Duvel Blues – retro 2013 – 2019

In het laatste weekend van mei trekken heel wat blues liefhebbers massaal  op muzikale bedevaart richting Puurs. Neen, niet allen voor zijn geestrijke Duvel.. maar voor het Duvel Blues Festival. Bestemming is al enkele jaren JH Kabal en zijn omliggende Chiro terreinen. Naar goede gewoonte kiest de organisatie elk jaar voor twee podia. Naast de ‘grote tent’ wordt de Kabal zaal omgetoverd tot een intimistische setting. Helaas is er anno 2020 geen Duvel Blues wegens het COVID-19 pandemie. We geven dan ook heel graag een ‘flashback’ mee van wat hoogtepunten uit voorgaande editie’s. De negentiende editie zal -normaal- doorgaan op:
Zaterdag 29 mei 2021..! TICKETS HERE!

img_0005-2

Voor de achttiende editie op zaterdag 28 mei 2019 had Duvel Blues misschien wel zijn meest eclectische affiche ooit samengesteld. In de Kabal zaal werd zelfs een Piedmont  Blūz workschop georganiseerd.

IMG_0014

Valerie en Ben Turner legden haarfijn uit wat het verschil is tussen geliefkoosde Piedmont blues en Delta blues. Ben demonstreerde zijn zelfgeproduceerde wasboard en bones, én Valerie pleegde heel wat vingerzettingen op haar Stella gitaar. Een perfect gekopieerd model uit de jaren twintig, waar zowel alternerende bas als drums op gitaar worden gespeelt. Een hele ritmesectie dus op zes snaren. Dit alles luisterde het duo op met songs van ondermeer Memphis Minnie  en haar ‘Drunken Barrelhouse Blues’ uit 1934, Tony Johnson’s ‘Big Road Blues’ en het Piedmont fingerpicking style ‘Joe Turner’s Blues’.


De volgende formatie in de tent was de Hollandse band The Ragtime Rumours. Vocalist en akoestisch gitarist Tom Janssen, Thimo Gijezen (elektrische gitaar, accordeon en piano), drummer Sjaak Korsten en het jonge geweld Niki van der Schuren (bariton sax, upricht bass en dwarsfluit) komen uit Midden Limburg en zorgen met hun gezellige old-school ragtime, rock-‘n-roll en gypsy jazz voor een aangename introductie.

IMG_0081

Ze verwoorden dit amalgama graag als ‘Rag ’n Roll’. Maar blues blijft uiteraard ook hier de hoofdmaat. Dat Niki naast haar muzikale virtuositeit ook een heel mooie stem heeft staafde ze in songs als ‘Everywhere I Go’. Het nummer ‘Ain’t Nobody’ werd zelf opgesmukt door washboard en kazoo schikkingen, wat de diversiteit van The Ragtime Rumours alweer bewerkstelligde.


In de tent steeg de temperatuur naar een ongekend hoogtepunt door en met Griot Blues. Het succesvolle concept van de in California gebaseerd Chicagoan Mighty Mo Rodgers & Baba Sissoko. De Malinees Baba Sissoko is waarschijnlijk de meest onbekende artiest van dit duo. Baba komt uit Timbuktu, een oude stad gelegen op zo’n 20 km van de rivier Niger. De zeer gerespecteerde  Italiaanse blues band van stergitarist Luca Giordano, met bassist Walter Monini en drummer Eric Cisbani, vergezellen wel vaker Mighty Mo op zijn Europese passage.

Ook nu fungeren ze als ritmesectie voor dit Europese concertluik. Special guest Sydou Sissokho is een waar duivelskunstenaar en toonaangevende djembé artiest uit Senegal. De band speelt integraal het album ‘Griot Blues’ en ze openen dan ook met de hypnotiserende reggae tune ‘Shake ‘Em Up Charlie’. De chemie zit vrijwel meteen raak en met nummers als ‘Mali To Mississippi’ en het impredicatieve ‘Djeli / Griot / Storyteller’ zitten we recht in hart van de Malinese blues. Luca zorgt met zijn gitaarriffs voor enige Chicago blues structuur.

IMG_0144

Het afsluitende ‘Griot Blues’, met zijn aanhoudende en simpele refrein zorgen voor vele insisterende lalala’s bij een dolgedraaide meute. Een Griot of djeli is een verteller en een ‘keeper’ van de mondeling overgebrachte tradities en geschiedenis. Griotten genoemd. En dat is net wat ook Mighty Mo Rodgers & Baba Sissoko dan ook doen op de schitterende release ‘Griot Blues’.


Terug naar een overvolle Kabal zaal voor singer-songwriter/gitarist Lisa Mills. Ze is een Mississippi inheemse schoonheid die momenteel in Mobile, Alabama woont. Lisa groeide op in en rond Hattiesburg Mississippi en begon haar zangcarrière in de kerk die haar grootouders bouwden.

