SWING WESPELAAR (DAG 1) – REVIEW & PICS

Swing Wespelaar
Vrijdag 16-08-2019
Review & Fotoalbum: Philip Verhaege

45453421_2097501660580711_5824650379853299712_o

Onder het nom de plume ‘Blues For The People’ vierde Swing Wespelaar hun tweeëndertigste verjaardag. Traditiegetrouw, drie dagen blues en aanverwante muziekstijlen van een heel hoog niveau. En dat alles gratis en voor niets. Jawel, dat leest u goed.. for free! Onze nationale trots Steven Troch mocht het festival op gang trekken. En of hij er zin in had…!

RW3B0020

Sinds zijn solodebuut  ‘Nice ’n Greay’ uit 2016 gaat het hard voor Steven Troch. Wij kennen Steven al langer uit zijn periode bij de verrukkelijke band Friend Bourbon. Maar hij geniet uiteraard ook waardering bij heel wat gerenommeerde Internationale artiesten en stond op het podium met haast alle hedendaagse groten der aarde. Sinds vorig jaar heeft hij de succesvolle plaat ‘Rhymes For Mellow Minds’ in de winkelrekken. Harpvirtuoos en vocalist Steven Troch laat zich nu omringen door gitarist Matt T. Mahony, de immer sympathieke en gedreven musicus die met passie haar basgitaar beroerd Liesbeth Sprangers en drummer Bernd Coene. Het schuchtere is er lang niet meer, en heeft plaats gemaakt voor een gezellige muzikale brutaliteit. Heel wat nummers vloeiden uit zijn nieuwe plaat. De song ‘Bad Taste’ gaat over mensen met een slechte smaak én met ‘White Lane Express’ nam hij ons mee voor een lange treinrit. Gypsy blues en reggae tunes werden fijntjes gealterneerd met een swingende ‘Mister Jones’ en het Chicago blues begeesterde ‘Don’t Lose Your Hat’. Troch staat al een tijdje hoog aan het blues firmament. Zou de Mechelse klei dan toch niet zo heel veel divergeren met de Missisippi Delta Blues clay ground.

RW3B0090

Lucky Peterson feat. Tamara Tramell zijn de volgende hoofdact. Als zoon van bluesman en clubeigenaar James Peterson groeide Lucky op tussen de muren van de legendarische club Governor’s Inn in Buffalo, N.Y. Daar werd hij blootgesteld aan de mythen van de blues. Blueslegende Willie Dixon ontdekte Lucky Peterson toen hij amper drie-jaar jong was. Lucky was een wonderkind op keyboard. Tegen de tijd dat hij de kleuterschool ontgroeid was had hij een eerste succesvolle single met ‘1-2-3-4’ geregistreerd. Maar de beroemdheid steeg een jonge Peterson naar het hoofd en hij geraakte aan de drugs. Nu blaakt Lucky Peterson van gezondheid. Is verdomd goed bij stem, extraordinair goed geluimd en met een soepele trend betoverde Lucky ons met zijn innemende en betoverende Hammond tunes. Na een Al Jarreau geïmproviseerde scatzang blues rocker kwam Lucky ons vergasten met het funky ‘You Gotta Love Me Babby’. De heavy en opvrijende gitaarriffs maken ook van ‘Every Second A Fool Is Born’ een heus chapiter. Peterson kreeg een volgepakt festivalterrein moeiteloos aan het handklappen en zelfs simultaan aan het wuiven. En met ‘What Have I Done Wrong’ verloochende hij zijn gospel background allerminst.

RW3B0134

En hij had zijn vrouw Tamara  Peteron meegebracht. Tamara heeft twee veelgeprezen soloalbums geregistreerd en is ze klaar om haar eigen solocarrière te implementeren. Ze was een rijzende ster in de blues scène rond Dallas en Fort Worth voordat ze Lucky leerde kennen. Tamara’s korte performen was hier eigenlijk een grote jamsessie. Tijdens ‘I Can’t Stand The Rain’ dwarrelden de eerste regendruppels over Wespelaar. Met heel wat Elmore James gitaarlicks ging Lucky een rondje in het publiek maken om ons finaal mee te slepen in Chuck Berry’s ‘Johnny B. Good’. Lucky Peterson omarmt zijn publiek. En die gaan graag en gretig mee in zijn canticum.

RW3B0165

Tinsley Ellis werd geboren in 1957 te Atlanta, maar groeide op in het zuiden van Florida. Hij bespeeld zijn lievelingsinstrument, de gitaar, sinds zijn achtste levensjaar. Vooral de drie Kings (Albert, B.B. en Freddie) waren zijn grote voorbeelden en inspiratiebronnen. Zijn lot werd als het ware bezegeld tijdens een concert van B.B. King. De toen pas veertienjarige Ellis kreeg van B.B. King een gebroken snaar van diens Lucille. Betovert door de snaar raakte hij na het concert ook nog aan de praat met King, en het was die warme indruk dat gensters deed overslaan bij de kleine Ellis. Na enkele omzwervingen en evenveel bands besloot Ellis het solo en overhandigde een tape van zijn eerste release ’Cool On It’ aan Bruce Iglauer. Eigenaar van het befaamde Chicago blues label Alligator Records. De rest is zowaar geschiedenis.

RW3B0191 (2)

Tinsley speelt nog steeds in de traditie van zijn Deep South muzikale helden en heel wat nummers uit zijn recente release ‘Winning Hand’ prijkten hier op de playlist. Strak openen met de blues rocker ‘Broken Man’. De affectie groeide meer dan considerabel én ook de knarsende blues trage ‘Saving Grace’ en de rocker ‘Cut You Loose’ waren culminatiepunten. In een ruk raasde Tinsley door met ‘To The Devil For A Dime’ en ‘A Quitter Never Wins’. Tijdloze blues funky shuffle’s en probate gitaarriffs zijn Ellis’ trademark. En als ook ‘Highwayman’ door de woofer knalt kan onze avond alvast niet meer stuk. Volgens Atlanta Magazine is Tinsley Elis een van de meest significante blues artiest uit Atlanta  sinds Blind Willie McTell. En dat heeft Swing Wespelaar geweten.

Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege                                       Met dank aan Swing Wespelaar

** Op 9 november organiseert Swing Wespelaar een Live-cd registratie van The Bluesbones **

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.