus allen daarheen. Zijn entree op het podium bevestigt alvast zijn status, zijn pianiste moet hem zelfs tonen waar zijn gitaar staat. Maar de man heeft ook wel ongelooflijk charisma, zijn doen en handelen is ontwapenend, en zelfs zijn band lacht zich te pletter. Dus vanavond zit goed voor een leuke show. En dat is het ook. Alles klinkt heel rommelig, zoals gewoonlijk, maar de man kan wel songs schrijven, en dat vergeeft veel. Zijn gitaarspel, zang, mondharmonica, alles klinkt gewoon slecht, maar je kan het hem enkel goedgemutst vergeven, de man komt aimabel over, en een volle tent vindt dit leuke muziek. Niet dat er zich wilde ‘Beatlestoestanden’ voordoen, maar iedereen in het jonge publiek lijkt hem persoonlijk te kennen. De eerste rijen zijn wel ‘screaming girls’. Uiteindelijk wordt de hele show toch wat langdradig, en bij elk nummer lijkt Doherty een vlotte speelstijl van zijn band te willen boycotten. We zullen trachten te zeggen zoals het is : beluisteren doe je deze muziek op cd, maar zien moet je dit in een zaal op een podium. Pure Engelse humor, en soms lijkt de film ‘Trainspotting’ hier gedraaid te worden.


fja8961-l

Mount Soon

Soms vragen we ons af of er zoiets bestaat als een Belgisch geluid. Een sound waarvan je met volle overtuiging kan zeggen: dat is zonder twijfel een Belgische band! Soms vragen we ons ook af, hoe misleidend en beperkend het afbakenen van een bepaalde sound tot de landsgrenzen kan zijn. Dan kan een pakweg Britse band Belgisch klinken, of omgekeerd, een Belgische band ineens internationaal. Zo eentje van die laatste categorie, presenteren we u met veel plezier vandaag: Mount Soon. Een Belgische band, maar met een geluid dat komt overwaaien van voorbij de grote plas! Met een eerste album onder de arm geproducet door Koen Gisen en door een intense samenwerking met de gevierde Luikse fotografe Lara Gasparotto, die hun muziek van beeld voorzag, laten we ons met plezier meevoeren in hun droomwereld. Schoonheid is overal, of het nu komt overwaaien vanuit de VS, of in alle initmiteit ontstaan is ons Belgenlandje. Ver zoeken hoeft hier niet.
In samenwerking met het Conservatorium / School of Arts Gent.

Mount Soon is Belgisch, en de band speelt in de kleine tent op Gentjazz. Ook hier ligt de stijl ver van jazz, maar dat is de verruiming die het festival programmeert, en het is bovendien ok. Heel erg blauwdonker is het podium nauwelijks te fotograferen, maar dit dompelt je wel onder in de muziek. Amerikaans klinkende pop music, soms een beetje donker, maar altijd toegankelijk en goed doordacht. Deze band doet zijn werk goed, met eigen songs, met intieme momenten, met explosieve uitbarstingen. Ook hier is duidelijk een publiek voor aanwezig. Deze dag op Gentjazz is heel goed te pruimen.


fja8994-l

Trixie Whitley

‘Kind aan huis’, zo zou u Trixie Whitley, het Gents-New Yorkse supertalent gelauwerd door ondermeer Daniel Lanois, kunnen bestempelen. Het zou niet zonder die betoverende stembanden van haar zijn, die songs onsterfelijk maken en hartkleppen spontaan doen wapperen als saloondeurtjes, dat wij haar terughalen naar Gent Jazz Festival. Sinds haar laatste passage in 2013, kan ze een –jawel- nog indrukwekkender resumé voorleggen: de fenomenale opvolger van haar debuut ‘Porta Bohemica’, de verzamelplaat ‘Sway’, met allesbehalve overschotjes, een show in een bijna uitverkochte Lotto Arena en stops op festivals als Pukkelpop en Rock Werchter. Fans van het eerste uur weten het: alléén al de stem van Trixie brengt je naar hogere sferen, terwijl je aan de grond genageld staat. Voor deze thuismatch laat ze een rauwere elektronische kant van zichzelf zien en laat ze zich maar door één uitverkoren muzikant vergezellen op het podium. Nog nooit zal alles zo kristalhelder geklonken hebben als toen. Gent – Trixie: afspraak op de eerste rij!

Trixie Whitley voorstellen hoeft niet meer. Dit is zonder twijfel één van de betere Belgische muzikanten van het moment. Het is niet de eerste keer dat ze hier op het podium staat, maar ze blijft steeds opnieuw tenten en zalen vullen. Vandaag geen uitgebreide bezetting, ze begeleidt zichzelf op gitaar of piano, met ondersteuning van drums/zang/keys/allround muzikaal wonder Chris Vatalaro. Haar entree is zoals het grote sterren betaamt : intrigerend. Veel dikke rook, backlight spots, en dan zijzelf, in een prachtig zwart kleed, grote zwarte hoed, gitaar. Een enthousiaste tent begroet haar uitbundig. Terwijl de show heel akoestisch begint, blijkt de combinatie van deze 2 muzikanten toch heel wat in te houden. Zo stuurt Vatalaro niet enkel de ritmes, hij zingt ook mee, en bedient de backing tracks – bas, keys, zodat de songs toch altijd breed gevuld zijn. ‘Need Your Love’ bracht kippenvel, maar evenzeer de paar nieuwe nummers waarop we getrakteerd werden. Wat een prachtige dag, wat een hemelse afsluiter. Bisnummer ‘Breathe You In My Dreams’ is dan wel geen jazz, maar het maakte van dit festival toch een heel groots gebeuren. Made In Belgium. Zowel Trixie als Gentjazz. En de meesten onder ons. Iedereen gelukkig op deze topdag.


Gentjazz Festival
Gent Bijloke
donderdag 14 juli
Tekst en Fotoalbum : Frank Jacobs


One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s