IMG_0334

Later werd ze beïnvloed door grootheden als Etta James en Bonnie Raitt én wordt ze vaak vergeleken met Janis Joplin. Lisa is muzikaal rijper geworden, en net dat heeft haar artistieke vrijheid toch enigszins mee bepaald. Ze staat solo in de zaal, gewapend met haar gitaar. Ook voor ons is het even wennen. Met haar zwoele soulvolle stem en solide gitaarspel pakte ze ons vrijwel onmiddellijk bij het strot. Nummers als ‘Good Days For The Blues’, het gospel begeesterde ‘Sing, Sing Hallelujah’, Wet Willie’s Keep On Smiling’ en Etta James’‘I’m A Woman’ zijn maar enkele hoogtepunten. Vol passie, intensiteit en pure uitbundigheid schuurt haar stemstrot van enige emotie. Luisteren naar Lisa Mills is een betoverende ervaring..!


Voor de laatste act The James Hunter Six moeten we terug naar de tent. James Hunter is een van de beste stemmen in de Britse soul en R&B wereld. Hij staat reeds drie decennia op de planken, speelde op straat in Londen en verzorgde naast heel wat back-upzang ook voor de gitaartunes bij Van Morrison. James opende shows voor Aretha Franklin, Etta James, Willie Nelson en de betreurde Tom Petty. In 2006 werd Hunter genomineerd voor een Grammy Award (Best Traditional Blues Album) en een American Music Award (Best New/Emerging Artist).

IMG_0418

Vorig jaar had hij met de plaat ‘Whatever It Takes’, op het label Daptone Records, een dijk van een album in de winkelrekken. James is nog steeds die charismatische leading man van zijn getalenteerde Six band. De relaxte soulnummers zijn net zo aangrijpend als begeesterend. De titeltrack van zijn laatste album had zelfs een feelgroove en ska ritmiek. Openen deed hij in stijl met soulgroove ‘Chicken Switch’ uit zijn album ‘Minute By Minute’ en (Baby) ‘Hold  On’. De bandleden krijgen ook hier de nodige ruimte om te soleren. Vooral de blazerssectie is prominent voor zijn soulsound.  In songs als ‘No Smoke Without Fire’ en ‘I Can Change Your Mind’ bleef de ziel en animus van Sam Cooke en Otis Redding wel heel lang ronddwarrelend. Nog een laatste napretje van die zweemzoete soulmuziek was er met ‘Talkin’ Bout My Love’. De modern-maar-retro-soulmoves van James Hunter zijn onvolprezen verbonden met de Stax Sound. Duvel Blues, see you next year…!



Op zaterdag 26 mei 2018 vervoegen we onze weg naar ‘de grote tent’, want daar staat onze vriendin Jj Thames al te wachten. Waarom Jj zo vroeg geprogrammeerd stond, is ook voor ons nog steeds een onbeantwoorde vraag. We leerde haar enkele jaren geleden kennen op het Chicago Blues Festival. Ze had toen net het fantastische ‘Tell You What I Know’ uitgebracht. Toen al werd het ons heel snel duidelijk dat deze diva heel wat in haar mars had. Twee jaar geleden was er dan ook nog eens het succesvolle verhaal met de release ‘Raw Sugar’.

IMG_0044

Ze komt uit een buitenwijk van Detroit maar ervaarde de harde levenslessen in Jackson, Mississippi. Ze zwermde als het ware heel Amerika door. Sliep in opvanghuizen en treinen én werkte tussendoor als manager bij General Motors. Maar haar muzikale droom deed haar uiteindelijk weer in Jackson, Mississippi belanden. Ze is een echte overlever. Thames begon haar carrière in de late jaren ‘90 met muzikanten en vrienden als Bobby Blue Bland, Peggy Scott Adams, Willie Clayton en Denise LaSalle. Op Duvel Blues laat Jj zich begeleiden door Yann Cuyeu (gitaar), Cédric le Goff (Keys), Kris Jefferson (bas) en drummer Fabrice Bessouat. Ze opende sterk met ‘Bright Lights, Big City’ en het soul begeesterde ‘Hey You’. Van de swingende blues chapiters ‘Hattie Pearl’ en ‘I’m Leaving From Raw Sugar’ ging het naar de emotionele ballade ‘Woman Scorned’. Bij de perspirerende John Lee Hooker’s cover ‘Boom Boom’ steeg de temperatuur haast bovenmenselijk. Jj katapulteert ons even naar haar thuishaven Jackson met ‘Last Two Dollars’ en het overheerlijke ‘Don’t Stop My Shine’. Het bruisende en meerstemmige ‘No Turning Back’ uit de release ‘Tell You What I Know’, bracht ons uiteindelijk naar het afsluitende ‘I’d Rather Go Blind’. Van een uitsmijter gesproken! . Met een kleurrijke mix van traditionele blues en soul begeesterd Jj Thames haar show van start tot finish. Net iets meer dan dertig graden, en kippenvel hebben… Dat kan alleen bij een concert van Jj Thames…


Voor Chicagoan Corey Dennison Band moeten we alweer naar de ‘grote tent’. Daar steeg de temperatuur haast boven het onmenselijke. Net zoals Lon Eldridge komt ook Corey oorspronkelijk uit Chattanooga, Tennessee. Als kleine jongen absorbeerde hij de krachtige en soulvolle blues klanken op de ‘late night radioshows’. Hij werd zo gefascineerd door de muziek dat hij op zes jarige leeftijd zijn allereerste gitaar kreeg. Corey imiteerde meteen songs van Gatemouth Brown, Albert Collins en Albert King.

