Lokerse Feesten, zondag 02 augustus 2026 (Festivaldag 3)
Zondag twee augustus is dé Synth/Wave XXL-avond. Op het programma op de Mainstage stonden onder meer Vive La Fête, Midge Ure, Gavin Friday, Soft Cell, Gary Numan en The Human League. In Club Studio Brussel speelden onder anderen Potochkine, Factory Floor, Luc Van Acker en Cabaret Voltaire Official. Stilistisch was new wave een reactie op de mainstream rock die in de jaren zeventig hoogtij vierde. Het album ‘Dare’ van The Human League werd in 1982 zeer invloedrijk in de Verenigde Staten, vooral toen de single ‘Don’t You Want Me’ de eerste stek in de Amerikaanse hitparade bereikte. Tijdens de newwave-periode verdrong de synthesizer de prominente rol van de gitaar in de popmuziek., hierbij speelde Gary Numan dan weer een voortrekkersrol. Weet je nog de felle kritiek die Torhout/Werchter in 1985 mocht slikken, toen Depeche Mode werd aangekondigd. Ondanks dit alles zette de band het publiek naar hun hand, en werd het optreden achteraf gezien als een historische doorbraak.
Tekst: MarGod
Vive La Fête mocht als eerstede instrumenten inpluggen op die vroege zondagavond. Het was bloedheet op en rond de Grote Kaai, maar een ziel die daar om kraaide. De band is het geesteskind van Danny Mommens en Els Pynoo. Dé formatie die werd opgericht in 1997. Het duo Mommens/Pynoo hadden toen een aantal demo’s geregistreerd die later werden uitgebracht onder de EP ‘Paris’, op het Gentse label Kinky Star. Ex-dEUS bassist Danny Mommens ontpopte zich steeds meer als muzikaal brein, terwijl Pynoo je moeiteloos inpakt met haar sexy moves en vaak verleidelijk stemtimbre. Dansbare elektropop en herkenbare tunes, dit alles met een fragiel evenwicht tussen elektro en rock. Cult nummers als ‘Touche Pas’ en ‘La Vérite’ zitten gebeiteld. Alles komt voorbij, net zoals ‘Nuit Blanche’, met die rockbegeesterde gitaarriffs én die instant klassieke showopener ‘Tokyo’ én ‘A.C.’, een song waarin Mommens een refrein meezingt. Catchy electropop met ‘Noir Désir’ en die hypnotiserende sound van ‘Jaloux’, opwindende songs, vaak ingekleurd met Pynoo’s sexy loops en gimmicks, waarvan alleen zij blijkbaar het recept kent.
De Schotse Midge Ure werd aangekondigd als de stem van Ultravox. In 1984 was Ure samen met de Ierse zanger Bob Geldof initiatiefnemer van Band Aid, een gelegenheidsband met Britse popmuzikanten, die de single ‘Do they know it’s Christmas?’ realiseerden voor het toen door grote hongersnood geteisterde Ethiopië. Het jaar daarop organiseerden dit duo het eveneens aan Ethiopië geconsacreerde benefietfestival Live Aid.
Midge Ure dus, ex-frontman van de electropop-pioniers Ultravox. De band werd opgericht in 1974 onder de naam Tiger Lily. Vocalist John Foxx vertrok, Midge nam over en het verhaal van Ultravox is geschiedenis. Ure werkte ook mee aan het studioproject Visage en is sinds mid. jaren 80 vooral solo actief. Zijn set bestond hier dan ook hoofdzakelijk uit nummers van zijn soloperiode en van voornoemde bands. De hit ‘If I Was’ zat vroeg in de set verscholen, Ure goed bij stem, uitstekend op gitaar. ‘Vienna’ klonk magistraal, en bij ‘The Voice’ kruipt Midge achter het klavier. ‘Fade To Grey’, die synthpop-single Visage uit 1980 was een volgend hoogtepunt, net zoals ‘Dancing With Tears In My Eyes’. Tijdloze klassiekers….
Gavin Friday heeft met ‘Ecce Homo’ een nieuwe langspeler in de winkelrekken. Na dertien jaar dus een heuse comeback album voor Friday, gekenmerkte met zijn politiek geëngageerde en ruwe teksten. Hij die ooit de frontman was van de experimentele postpunkband The Virgin Prunes. Het optreden van de 66-jarige Ier stond bol van theatraliteit en symboliek. Van het snoetharde ‘Lovesubzero’ ging het al snel naar het dansbare ‘Ecco Homo’. De temperatuur steeg al snel naar een ongekende latitude. Friday nam ons mee naar zijn universum met nummers als ‘Baby Turns Blue’, niet toevallig songs van The Virgin Prunes. Het toegankelijke ‘King Of Trash’ stond in aangenaam contrast met underground songs als ‘Cabarotico’ en het diffuse ‘Angel’, met die coole trompet outro.
