Lokerse Feesten, vrijdag 07 augustus 2026
The Streets speelden op donderdag 6 augustus “A grand don’t come for free” integraal op de Grote Kaai. Als door de zevende hemel gezonden, legendarisch, of eentje voor je dagboek. Net zoals Zwangere Guy voortdurend schipperde tussen dansen en ontroeren. Vrijdag werd een avond vol gitaartunes. Of wat dacht je dat bands als Sons, Suede en Editors kwamen offeren. Met enige feodaliteit was ook de Londense Anna Calvi een duistere persoon.
Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege
Sons, vier dolgedraaide rockers uit Melsele mocht deze schitterende avond op gang trappen. De band was in 2018 een van de winnaars (samen met Portland en Chackie Jam) van StuBru’s Nieuwe Lichting. Rock Werchter (ooit in de KluB C, één keer aan The Slope en al voor de tweede keer op het grote podium) én Pukkelpop lag reeds aan hun voeten, en nu ging ook Lokeren al snel horizontaal. In 2019 verscheen met ‘Family Dinner’ een eerste meesterwerk. Robin Borghgraef (zang en gitaar), bassist Jens De Ruyte , Arno De Ruyte op gitaar en drummer Thomas Pultyn zijn jeugdvrienden die een gemeenschappelijke voorliefde hebben voor al dat raggend psychedelisch gitaarwerk. Garagerock avant la lettre, met albums als ‘Shift’ werd dit alles nog eens dik in de verf gezet. Al even snel bouwden Sons een connectie op met hun fanbase. ‘Do My Thing’, meteen groovy high energie op de Grote Kaai. ‘I Need a Gun’, uit dat debuutalbum en die losgeslagen alternatieve rocker ‘I’m Tired’, uit het derde studioalbum ‘Hallo’. Ze schakelen een tandje hoger, Robin duikt het publiek in, doet iedereen zitten en begeesterd zijn fans met een reeks fikse gitaarriffs. Het moshpitten kon beginnen.‘Surfin’ deed crowdsurfen, ‘Succeed’ klonk snediger en ‘Bike’ was rechttoe-rechtaan rock’-n-roll. En dan moest de major hit ‘Naughty’ en de punksong ‘Ricochet’, met zijn felle gitaarriffs, nog door de woofer knallen. ‘Somehow’ als waardige afsluiter, om op de tonen van Alphaville’s ‘Forever Young’ de aftocht te blazen. Groter kan een muzikaal contrast niet zijn…
Anna Calvi’s zelftitelende album vond een oorsprong in 2011. Ze groeide op met diverse muziekgenres door haar Italiaanse vader. Nadat ze de school verliet wou ze eerst naar de kunstacademie, doch besloot ze om uiteindelijk muziek te gaan studeren. Anna Calvi die in verschillende bands heeft gespeeld, kreeg de nodige attenties van ex-Coral gitarist Bill Ryder-Jones. Op zijn aanbevelen kwam ze in contact met Laurence Bell van het label Domino Records. Brian Eno werd zo een van haar mentors. Anna Calvi designeert donkere, intense muziek. Ze creëert naast dat meesterlijk performance een ongelooflijke en ontroerende sfeer, dit zonder al te veel theatrale fratsen. Alleen Calvi, samen met een toetsenist en een drummer. Een trio dat eclectische en complex loze muziek designeert. ‘Rider To The Sea’ was een instrumentale opener. ‘Suzanne & I’ een knappe rocksong dat met nederige gitaarriffs werd ingekleurd. Alternatieve rockers als ‘Indies Or Paradise’ en de single ‘God’s Lonely Man’ omringen de set. ‘Wish’ werd geconcretiseerd met knappe slidegitaar, net zoals het gepassioneerde en meeslepende ‘Desire’. Geen afgezaagde conversaties. Anna Calvi’s optreden werd steeds imposanter naarmate de set vorderde. Ze liet zowel haar gitaarvirtuositeit als haar ongelooflijk stem botvieren. Anna’s trio wist hier ongetwijfeld een hele bende nieuwe fans voor zich te winnen.