IMG_0128

Hij hield ook van soulmuziek en neuriede moeiteloos mee op nummers van Wilson Pickett, Curtis Mayfield en Sam Cooke. Deze blijvende indrukken hebben een impressie nagelaten op zijn soulvolle zang en vurige gitaarsolo’s. Hij heeft dan ook een ongelooflijk stembereik en is hierbij een meer dan begenadig Chicago blues gitarist. Op zijn 12de  begeleide hij Carl Weathersby, die ook buiten de muziek een grote mentor bleef. Corey Dennison debuteerde  in Chicago blues scène in het najaar van 2013. Hij heeft met Gerry Hundt (gitaar), Joel Baer (drums) en bassist Aaron Whittier zijn ideale soulmates gevonden. Na een funky intro duikt Corey plots uit het niets in het midden van de tent op.

IMG_0151

Als hij ook nog eens ‘The Deacon’ vocaal aanzet ontstaat er een muzikale chemie. Eens op het podium gaat het feestje onverstoord verder met het beukende ‘Nothings To Good’ (For My Baby). We wanen ons haast in Kingston Mines als Corey ook ‘Down In Virginia’ neerpoot. Relaxte blues composities die in aangename divergentie staan met knappe soul en  funky tunes, dat is de kracht die uitstraalt van Corey Dennison. Net zoals de vlotjes ingestudeerde danspasjes met de bandleden. En dan komt plots Aaron Whittier in de spotlights met zijn diepe bas grooves en zet de band een swingend ‘Everyday People’ van Sly & The family Stone op de roedels. Corey zweet als een rund (wie niet?) en neemt ons nog een laatste keer mee voor een sensationeel rit op de Chicago Blues Loop met het betoverende ‘Getcha’ Pull’. Hell Yeah…!


In de ‘Kabal zaal’ werden we opgewacht door Nico Backton & Wizards of Blues. Hij werd in 1974 geboren in Gent en begon reeds op zijn zevende piano te spelen. De bluesmuziek en zijn gitaar kwamen slechts vijf jaar later en Nico zou worden opgeleid aan de befaamde Antwerpse Jazzstudio’s. Op gerenommeerde festivals in de Benelux begeleide hij Marc Lelangue en toerde hij zowel met Baï Kamara, Freddy Stark, Thierry Gutmann en de Italiaanse gitaarvirtuoos Enrico Crivellaro.

IMG_0201

Nico verliet al snel de Oost-Vlaamse hoofdstad, om verliefd te worden op het diepe zuiden van Frankrijk en de streek rond Perpignan. Hij omringd zich hier met uiterst getalenteerde muzikanten en zet gelukkig ook zijn eigen arrangementen onder Tommy Johnson’s ‘Big Fat Mama’ en ‘Good Morning Little Schoolgirl’, een nummer van Sonny Boy Williamson. Zijn subliem en soepel stembereik leent zich ook perfect voor bluesy songs als ‘Hot Time In Old Time’ en ‘Before You Accuse Me’. De sfeer zat ook hier meteen raak en als we ook nog eens diep afzakken naar de Mississippi Delta met het dobro behekste ‘Drifting Blues’, weten we wel vrij zeker dat Nico Backton in zijn opzet geslaagd is.


Kitty, Daisy & Lewis mochten iets voor middernacht hun instrumenten inpluggen in de ‘grote tent’. De twee retro zusjes Kitty, Daisy en broer Lewis Durham komen uit het noorden van Londen. Na de zelf titelende debuutplaat in 2008 was er drie jaar later het succesvolle ‘Smoking In Heaven’. Nu had het trio na ‘The Third’ uit 2015 met ‘Superscope’ een nieuwe knaller van een release te promoten.

IMG_0354

Het vintage geluid doet ons ook hier op Duvel Blues watertandend toekijken. Met enige heimwee denken we ongewild terug aan die fifties analoge sound. Heel hun doen en laten ademt dan ook deze sfeer uit en zorgt voor een betamende atmosfeer. KD&L blijken allen multi-instrumentalisten te zijn en switchen haast bij elke song van instrument. Het tippel beweegt zich haast rond hun instrumenten zoals een carrousel.