Soft Cell, Marc Almond en drie minuten synthpop dat zijn leven voorgoed zou veranderen. En dan hebben we het uiteraard over de single ‘Tainted Love’, die liefst 43 weken na elkaar in de Billboard Hot 100 prijkte. Drie weken in de top 10, wat bijna absurd bescheiden aanvoelt voor een nummer dat cultureel onontkoombaar werd. Het was hier een geniale zet om wat onbekender werk van dat nakende album ‘Danceteria’ te mêleren met klassieke songs. Dit alles hield ons bij de les. Phil Larsen zit achter de toetsen, dit sinds het overlijden vorig jaar van de legendarische medeoprichter en multi-instrumentalist Dave Ball. Na een inleiddende ‘Memorabillia’ werden de danspasjes ingezet met ‘A Man Could Get Lost’, een lied geschreven door David Ball in 1979. De singles ‘Torch’ en ‘Bedsitter’ zijn inmiddels earwigs, en wat dan gezegd van ‘Tainted Love’ dat naadloos overging in ‘Where Did Our Love Go’. Tussendoor genoten we van de popballade ‘Say Hello, Wave Goodbye’, waarin spontaan de handen simultaan over de Grote Kaai wuifden. Nostalgisch. Het afsluitende ‘Out Come The Freaks’ was een emotionele eerbetoon aan Dave Ball.
Muziekicoon Gary Numan was de volgende grootheid dat zijn plekje opeiste daar aan de Grote Kaai. Dé Brits new wave-artiest die bekendheid genoot in de jaren tachtig. Hij begon zijn carrière in de band Tubeway Army. Numan was erg invloedrijk voor latere newwavebands, zoals Nine Inch Nails, Goldfrapp én Depeche Mode. Hij die als pionier van de post-progressieve elektronische rock uit de jaren ’80 wordt aanschouwd. Met zijn diep reflecterende teksten omarmt hij zijn fanbase. Numans muzikale esthetiek laat je o’ zo makkelijk meeslepen in zijn performances. Met zijn donkere oogmake-up en warrige haardos, die opzwepende en melancholieke sound, het totaalpakket voor Gary Numan showaspect. Net zoals de lichtshow, een essentieel onderdeel van elk Numan-concert, zorgde voor een meeslepende ervaring.
De fans werden getrakteerd op een zeer gevarieerde mix van oude en nieuwe nummers. Concertopener ‘Halo’ is zo’n een nummer dat inmiddels twintig jaar oud is. Hij is dan ook een artiest die een heel muziekgenre heeft vormgegeven en nog steeds met een energie en passie op een podium staat. Mega hits als ‘Cars’ en ‘Are ‘Friends’ Electric’ zijn baanbrekende songs die hem onbewust in die mainstream brachten én die ons nog steeds goosebomps bezorgen. Ondersteund door gitarist Steve Harris en bassist Tim Slade trok Numan zijn publiek mee in zijn donkere wereld. ‘The Chosen’ en ‘Down In The park’ waren daar enkele voorbeelden van.
The Human League, de Engelse synthpopband die werd opgericht in 1977 mocht het gordijn dichttrekken van deze schitterende avond. In de jaren tachtig scoorde de band hun grootste succes met singles als ‘Don’t You Want Me’, ‘Human’ en ‘Mirror Man’. Het enige vaste bandlid sinds de oprichting is zanger Philip Oakey. En zijn stem is nog steeds accuraat, krachtig en donker. De twee dansende en zingende vrouwen Susan Ann Sulley en Joanne Catherall zijn een voorname voor hun showcase dito songs. Hun harmonieën en synchrone choreografie zijn een essentieel onderdeel van de identiteit die de band vormt. Vanaf het openingsnummer ‘The Sound of the Crowd’ was het duidelijk dat The Human League niet zomaar wat oude nummers wilde itereren. Alles voelt zo energiek aan, met strakke elektronische arrangementen en die gepolijste vocaliteit. Een Motown-achtige sfeer begeesterde ‘Mirror Man’, de oorlogspolitiek van ‘The Lebanon’ is na al die jaren helaas nog o’zo relevant. De energie druipt in nummers als ‘The Things That Dreams Are Made Of’, was ‘Human’ een emotioneel hoogtepunt en (Keep Falling) ‘Facination’ een dansstonde. En toch was het ‘Don’t You Want Me’ dat iedereen samenbracht. In de bisronde zaten ‘Together In Electric Dream’ en Being Boiled’ verscholen. Tijdloze songs die je gewoonmoet meezingen…
Met dank aan Lokerse Feesten en al zijn sympathieke medewerkers….
Tekst: MarGod.
liveactsbelgium.com 