Suede dan maar. Een band dat doorbrak begin jaren ’90. Ze zetten toen meteen een eigen stempel op de Britrock. Hun sound balanceert ergens tussen glamour en melancholie, gedragen door het onweerstaanbare charisma van frontman Brett Anderson. In 1993 verscheen hun titelloze debuutplaat, waarmee ze meteen de prestigieuze Mercury Prize wonnen. De successen volgden elkaar snel, en met ‘Antidepressants’, die tiende langspeler dat vorige zomer verscheen, levert Suede opnieuw een krachtig album af. De show opende met de fijne rocker ‘Disintegrate’, de debuutsingle van dat album. De single ‘Trash’ uit 1996 werd al snel een publieklieveling, net ook zoals de hit ‘Animal Nitrate’ vroeg in de set verscheen. Van die adembenemende een melancholische pianoballade ‘The 2 Of Us’ ging het haast naadloos naar ‘Coming Up’ en de rocker ‘Can’t Get Enough’.
Tijdens de ballade ‘June Rain’ gaat Brett maar al te graag wat knuffelen met zijn fans, wordt ‘She Still Leads Me On’ handgeklap ingeleid én werd ‘Shadow Self’ die rauwe energieke rocksong die we nodig hadden. Tijd om wat gas terug te nemen met de akoestische sing-along song ‘Wild Ones’, een nummer dat naadloos overging in de heavy rocker ‘So Young’, de doorbraaksingle ‘Metal Mickey’ en een onstuitbare uitvoering van het iconische ‘Beautiful Ones’. Met de onberispelijke zang van Brett Anderson en de overweldigende passie en rauwe intensiteit van de band met bassist Mat Osman, drummer Simon Gilbert en gitaristen Richard Oakes én Neil Codling, wist Suede het publiek opnieuw te verbazen met een dijk van een set.
Editors, misschien wel een van de meest onderschatte bands van Groot-Brittannië. Al meer dan twintig jaar heeft de alternatieve rockband Editors uit Birmingham een heuse fanbase opgebouwd. Ze zijn misschien wel het meest bekend van hun eerste twee albums, en staan op het punt met ‘Surface, Echo & Sound’ hun achtste album uit te brengen. Ze speelden deze zomer voor de zevende keer op Pinkpop en horen zowat bij het meubilair in Werchter. Nu dus eindelijk ook in Lokeren. Ze lieten ons genieten van een gevarieerd repertoire van nummers die hun hele carrière omvatten. Het is een geweldige band met een groots kosmische sound. Ze wisten het publiek al even snel te omarmen met een krachtige en zeer meeslepende set. Heel wat meezingers die de harten sneller doen slaan.
Tom Smith is geen man van grote woorden. Hij laat zijn muziek voor zich spreken, iets wat ze op Grote Kaai wel appreciëren. Van bij de aftrap met ‘The Racing Rats’ ging het crescendo. Het resultaat was een avondje tijdloze en prettig gestoorde gitaartunes. Tom Smith is een energieke verschijning, geflankeerd door medeoprichter Russell Leetch op bas en gitarist Justin Lockey. Drummer Ed Lay én multi-instrumentalisten Elliott Williams en Nicholas Willes vervolledigen de sectie. Het zelfverzekerde ‘Munich’ en de recente single ‘Call It In’ stralen een zekere volwassenheid uit. Ze nemen ons meteen bij het strot. Bezorgen ons heel wat goosepumps, én dat zal ons pas verlaten na de slotakkoorden van de hit ‘Papillon’. Van dat heerlijke en inderdaad erg zoete ‘Sugar’ ging het haast naadloos naar nummers als ‘A Ton Of Love’, ‘Rescue’ én ‘Bones’. De strakke beats uit ‘Karma Climb’, het minimalistische ‘No Harm’ en de brutaliteit van nummers als ‘Heart Attack’, afkomstig uit de release ‘EBM’ (de naam zelf is een verwijzing naar het genre en tevens een afkorting voor Editors’ Black Mass,) waren volgende hoogtepunten. ‘The Rush’ liet alles wat in elkaar vallen, net zoals ‘Smokers Outside The Hospital Doors’, die eerste single van dat tweede schitterende album ‘An End Has a Start’. Een charmeoffensief werd ingezet met ‘No Sound But The Wind’ en ‘All The Kings’. Met als apotheose de wereldhit ‘Papillon’. Terwijl de glamoureuze Moog- synthesizers construeerden naar het crescendo van ‘it kicks like a sleep twitch!, raakt heel Lokeren in extase. De perfecte euforische afsluiter van deze showcase!
Met dank aan Lokerse Feesten en al zijn vrijwillige medewerkers…
Tekst en Fotoalbum: Philip Verhaege
liveactsbelgium.com 