IMG_0411

Hun vierde album ‘Superscope’ zag dus vorig jaar het daglicht en de openingssong ‘Slave’ was vanavond meteen een voldongen feit. ‘It Ain’t Your Businees’ en ‘Baby Bye Bye’ werden ingekleurd door Daisy’s extatische  harptunes en Lewis prikkelende gitaarriffs. ‘The Game Is On’ was ook hier een meer dan spreekwoordelijke titel. En als ook de Jamaicaanse trompettist Eddie ‘Tan Tan’ Thorton het gezelschap komt vervoegen met zijn ska arrangementen in het nummer ‘Turkisch Delight’ gaat het spreekwoordelijk dak er voor de zoveelste af. Het concorderende ‘Good Looking Woman’ was dan weer toepasselijk op de zusjes.

IMG_0338

En als ook ‘Going Up The Country’ en het publieke hoogtepunt ‘Say You’ll Be Mine’ op de setlist prijken is er haast geen houden meer aan. Papa Graeme Durnham, op akoestische gitaar, keek goedkeurend toe. Kitty, Daisy & Lewis variëren tussen oude en nieuwe nummers en liëren vloeiend tussen verschillende instrumenten. Met de oorspronkelijke configuratie en Daisy, die wild op de skins drumde, sluiten KD&L hun show af met het schitterende ‘Mean Son Of a Gun’. En dat gaat gepaard met een meeslepend applaus.



Zaterdag 27 mei 2017… en Duvel Blues is het allereerste grote evenement die we deze zomer aandoen. Het kwik van onze thermometer steeg tot ruim boven de dertig graden. Het werd dus een tropische editie die de hoofdsponsor met plezier aanschouwde. Duvel Blues verhuisde alweer van locatie. Back the roots, zeg maar….teug naar Ruisbroek, waar het eigenlijk allemaal begon voor Gust Meeus en zijn team trouwe medewerkers.

Al snel komen Hat Fitz & Cara het podium opgewandeld. De Australische singer-songwriter/gitarist Hat Fitz ontmoette de Noord-Ierse Cara Robinson op zijn tournee doorheen de Keltische highlands. Hij werd getipt door enkele ‘locals’ om zangeres Cara Robinson te gaan bewonderen.

IMG_0138

Maar Hat werd deze avond niet alleen verliefd op haar stem. Cara trok mee in zijn spoor ‘down under’, ze werden een echtelijk koppel en samen offreren ze vorig jaar met ‘After The Rain’ een vierde langspeler. Naast Cara’s indrukwekkend mooi stemgeluid speelt ze ook washboard en vintage drums. Hat beperkt zich nu vocaal tot enkele nummers, maar toont zich een meester op zijn Beton resonator gitaar, mandoline en elektrische gitaar. De minimalistische instrumentatie en heavy sound zijn meteen een constante in een inmiddels verhitte zaal. We kregen vooral nummers uit de recentste cd. Tijdens songs als ‘After The rain’, ‘Rosie Hackett’ en Jessie Mae Hemphill’s ‘Black Cat Bone’ druiste de zweetdruppels langs Fitz goddelijk baardhaar. “I believe my baby got a black cat bone. I believe my baby got a black cat bone. Seems like everything I do, seem like I do it wrong” ‘Heerlijk!


In de coulissen hoorden we dat Walter ‘Wolfman’ Washington al langer op het verlanglijstje stond van de organisatoren. Een zwaargewicht uit de blues, weliswaar geïnd in een breekbaar corpus. De inmiddels 73-jarige Washington is dan ook een icoon uit de New Orleans blues scéne. Zijn geboortestad. Tijdens zijn tienerjaren speelde hij in Lee Dorsey’s band. Maar midden jaren zestig vormde Walter zijn eigen band en speelde in clubs in en rond New Orleans.

IMG_0172

Tien jaar later trad hij toe tot de Johnny Adams Band, tot hij in de late jaren zeventig zijn Roadmaster oprichtte en zijn eerste soloalbum ‘Ranin’ In My Life’ promootte. De kern van zijn sound omkaderd zich nog steeds tussen blues, NewOrleans funk en R&B. Zo creëert Walter zijn eigen uniek sound.  Met bassist Jack Cruz, Wayne Moureau (drums), Steve De Troy (keys), saxofonist Tom Fitzpatrick en trompettist Antonio Gambrell werd een uniek funky New Orleans feest geconstrueerd. The Wolfman is bijzonder goed geluimd en krachtig bij stem. Zijn overheerlijke groovy gitaarlicks komen meteen tot uiting in de openingssong ‘Heatin It Up’. De toon bleek meteen gezet. Een oogwenk naar de uitstekend spelende bassist Jack Cruz was voldoende om een volgend nummer in te zetten. De tent liep vol. Het was party time bij funky nummers als  ‘Two Dollars’, The Meters-achtige ‘Shake It Up’ en het aanjagende  ‘Funk Is In The House’. Washington werd zoals verwacht teruggeroepen voor een bisronde. De band repliceerde met de nummers ‘Please Come Back To Me’ en het tropische ‘At Night In The City’.


Tot slot mochten we nog Rick Estrin & The Nightcats verwelkomen in de tent. Toen deze West-Coaster het podium betrad waren we haast middernacht. Deze band werd opgericht nadat Little Charlie & The Nightcats na dertig jaar werd ontbonden. Harmonica virtuoos/zanger, tekstschrijver en Award winnende Rick Estrin , de Noorse import gitarist Kid Andersen , bassist Lorenzo Farrell en drummer Alex Peterson vormden de basis voor deze Nightcats.

IMG_0322

En ze zijn gelukkig nog steeds een van de meest veelzijdige en moderne blues bands. Estrin is stijlvol uitgedost in maatpak en leidt zijn band doorheen een set van opwindende West Coast blues tunes. Met zijn ingetogen humor en wrange teksten ondersteund hij haast zijn stellaire en opwindend harpspel. Al haalt Kid Andersen even vaak de spotlight naar zich toe.  Met zijn innemende gitaarriffs brengt hij met het nummer ‘Keep Your Big Mouth Shut’ heel wat sfeer in de zaal. Estrin’s genuanceerde bindteksten en unieke bluesharp fraseringen houden uiteraard ook onze aandacht. Als comfortabele bandleider waren zijn nummers ‘Never Trust A Woman’ en ‘My Old Ex-Wife’ culminerende hoogtepunten. Het klinkt allemaal zo astrant, maar toch oh zo uniek. En net dat kenmerkt de sound van Rick Estrin & The Nightcats!



Op zaterdag 26 mei 2016 zou Bert Deivert & The Copperhead Run ons verblijden op het kleine podium. Helaas zou Bert wegens gezondheidsreden afzeggen voor deze editie. Maar met Johnny Rawls werd toen een meer dan waardige vervanger gevonden..!

IMG_6190 - kopie - kopie - kopie - kopie - kopie - kopie

Na 15 edities werd echter uitgeweken naar een nieuwe locatie en werd JOC Wijland te Puurs omgetoverd tot een ideale festivalstek. Het was voor de trouwe bezoekers van Duvelblues dus even wennen maar al snel vond iedereen er zijn draai en heerste er al vroeg op de namiddag een gezellige drukte in de zaal en rond de tent, waar trouwens ook een ruim en uitnodigend buitenterras was voorzien.

De Grammy Award winnende Alvin Youngblood Hart was toen een van de grote kleppers op de affiche. In tegenstelling tot zijn naam doet vermoeden is Alvin een beer van een vent. Al wat strings heeft is hem niet vreemd.

IMG_6280

Sinds zijn prille jeugd werd hij beïnvloed door country blues. Toch laat Alvin zich muzikaal niet in een eenzijdig hoekje drummen. Gedurende de jaren ’60 en ’70 was hij zelfs de fakkeldrager van de gitaarrock. Nu heeft hij met zijn gestileerde stem vooral songs als ‘Big Mama’s’ uit zijn debuutalbum op Okeh Records uit 1996 heeft ons met enige verstomming geslagen. Het belangrijkste element in zijn muziek is Hart’s pure kracht. Hij heeft alle muzikale elementen en stijlen van de blues onder de knie.


Met Steven Troch had de organisatie misschien wel het grootste Belgische talent uit de Mechelse klei gehaald. Steven verwierf naam en faam als frontman bij de band Fried Bourbon en had met ‘Little Steve’ Van Der Nat (gitaar, Miss Liesbeth Sprangers (bas) en drummer King Berik zijn vaste begeleidingsband meegebracht.

IMG_6078

Steven himself is een van de fijnste vintage harpspelers op het Europese grondgebied. Voor op opnames van zijn nieuwste release ‘Nice ‘N’ Greasy trok hij zelfs naar de vermaarde Greasland Studios in Californië, waar hij een horde topmuzikanten rond hem wist te verzamelen. Het Chicago blues  gedrenkte ‘Extra Extra’ doet ons wat weg mijmeren naar Little Walter, maar voor de pure bluespuristen waren ook nummers als ‘Grease Me Up’ en ‘   ‘ lekker meeswingende chapiters.


Sean Carney & Shaun Booker waren de volgende smaakmakers. Carney is voor ons allang geen onbekende meer. Shaun Booker daarentegen komt  De Ohio bluesman zijn lekkere gitaarsolo’s vloeien recht in Shaun’s soulvol stemgeluid.

IMG_6342

Shaun’s ongrijpbare charme werkt aanstekelijk en net daarom werden ook de eerste danspassen ingezet. Het talrijk opgekomen publiek eert de diva en ze beantwoord met knappe soulsongs als ‘Blues Plate Special’, uit hun gezamelijke cd. Al was het ook volop genieten van de nummers ‘Zero Hero’ en Sunset Key West’ die naast het soulgevoel ook doorspekt werd met de nodige blues arrangementen. En onze bewondering stijgt als we backstage Shaun zien genieten van een Duvel!



Duvelblues was dit jaar aan zijn veertiende editie toe. Voor het eerst werd dit gezellige evenement over twee festivaldagen uitgespreid, vrijdag 29 mei en zaterdag 30 mei 2015

Duvel Blues vrijdag 29-05-2015 042

Het Italiaans-Spaans vrienden-duo Luca Giordano en Quique Gomez mochten op vrijdag met hun band om 19u30 het vuur aan de lont steken. Ze deden dit op een sublieme wijze en wel zodanig dat hun optreden nu reeds als één van de absolute hoogtepunten van de ganse festival mocht worden gecatalogeerd.
Luca en Quique lieten zich niet pramen en zorgden voor dynamiet met krakers als ‘Cheaper To Keep Her’, Don’t Start Me To Talking’ (van Sonny Boy Williamson) en ‘One More Chance With You’. Uit hun schitterende cd ‘Chicago “3011 Studios” Sessions’ brachten ze ‘Traveling Man’. Het publiek was meteen opgewarmd en, zoals ik reeds aanhaalde, startte Duvelblues onmiddellijk met een hoogtepunt.


Nick Moss & The Flip Tops sloten de eerste dag af op een manier die er best mocht zijn. Nick Moss serveert zuivere Chicago Blues, rijkelijk voorzien van uitstekende gitaarlicks met nummers als ‘Time Ain’t Free’ uit zijn vorig jaar verschenen album. en het aan B.B. King opgedragen ‘Whole Lotta Love’.

Duvel Blues vrijdag 29-05-2015 278

Vooral Michael Ledbetter, die trouwens uit de operawerld komt, is een meerwaarde voor Nick sound. Samen met de strakke backing van Mike Zabin op bas, drummer Patrick Seals en Taylor Streif op keys werd het publiek op zijn wenken bediend. NMB, een waardige afsluiter van dag 1 !


Een uitstekende opwarmer voor het eerste hoogtepunt van de zaterdag, namelijk Rick Vito.Hij verwierf vooral rond 1990 (de periode van de cd ‘Behind The Mask’) enorme bekendheid als gitarist bij Fleetwood Mac. Rick Vito heeft niet bepaald een bluesstem maar verrassend genoeg prijkten er heel wat bluesnummers op zijn setlist. Rick Vito is daarbij ook nog eens een echt slide monster, zodat Elmore James nooit ver uit de buurt was en dat we beslist over een fantastisch bluesconcert mogen spreken. Rick Vito toonde ook veel respect voor zijn voorganger bij Fleetwood Mac, namelijk Peter Green van wie hij ‘Black Magic Woman’ vertolkte.

Duvel Blues, zaterdag 30-05-2015 038
Rick Vito kreeg de tent op kookpunt toen hij nummers als ‘Shake Your Moneymaker’, ‘Cadillac Boogie’ en ‘You Can Run But You Can’t Hide’ aansneed. Als bisnummer had Rick Vito nog een prachtige uitvoering van Albatros in de aanbieding.
Na zijn optreden ging Rick Vito backstage uitgebreid kennismaken met zijn fans voor een fotootje en een handtekening. Niets dikke nek, maar wel een aanstekelijke glimlach. Rick Vito prees hier vooral zijn begeleiders.


We hadden de Canadese Layla Zoe vorig jaar op Moulin Blues in Ospel al eens meegemaakt en haar optreden bij Duvelblues verschilde daar niet veel van. E

Duvel Blues, zaterdag 30-05-2015 157

en goed concert, maar sommige nummers werden een tikkeltje te lang uitgesponnen en zodoende volgden de gitaarsolo’s elkaar nogal vlug op, zodat achteraan in de tent de aandacht van het publiek wel eens wilde verslappen. Layla Zoe zong meestal nummers die ze zelf schreef samen met Henrik Freischlader, met name ‘I’ve Been Down’, ‘Pull Yourself Together’,’Green Eyed Love’, Mother’s House’, Give It To Me’ en ‘Why You’re So Afraid’.


Tegen de tijd dat Gordy McKeenan zijn tweede set in de tiendenschuur had afgewerkt was het podium gezet voor de afsluitende act van het weerom geslaagde Duvelblues.
Luca Giordano (gitaar) en Quique Gomez mochten het festival afsluiten.

Duvel Blues, zaterdag 30-05-2015 255

‘De cirkel is rond’ zul je dan zeggen. Maar nu traden ze op als begeleiders van Jimmy Burns en dit werd een afsluiter van jewelste. Een ronduit schitterende set met prachtnummers als ‘Twenty Four Hours A Day’, The Blues Got To Me’, Mississippi’, en ‘The Sky Is Crying’. Er werd hulde gebracht aan de onlangs overleden Ben E. King met ‘Stand By Me’ en aan B.B. King met ‘Whole Lotta Loving’. Jimmy Burns sluit moederziel alleen af met een prachtige versie van ‘Cold As Ice’.



Duvelblues was op zaterdag 21 mei 2014 aan zijn dertiende editie toe, maar het is alles behalve een ongelukseditie geworden. Een heerlijk zonnetje zorgde er voor dat de meerderheid van de festivalgangers tot het invallen van de duisternis op het grasperk kon vertoeven. Die festivalgangers waren, uitgenodigd door de fraaie affiche, trouwens in grote getallen naar het Hof van Coolhem afgezakt.

Duvel Blues 31-05-2014 040

Corey Harris mocht zijn set op het grote podium afwerken. Misschien was hij beter tot zijn recht gekomen in de Tiendenschuur en had men Elliott Murphy zodoende overgeheveld naar het hoofdpodium, maar dit kunnen we enkel maar veronderstellen.
Corey Harris leverde een ietwat ongelijke set af, maar dan toch met meerdere briljante momenten zoals het prachtige ‘Catfish Blues’. Saxspeler Gordon ‘Saxman’ Jones speelde zich hierbij in de kijker.


Eerder op de dag om 18u15 waren we aan het hoofdpodium getuige van een sterk optreden van Tom Rigney & Flambeau. Vooral boogie woogie pianiste Caroline Dahl kreeg de handen op elkaar met haar swingende toetsenspel.

Duvel Blues 31-05-2014 108

Fiddler Tom Rigney was ooit lid van The Sundogs, maar met zijn overstap naar Flambeau leunde hij dichter tegen de Cajun muziek uit Louisiana aan. Op de setlist van Tom Rigney & Flambeau stonden verder nog aanstekelijk werkende songs als ‘Orange Blossom Special’, ‘Drive That Thing’ en ‘Going To The Party Gras’. Ook hier werden de artiesten tot een bisnummer gedwongen en Tom Rigney en zijn maten zetten vervolgens ‘Shake, Rattle & Roll’in.


Tom Rigney & Flambeau werden op het hoofdpodium opgevolgd door niemand minder dan Johnny Winter. Ooit behoorde de uit Beaumont, Texas afkomstige albino tot de absolute wereldtop qua gitaarspel, maar momenteel zit er wel sleet op zijn techniek, zodat we een beetje het ergste vreesden.

Duvel Blues 31-05-2014 146

Dit was nu ook weer niet nodig want Johnny Winter kende zaterdag in het ‘Hof van Coolhem’ één van zijn betere dagen. We moeten er wel bijzeggen dat Johnny Winter op een beresterke begeleidingsband kon rekenen. Wanneer Johnny Winter al eens een steek op gitaar liet vallen werd die vakkundig opgeraapt door Paul Nelson. Deze band trekt nu toch al meerdere jaren samen de hort op en ze zijn ondertussen wel een goed geoliede machine geworden met Scott Spray (bas) en Tommy Curiale (drums) als ritmesectie. Johnny Winter opende in de hoogste versnelling met de Chuck Berry klassieker ‘Johnny B. Goode’ om te vervolgen met ‘Good Morning Little Schoolgirl’. Andere ‘eyecatchers’ waren ‘Jumpin’ Jack Flash’, ‘Don’t Take Advantage Of Me’ en ‘It’s All Over Now’. En of je het nu gelooft of niet, maar ook Johnny Winter kreeg vanuit het publiek de roep om een bisnummer en hij beantwoorde die met ‘Dust My Broom’.


In de barstensvolle Tiendenschuur was Elliott Murphy inmiddels aan zijn concert begonnen en zoals ik eeder opmerkte had het podium in de grote tent misschien beter bij de capaciteiten van deze laatste gepast.

Duvel Blues 31-05-2014 245

Samen met zijn onvolprezen gitarist Olivier Durand raasde Elliott Murphy doorheen zijn rijke repertoire met klassiekers als ‘You ‘ll Never Know What I’m Looking For’, ‘Last Of The Rock Stars’, ‘Murphyland’, ‘Take Your Love Away’ en als bisnummer ‘Green River’. Na een dergelijke sterke show begrijpt men al beter waarom Elliott Murphy al eens met Bruce Springsteen wordt vergeleken.



Zaterdag 25 mei 2013… Op het hoofdpodium hadden Eric ‘Guitar’ Davis en de band van Luca Giordano de zware kannonnen in stelling gebracht. We hadden Eric ‘Guitar’ Davis al eens eerder op het Chicago Blues Fest en in Buddy Guy’s aan het werk gezien en telkens waren we zwaar onder de indruk van ‘s man kunnen gekomen. Het was dan ook met hooggespannen verwachtingen dat ik voor het podium had postgevat.

Duvel Blues 25 mei 2013 178

Eric ‘Guitar’ Davis heeft die verwachtingen op geen enkel ogenblik beschaamd. Naarmate het optreden vorderde kwam de gitaarwizard steeds maar beter onder stoom. Het publiek smulde van de gitaarduels tussen Eric ‘Guitar’ Davis en Luca Giordano. ‘Have You Ever Been Mistreated?’ , ‘If You Love Me Like You Say ‘en ‘Supersticion’ van Stevie Wonder deden de tent op haar grondvesten daveren. Het duurde wel eventjes voor aleer Eric ‘Guitar’ Davis uit zijn cd materiaal begon te putten, maar hij maakte dit ruimschoots goed met ‘Trouble Makin’ Man’, ‘Eew-Wee’ en ‘Young Man Singing The Blues’. De fans schreeuwden luidkeels om een bisnummer en Eric ‘Guitar’ Davis voldeed aan dit verzoek met een medley van ‘Sweet Home Alabama’ en ‘Sweet Home Chicago’.


De Tiendenschuur was in feite te klein voor een klepper als Eric Bibb, maar de uitstekende akoestiek maakt alles goed. De uit New York afkomstige Eric Bibb is reeds lang geen onbekende meer voor de bluesliefhebbers.

Eric Bibb and J.J. Milteau – Lead Belly's Gold | Parsifal

Hij bracht niet alleen prachtig nieuw werk zoals ‘Dig A Little Deeper In The Well’ en ‘I Heard My Angel Sing’ maar ook songs uit zijn beginperiode, met name ‘Needed Time’ en ‘Don’t Ever Let Nobody Drag Your Spirit Down’. Eric Bibb kreeg hierbij heel wat steun van Michael Jerome Browne op slide gitaar en dobro en dit resulteerde in een over verdiende staande ovatie van de vele liefhebbers. De opmerking ‘Dit is het beste dat er ooit in de Tiendenschuur werd opgedist’ was niet van de lucht.


De uit Kansas City afkomstige broertjes Nick (gitaar) en Chris Schnebelen en hun zusje Daniëlle vormen samen een trio dat momenteel steeds maar meer bekendheid verwerft onder de naam Trampled Under Foot. Een naam die ze haalden bij Led Zeppelin en de gelijknamige track op hun lp ‘Physical Graffiti’. Samen met Eric ‘Guitar’ Davis mogen we Trampled Under Foot aanzien als de nieuwe jonge wolven in de blues en het strekt Gust Meeus tot eer dat hij zijn nek uitsteekt voor jong talent.

Duvel Blues 25 mei 2013 189
Trampled Under Foot vloog er op het hoofdpdium meteen frontaal in en Daniëlle zette haar klep meermaals wijd open bij songs als ‘Last Time I Fool Around With You’, ‘Goodbye’, ‘Love My Baby’, ‘Leave This Town’, ‘Killing Floor’ en ‘Start It Up’. ‘Een mooie versie van Bob Dylan’s ‘Don’t Think Twice It’s All Right’ diende als mooi ingepast rustpunt. Een bisnummer kon dan ook niet uitblijven en alles werd nog eens extra uit de kast gehaald met een verschroeiende versie van Led Zeppelin’s ‘Rock ‘n’ Roll’. Je zou van minder gaan denken dat Trampled Under Foot fans van Led Zeppelin zijn…


‘Top of the bill’ was Otis Taylor, en ook hij leverde een fel gesmaakt optreden af, zij het dan iets subtieler dan zijn voorgangers.

Duvel Blues 25 mei 2013 249

Otis Taylor is uit de opnamestudio’s niet meer buiten te krijgen want op pakweg een jaar tijd verschenen twee nieuwe albums van hem met name ‘Contraband’ en ‘My World Is Gone’. Twee albums waaruit hij voor zijn optreden rijkelijk putte met ondermeer ‘Huckleberry Blues’ en ‘Banjo Boogie Blues’, waarbij hij zijn ‘electric banjo’ aan het publiek voorstelde. Otis Taylor ging ook terug in de tijd met ‘Rain So Hard’ een track uit zijn fantastische cd ‘White African’ uit alweer 2001. Een mooie kers op -alweer- een ijzersterke affiche.



Duvel Blues Zaterdag 29 mei 2021


Met dank aan Duvel Blues

Tekst: Ivan Van Belleghem, Jo De Boeck, Philip Verhaege

Foto’s: Philip Verhaege

One comment

  1. Het was nen hele boterham, maar het was wel genieten om de hoogtepunten eens terug te lezen. Heel erg bedankt Philip, we zetten een link op ons facebook.

    Ben Miller zal nog afwachten worden, maar volgende week donderdag 6 aug. doen we i.s.m. “Leven in de Dekenij” een optreden van Roland in Puurs-Sint-Amands.
    Hopelijk kan dit doorgaan.

    Grt,
    Gust Duvelblues

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.